Meer dan kiespijn
Bijna 10 jaar geleden ging Emmanuel, een Nigeriaanse vader van twee kinderen, naar het ziekenhuis met veel pijn in zijn linker onderkiezen. Één tand was verwijderd maar de pijn bleef. Zelfs na een controle was er geen sprake van zichtbare problemen. Na een korte reiniging van zijn tanden en wat pijn medicatie, werd Emmanuel naar huis gestuurd.
In 2004 keerde Emmanuel terug naar het ziekenhuis. Hij had constante pijn en een zichtbare zwelling aan zijn kaak; een duidelijke indicatie dat er meer aan de hand was dan gaatjes. Een chirurg probeerde uit te zoeken wat de oorzaak was maar kon niets vinden. Een verbijsterde Emmanuel ging naar huis om het vreemde verhaal aan zijn vrouw uit te leggen.
Vier jaar later was het overduidelijk dat Emmanuel een gezwel in zijn kaak had. Het grote gezwel in zijn gezicht maakte het voor hem moeilijk om werk als monteur te vinden. “Niemand wil iemand inhuren die er ziek eruit ziet,” zei hij. De tumor deed hem vaak ineenkrimpen van de pijn bij een beetje inspanning. De dagen daarna verbleef hij vaak op de bank. Hij zei: “Ik vond het vroeger leuk om te voetballen, te fitnessen en aan mijn spieren te werken. Maar toen ik ziek werd, verloor ik al mijn kracht, en mijn vreugde. Ik wilde niet eens voetbal op tv kijken. Nu zijn mijn armen zo dun, en mijn benen zwak.”
Vervolgens schakelde Emmanuel uit wanhoop de hulp in van een vriend met een dubieuze medische achtergrond. Helaas werkte dit averechts en de tumor verergerde.
Terwijl hij op een dag op de markt liep, kwam een vrouw naar hem toe met een bezorgde blik. Zij sprak Frans, een taal die Emmanuel niet verstond maar uit haar gebaren leek het erop dat zij iets wilde vertellen over zijn tumor. Hij riep om zich heen om een vertaler en een jong meisje kwam naar ze toe en begon te vertalen.
De vrouw heette Veronique en haar broertje Odilon had ooit een tumor op dezelfde plek als Emmanuel. Dankzij een organisatie genaamd Mercy Ships kreeg Odilon een gratis operatie om zijn tumor te verwijderen. Zij legde uit dat het schip aangelegd was in een haven, niet ver van waar zij waren. Zij vertelde dat de mensen aan boord Emmanuel konden helpen, hem eten geven en er niets voor terug vroegen.
Emmanuel zei: “Toen ik dit hoorde begon mijn hart sneller te kloppen. Ik bad tot God dat als dit echt zou zijn, dat dit mij kon overkomen.”
Veronique bracht Emmanuel naar de Africa Mercy waar hij stomverbaasd was dat mensen blij waren om een patiënt zoals hij te zien. “Ze deden toen wat tests en vertelden mij over enkele weken terug te komen voor mijn operatie. Maar ik was bang dat het schip zou vertrekken voordat ik terugkwam.”
Desalniettemin kwam Emmanuel toch terug en de Africa Mercy was er nog steeds. De volgende dag onderging hij een 8 uur durende operatie om zijn tumor te verwijderen. “Toen ik wakker werd, vertelden ze mij verteld hoelang ze erover hadden gedaan. Ik was blij toen ik dit hoorde want ik besefte hierdoor dat zij de tijd namen om alles goed te doen.”
Door de ingrepen in zijn kaak was Emmanuel nog niet in staat om te kauwen. Om het risico van een infectie te voorkomen, werd hij gevoed door een sonde, een dun buigzaam slangetje die door de neus rechtstreeks naar de maag gaat . Voor de patiënt is dit soms heel ongemakkelijk, maar Emmanuel sprak heel positief. “Nu dat mijn tumor weg is ben ik weer blij. Prijs God! Vroeger voelde ik mij altijd afgezonderd van mensen, maar nu kan ik mezelf weer als normaal zien. Ik belde mijn vrouw en mijn ouders en vertelde hen over mijn operatie. Zij waren zo blij om het nieuws te horen en ook zij gingen God danken.”
Voor het eerst in tien jaar was Emmanuel positief ingesteld over zijn toekomst. “Wanneer ik terugkom in Nigeria heb ik vele plannen omdat ik een nieuw mens ben. Ik geloof in God. Hij kent mijn hart en weet wat ik denk. Hij weet wat goed voor mij is. Mijn hart is gevuld met vreugde.”
Emmanuel’s leven is veranderd door een gratis operatie, maar ook door de daden van Veronique. Hij is nu een levend getuigenis van hoop en genezing.
