Verwoesting door vuur, redding via water

De 22-jarige Blandine was alleen toen de brandende kaars van haar nachtkastje op het muskietennet rondom haar bed viel en haar slaapkamer met vlammen vulde. Ze denkt terug aan die verschrikkelijke nacht: "Ik gebruikte mijn handen om mijn gezicht te bedekken. Geen idee hoe ik erin slaagde om de deur te bereiken." Ze schudt haar hoofd. "Volgens mij hielp God me om buiten te komen."

Niets
Als zoiets je overkomt, word je normaal gesproken bijgestaan door je familie, maar haar moeder verliet Blandine al toen ze nog jong was en haar vader overleed zes jaar geleden plotseling. Hoewel ze nog een oudere broer heeft, staat die haar nauwelijks bij. Ze vertelt: "Voor de brand was ik de
'chere', de lieveling, maar nu... niets."

Littekens
Op het moment van het ongeluk was ze nog acht maanden verwijderd van het behalen van haar diploma om fulltime als naaister aan de slag te gaan. "Maar van toen af kon ik niet meer werken." Het vuur had haar beide benen aangetast, een breed litteken op haar voorhoofd achtergelaten en met haar handen en vingers kon ze vrijwel niets meer doen. "Dit was een enorme tegenslag voor me."

Een lange weg
De volgende paar maanden waren een nachtmerrie. "Ik was erg, heel erg bezorgd. Ik bad voortdurend. Wanneer ik wegging, wanneer ik thuiskwam, aan een stuk door. En nu kan ik zeggen: God heeft mijn gebeden verhoord!" Blandine werd geopereerd op de Africa Mercy en vijf maanden lang werkte ze met een therapeute, vrijwilliger Desre Bates, aan haar herstel. Langzaam maar zeker verbeterde de situatie aan haar handen. Desre vertelt: "Er is nog een lange weg te gaan. Werken als naaister zal niet eenvoudig worden. Maar ik denk dat het met veel inspanning wel zou moeten lukken."

Het leven teruggekregen
Op het ziekenhuisschip vindt Blandine niet alleen lichamelijk herstel, ook geestelijk. Aan boord ontdekt ze dat ze geliefd is, door de verpleegkundigen, de artsen en door de andere patiënten. Ook ontmoette ze Georgette en Esperance, die ook werden geopereerd aan hun brandwonden. "Zij hebben me aangenomen als hun eigen kind," vertelt ze dankbaar. Inmiddels is Blandine ontslagen uit het ziekenhuis en pakt ze haar leven op. Dagelijks brengt ze de avonden door bij Georgette. Blandine: "Ze doet alles voor me, ze laat me niet in de steek!" Vuur verwoestte Blandines leven, maar door water, via een schip, heeft God haar het leven teruggegeven.
Terug naar overzicht