Groeien door de pijn heen

Valerie wilde op jonge leeftijd niet meer naar school. Haar benen waren langzaamaan naar buiten gegroeid en normaal lopen was onmogelijk. Valerie: 'Ik herinner me nog dat mijn vader schrok van mijn benen. Hij bracht me naar een oom waar ik kon verblijven en kon gaan werken in het naaiatelier vlakbij. Met mijn benen durfde ik niet naar school, en als ik het wel durfde, zou het ook niet gaan, want de pijn was ondraaglijk.' In het atelier was ze bijna elke dag bezig met knopen, strijken en het naaien van stoffen. Ondanks haar misvormde benen had ze plannen om ooit haar eigen winkel te openen.

Onbekende vrouw
Op 14-jarige leeftijd gebeurde er iets vreemds. Op een dag verliet ze het atelier voor een boodschap en werd ze op straat aangestaard door een vrouw die haar steeds volgde in een poging met haar te praten. De onbekende vrouw vertelde haar van Mercy Ships. ‘Ik was bang,’ herinnert Valerie zich, ‘maar terugziend denk ik dat ze een engel was.’ Het gesprek bleek een begin van haar nieuwe toekomst.

Screening

Revalidatie
In de periode erna kwam het leven van Valerie in een stroomversnelling. Ze ontmoette de chirurgen van Mercy Ships aan boord van de Africa Mercy en het bleek dat ze een van de 76 kinderen was die een orthopedische operatie mocht ondergaan. Het werd nog onwerkelijker toen ze hoorde dat ze ooit weer zou kunnen rennen. Valerie: ‘Er werd mij verteld dat, omdat ik ouder was, het herstel door fysiotherapie en correctie van mijn benen lang zou duren. Er was veel revalidatie nodig.’

bed

Stapjes
Valerie werd vakkundig geopereerd. Haar benen, knieschijven en gewrichten werden in de juiste stand gebracht. Toen begon het proces voor Valerie pas echt. Dwars door de lichamelijke pijn, moest ze letterlijk en figuurlijk kleine stapjes maken om weer rechtop te kunnen lopen. Deze herstelperiode was ontmoedigend, het kostte enorm veel kracht, maar tegelijk gaf het haar de mogelijkheid te groeien door de pijn heen.

Leren lezen
Al vrij snel in het herstelproces riep Valerie ’s avonds een vriendin bij haar bed. ‘Ik wil leren lezen’, vertrouwde ze haar toe. Na lange tijd verscheen bij Valerie een glimlach op haar gezicht. Ze vond enkele bladzijden met het alfabet, en nam de informatie gretig tot haar. De volgende avond kwam haar vriendin vragen hoe het gegaan was. ‘Ik wil meer zoals dit lezen’, zei Valerie terwijl ze met haar vinger op het papier wees.

lopen

Recht!
In de lastige maanden die volgden verbleef Valerie in het HOPE-center, een revalidatiecentrum buiten het schip. Valerie was zelfverzekerd: ‘Ik wil weer naar school. Ik wil leren lezen en schrijven. Ik ben zo gelukkig dat ik ben genezen, ik ga echt iets opbouwen en niet m’n leven lang naaister blijven. Geweldig om weer terug te gaan naar school. De mensen zullen me zien aankomen en zich afvragen: is dat hetzelfde meisje? Haar benen zijn weer recht!’
Terug naar overzicht