'Ik kan mijn geluk niet uitdrukken in woorden'

Op de hoek van de straat staat William samen met zijn 5-jarige zoontje Unida. Ze houden elkaars hand vast. Unida moet zijn blinde vader vertellen wanneer het veilig is de drukke straat over te steken. De omgekeerde wereld: een vader die totaal is overgelaten aan zijn zoontje. Als wij dit op straat zagen, zouden we onze ogen uitkijken.

Drie jaar geleden kon William nog alles zien. Hij had zijn eigen bedrijfje en verkocht kleding op de plaatselijke markt. Hij had een bloeiend gezinsleven en voorzag in zijn eigen onderhoud. Totdat William oogklachten kreeg. Waar het begon met kleine vertroebelingen en lichte wazen in zijn rechteroog, kon hij uiteindelijk alleen schaduwen zien. Enkele maanden later gebeurde hetzelfde met zijn linkeroog. Na korte tijd kon hij de ene persoon niet meer van de andere onderscheiden. Het drama was voltrokken: hij kon niet meer werken.

Unida had op 5-jarige leeftijd de verantwoordelijkheid om de ogen van zijn vader te zijn.

Door zijn beperking moest William thuisblijven en het enige wat hij kon doen was eten klaarmaken. Zijn vrouw was ineens de kostwinner. Unida had op 5-jarige leeftijd de verantwoordelijkheid om de ogen van zijn vader te zijn. Ineens was Unida zijn persoonlijke gids, wisselde hij het geld voor William op de markt en regelde hij zijn transport. Elisa en Unida hadden een ongelofelijke last te dragen.

William was wanhopig, zijn toekomst was uitzichtloos.

Schaamte overviel William: ‘Waar ik de man moest zijn die voor hen zorgde, werd er in plaats daarvan voor mij gezorgd. Het deed me pijn te denken dat ik van mijn zoon afhankelijk was. Ik moest sterk zijn, maar realiseerde me dat ik zwak was.’ Een jaar lang zocht hij naar een juiste behandeling. Uiteindelijk vertelde een arts dat hij aan diabetes leed, een aandoening die de suikerregulatie in zijn lichaam aantastte. De symptomen waren, in Williams geval, onder meer de staar in zijn ogen. Insuline zorgde ervoor dat de diabetes bestreden kon worden, maar de staar verdween niet.

Plaatselijke doktoren onderzochten Williams ogen en gaven hem het hoopvolle nieuws dat er een operatie kon plaatsvinden. De prijs: 600.000 ariary, omgerekend zo’n 170 euro per oog. Dit was onhaalbaar! Het nieuws kwam hard bij William binnen. Hoe kon hij zonder werk zo’n dure operatie betalen? William was wanhopig, zijn toekomst was uitzichtloos. Totdat het nieuws over Mercy Ships hem bereikte. Daar kon hij gratis geopereerd worden! Zo snel als hij kon, vol verwachting, snelde hij naar de Africa Mercy om zijn ogen te laten nakijken. Een operatie was mogelijk!

'Ik was verbaasd om alles weer te zien.'

Persoonlijk woord

William vertelt zelf wat dit met hem deed, vertelt hij in een persoonlijk woord:

Op het moment dat ik bij Mercy Ships onderzocht werd kreeg ik nieuwe hoop. Specialist Dr. Ralph Crew vertelde me dat ik binnen 24 uur geopereerd kon worden. En ik was er van overtuigd: wanneer ze het verband van m'n hoofd halen, zal ik weer kunnen zien. Het verband werd eraf gehaald... Het licht viel op mijn gezicht. Hier moest ik erg aan wennen. Ik begon te knipperen en ik zei met een grote glimlach: 'Ik kan mijn zoon weer zien!' Ongelofelijk! Na twee jaar Unida elke keer op de tast te moeten vinden, zag ik hem weer! Ik was verbaasd om alles weer te zien, mijn geliefden, mijn huis en mijn spullen. Het voelde als een nieuwe start!
Ik kan mijn geluk niet uitdrukken in woorden. U heeft dit mogelijk gemaakt. Ik wil u aanmoedigen om liefde en steun te blijven geven aan hen die dat nodig hebben. Veel mensen, waar ik er een van ben, zullen u nooit op dezelfde manier kunnen terug betalen, maar weet dat er Eén is die het ziet.
Veel zegen toegewenst,
William
Back to overview?>