Abu's verhaal
Het was een lange, traumatische bevalling. Maar toen Abu geboren werd, leek zijn kleine, delicate lichaam perfect. Hij had donkere, nieuwsgierig ogen. Maar toen hij opgroeide werd zijn fysieke misvorming duidelijk. Zijn benen waren naar achteren gebogen net zoals die van een kip. Dit werd veroorzaakt door ontwrichte knieën en strakke spieren die er voor zorgden dat de knieën niet voorwaarts konden buigen of strekken. Deze aandoening komt meestal voor tijdens een stuitligging.
Zijn moeder Fatmata werd zeer depressief toen ze realiseerde dat haar kindje misvormd was, en tot overmaat van ramp werd Fatmata gekweld door haar buren. Zij geloofden dat kleine Abu een kindje was van de duivel. Zij concludeerden dat Fatmata ook duivels moest zijn om van zo`n kind te bevallen. Toen ze in een hoekje werd gedreven en alles teveel werd, overwoog de jonge moeder zelfs om haar baby in de vuilnisbak te gooien. Maar dat kon ze niet en haar liefde voor haar kindje overwon. Ze verstopte Abu in het huis en probeerde alsnog geaccepteerd te worden in haar dorp. Haar plan werkte omdat iedereen dacht dat het kindje dood was.
Fatmata werd ook vaak geslagen door de vader van haar kindje. De buren probeerden soms tussenbeide te komen, maar dat maakte hem alleen bozer. Fatmata was zo bang dat hij een keer zijn woede zou richten op de misvormde benen van Abu. De situatie verergerde toen de buren erachter kwamen dat het kindje nog leefde. Vanaf dat moment werd Fatmata vermeden door iedereen behalve haar moeder.
Op een dag hoorde Fatmata een mededeling via de radio dat een medische organisatie, Mercy Ships, gratis vooronderzoeken zou doen niet ver van waar zij woonde. Met een doekje wikkelde ze Abu op haar rug en ging ze op zoek naar deze artsen. Eenmaal bij het vooronderzoek werd de baby geaccepteerd voor behandeling. Abu was 8 maanden oud toen hij bij de Africa Mercy aankwam.
Hij zat in een houding als een mus met zijn gebogen benen, zijn ogen vol nieuwsgierigheid. Het was onmogelijk voor hem om op zijn billen te zitten. Na lange tijd verborgen te zijn binnenshuis, was het een angstaanjagend moment voor Abu om zoveel mensen om zich heen te zien. Hij huilde de hele dag en reageerde alleen wanneer zijn moeder zijn bijnaam ‘Bubu’ riep.
Na een succesvolle orthopedische operatie verbleef Abu en zijn moeder aan boord om verder aan te sterken. Abu had een heel stille, introverte houding omdat hij bijna nooit naar buiten is gebracht. Maar de Mercy Ships fysiotherapeuten aan boord overspoelden hem met aandacht en liefde, zoals elke keer zijn voetjes kietelen wanneer zijn benen werden onderzocht. Zijn zorgelijke uitdrukking verzachtte en hij begon meer te lachen. Ook Fatmata merkte dat haar kindje blijer was.
Na 5 maanden van behandeling kon Abu eindelijk rechtop zitten, kruipen en proberen om rechtop te staan. Fatmata weet dat haar zoontje nu gezond kan opgroeien, en later spelen en voetballen zoals alle andere jongens.
Ze zegt, “Ik dank God en Mercy Ships uit het diepste van mijn hart. De mensen die ooit ons hebben gekweld schamen zich nu. Zij helpen ons zelfs. Abu zal ooit een president of arts worden omdat hij nu gezond en vol blijdschap is.”
