Vrij na veertig jaar

Het gezwel in de hals van Adiza kon meer dan de helft van haar 63 levensjaren doorgroeien. Het werd zo groot, dat het haar langzaam wurgde. Het gezwel, met een gewicht van ruim twee kilo, drukte Adiza’s luchtpijp van achteren en van opzij dicht. Ze kon nauwelijks ademen of praten. Een urgente behandeling was noodzakelijk.

Maar gek genoeg was Adiza niet in hulp geïnteresseerd – zeker niet na wat er in 1993 gebeurde, toen ze in een lokaal ziekenhuis het gezwel operatief zou laten verwijderen. Er waren traumatische complicaties geweest en gebleven, die Adiza ervan overtuigden: ‘Dit nooit meer!’ Toen Mercy Ships in 2009 naar Benin kwam, weigerde ze pertinent erheen te gaan, ondanks het aandringen van haar kinderen. “Ik wil geen behandeling meer! Ik leef zo wel verder tot m’n dood!”

2016, zeven jaar later, was Adiza nog in leven, maar ternauwernood. Toen haar kinderen vernamen dat het ziekenhuisschip weer terug was, wilden ze voorkomen dat hun moeder een tweede kans op een operatie zou weigeren. Om haar medewerking te krijgen, moesten ze tactvol optreden. “Ik zei m’n moeder: ‘Laten we er door een arts naar laten kijken’,” vertelt dochter Suzanne. Eigenlijk een wanhopige poging haar moeder te overtuigen Mercy Ships een kans te geven. Adiza, de verstikkingsdood nabij, stemde uiteindelijk toe. Ze realiseerde zich dat ze niets te verliezen had, of eigenlijk alles: haar kinderen en kleinkinderen…

Adiza bezocht de arts van Mercy Ships, stapte over haar angsten heen en werd aan boord van de Africa Mercy door het kundige medische personeel geopereerd. De dag na de operatie, waarbij het gezwel veilig en wel was verwijderd, sliep Adiza diep en ontspannen. Hoe lang was dat geleden? Een paar dagen later was het al tijd om huiswaarts te gaan. De verandering was verbijsterend.

“Onze familie en vrienden konden hun ogen niet geloven! Ze was een week naar het schip en toen ze terugkwam was het gezwel verdwenen!” zegt een nog steeds verbaasde Suzanne. “Ze kan nu weer ademhalen. Ze voelt een enorme verlichting. Ze kan weer van een maaltijd genieten en tot rust komen; iets wat ze 40 jaar niet kon,” zegt Suzanne. “We zijn allemaal blij, want ze is zo gelukkig.”
Terug naar overzicht