Nieuw licht in haar ogen

Jarenlang had de tumor op haar oog door kunnen groeien. Mary, 14 jaar oud, had er al lang last van. Het maakte haar onzeker. Het was nog niet lang geleden dat ze uit school kwam en tranen over haar gezicht rolden. Klasgenoten pestten haar al jarenlang en lachten haar uit om de dikke bult op haar oog. 'Wie vindt me mooi? Zal dit ooit weggaan?' vroeg Mary zich af.

Gevaarlijk
De moed was bij Mary en de familie eigenlijk al in de schoenen gezakt. Al bij zoveel dokters hoorden ze hetzelfde antwoord: 'We kunnen je niet helpen'. De tumor, ook wel een neurofibroom genoemd, wordt groter rondom de zenuwen en kan in sommige gevallen zelfs de hersenen bereiken. Hoe langer het onbehandeld blijft, hoe gevaarlijker het is. De dagen, weken, maanden en jaren tikten langzaam weg en het gevaar werd groter...

Operatiekaart
Maar er kwam nieuwe hoop. Mary ontving een operatiekaart bij de screening van Mercy Ships. Ze zou over enkele weken horen of het mogelijk was dit complexe gezwel te opereren. Meer dan twee weken zaten Mary en haar familie in spanning. Om de tijd de doden hielp ze haar moeder in huis, haalde ze haar broertje van school en speelde ze vooral veel alleen. Zou het mogelijk zijn? Het goede nieuws kwam: de chirurgen konden haar gezicht opereren! Een glimlach krulde zich op Mary's gezicht. Ze kon dezelfde week nog geholpen worden.

Geduld
Drie dagen later was het zover. Terwijl Mary naar de operatiekamer werd gebracht, zat haar moeder in de wachtkamer. Enkele uren later zag ze haar dochter weer. Ze had een strak verband over haar rechteroog, waar haar tumor had gezeten. Nog 48 uur moesten ze geduld hebben, dan zou het verband eraf gaan en zouden ze zeker weten dat er geen resten van de tumor meer zaten.

Helemaal weg!
Eindelijk kwamen de verpleegsters om het verband te verwisselen. Mary was erg zenuwachtig. Met trillende handen pakte ze de spiegel van de verpleegster. Met grote spanning keek ze naar zichzelf.
'Wat ben ik mooi!' riep ze uit. Haar gezwel was verwijderd! In de nacht die volgde, lag ze urenlang met haar spiegel in bed: kijken of het echt waar was. Ze besefte: 'Ja, het is helemaal weg'. En nog een keer keek Mary in de spiegel. Ze zag zichzelf met een totaal nieuwe blik.

Schitteren
Twee weken later stond Mary te wachten op het dek. Ze was ontslagen uit het varende ziekenhuis en kwam langs voor haar laatste afspraak. Er waren alleen nog een paar pleisters en hechtingen zichtbaar op de plek waar de tumor zat. Lindsay, een van haar verpleegsters, vertelt: 'Sinds haar operatie is Mary niet meer dezelfde. Een last is van haar schouders gevallen. Je ziet het licht in haar ogen schitteren. Ze heeft genezing ontvangen.'
Terug naar overzicht