Een high five voor Rose

De fase van 'kunnen lopen' was voor de kleine Rose net aangebroken toen het ernstige ongeluk gebeurde. Na het avondeten was het vuur in de open haard al uitgedoofd, maar onder de as lagen nog hete kooltjes onzichtbaar te gloeien. Rose wankelde en viel met haar handjes voorover in de laag as. Rose zat onder de brandwonden. Met name haar rechterhand was ernstig getroffen.

rose1


Haar vader en moeder zorgden dat ze met hun kleine meid zo snel mogelijk in het lokale ziekenhuis terecht kwamen. De artsen behandelden de brandwonden met een smeersel. Niet lang daarna raakten de wonden geïnfecteerd. Zonder geld bleef er niets over dan de traditionele medicijnen. De tijd verstreek en de littekens verschenen. Omdat Rose geen toegang had tot fysiotherapie of andere behandelvormen, vergroeiden sommige pezen en het bindweefsel in een zodanig verkrampte manier, dat de rechterhand van Rose vrijwel onbruikbaar werd.

rose2


Eten fijnstampen, kleding wassen, een kruik op je hoofd zetten, haren borstelen: eenvoudige bezigheden waar Rose in de toekomst veel moeite mee zou hebben door het niet functioneren van haar hand. Op tienjarige leeftijd zijn deze activiteiten al een uitdaging, hoe moet het dan als ze groter wordt? Haar vader Dele hoefde er geen twee keer over na te denken toen hij hoorde van Mercy Ships. Hij liet zijn vrouw, zijn andere twee dochters en de pasgeboren tweeling achter om met Rose aan de busrit van zes uur te beginnen.

Dankzij de kundige chirurgen op de Africa Mercy kon de hand van Rose in de normale stand gezet worden. Vader Dele was buiten zichzelf van vreugde. Drie maanden van fysiotherapie volgden. Al die tijd bleef haar vader bij haar. “Ik zal heel goed voor haar zorgen en ik wil ze het beste van alles geven. God zij geprezen als ze op een dag met beide handen voor het eerst haar eigen haar kan doen!”

rose3


Dele slaagde erin om geduldig te wachten op Rose’s herstel, ondanks dat hij zich bewust was van het feit dat zijn vrouw, vier kinderen en zijn werkgever hem ook hard nodig hadden. Steeds lette hij goed op hoe de oefeningen gingen, zodat hij ook samen met zijn dochtertje kon oefenen. Uiteindelijk brak de laatste therapiedag aan. In de drie maanden hadden Rose en haar vader een mooie band opgebouwd met de vrijwilligers van Mercy Ships, het afscheid was daarom niet makkelijk. Maar wat zagen ze ernaar uit om Rose’s herstelde hand thuis te laten zien! De trotse vader: “Dank jullie wel! Rose kan alles weer doen. Zelfs haar eigen haar!”

rose4
Terug naar overzicht