Ik ben inmiddels ruim een week op het schip en raak al aardig thuis. Ik verdwaal niet meer zo vaak en weet nu blindelings mijn hut te vinden. Ook de gebruiken worden me langzaam duidelijk.
Zo is er elke morgen een “devotion”. Op maandag is er om 7.45u de grote, algemene bijeenkomst voor al het personeel in de grote zaal. Er worden dan ook wat huishoudelijke mededelingen gedaan en nog wat algemene zaken besproken bijvoorbeeld dat je zelf je rommel moet schoonmaken en opruimen in de crew-gally. Dit is de keuken waarin allerlei apparatuur en kookgerei aanwezig is en waar iedereen zelf een taart/cake of wat anders kan maken. Er staan vier volledig uitgeruste keukenblokken en je moet eerst een certificaat halen om daarin aan de slag te gaan. Ook worden in deze bijeenkomst de nieuwelingen welkom geheten en de degenen die vertrekken bedankt voor hun inspanningen. Daarna volgt de bijeenkomst op de afdeling. Dus voor we beginnen met de patiënten zijn we soms zomaar een uur verder. Af en toe heb je met een andere afdeling een gezamenlijke bijeenkomst. Vorige week dinsdag hadden wij de bijeenkomst met de polikliniek en woensdag met een afdeling die pre-operatief de mensen begeleidt. Dit was er een waarbij veel gezongen werd (in het Krio) en waarbij iedereen echt mee moet zingen. Was erg leuk. Op donderdag is het “Thankfull Thursday” waarbij iedereen moet vertellen waar hij dankbaar voor is. Dat mag lang of kort, net wat je wil. Op vrijdag wordt er gebeden maar op vrijdag is het ook Funky Friday waarbij iedereen in een Afrikaans shirt mag werken. Dat is erg leuk en ziet en vrolijk uit in het ziekenhuis. De andere dagen loopt iedereen in een donkerblauw pak. Zowel verpleging als fysio’s, diëtisten enz.
In het weekend is er geen lunch. Je kan in de ochtend wat pakken en dan in de middag opwarmen in magnetrons.
Afgelopen zaterdag zijn wij met de hele fysio-afdeling (ook de day-crew, onze Sierra Leoonse assistenten op de afdeling) naar het strand geweest. De rit erheen en de rit terug zijn op zich al heel bijzonder. Je ziet van alles. Zelfs mensen bovenop vrachtwagens. We hebben er zelfs zien slapen op van die grote bulkzakken zand op een oplegger. Ze haken zich in zo’n grote lus en gaan heerlijk liggen pitten 😁 En alles rijdt door en langs elkaar heen. Zelfs op de weghelft van tegenliggers mag je blijkbaar als het zo uitkomt rijden. En dat is niet omdat er dan geen tegenligger aankomt.. En wordt onafgebroken getoeterd. Ook langs de weg is het één groot theater. Huizen (meestal half afgebouwd), krotjes, grote huizen die wel af lijken en bewoond worden. Overal wordt van alles verkocht. Van kokosnoten tot voetbalshirtjes en schoenen, toiletartikelen, etenswaren. Noem het en het wordt verkocht. Er rijden een soort tuk-tuks, daar kee-kee’s genoemd, bromfietsen (met twee, drie of vier personen erop) er lopen mensen (met of zonder bagage op hun hoofd) overal tussen door. Ze steken over op de meest onmogelijke plaatsen maar blijkbaar zijn ze het zó gewend dat er geen heftige ongelukken gebeuren. Bij het strand aangekomen moesten we entree betalen. Dat is niet altijd zo begreep ik maar deze keer hadden ze een slagboom opgehangen dus ja, dan moet je entree betalen 125 Leone pp😊 (ongeveer €4.50)
Op het strand werden stoelen geregeld en ook daar moet je voor betalen. Het was uiteindelijk een lange tafel met ongeveer 16 stoelen. PP werd dat 225 Leone.
Blij dat ik nog wat extra geld had meegenomen. Weer een hoop geleerd.
Het strand was heerlijk. Strand River Number 2. Een stukje strand waar een Bounty-reclame is opgenomen. Waarschijnlijk heel veel jaar geleden maar daar schermen ze nog steeds mee. Het eten van de day-crew was ook heerlijk. Gebraden kippenpootjes, gebakken vis, patatjes, een soort rijst met kruiden (very spicy), salade van wortel en kommer en fruit: ananas, mango en watermeloen.
De zee was heerlijk. We hebben er echt heel lang in doorgebracht. Lekker water waar je net genoeg van afkoelde en we hebben geleerd door de goven heen te duiken van onze Spaanse collega van de Canarische Eilanden. Enkele van de day-crew gingen ook het water in maar sommigen konden blijkbaar niet zwemmen wat het wel een beetje spannend maakte.
Er waren nog meer tafels waar groepen aan zaten met eigen voedsel. Vlak achter ons ook een groep (familie ofzo) met een enorme muziek box die halverwege de middag helemaal losging. Blij dat iedereen zoveel in het water was want bij de tafel werd je weggeblazen door de beat van de buren.
Rond 6 uur vertrokken we weer naar het schip. De terugreis was nog spectaculairder dan de heenreis. Ook nu weer alles door elkaar maar nu werd het langzaam donker en niet allemaal (bijna allemaal niet) had licht op zijn voertuig. Ook overstekende mensen die in het donker bijna niet te zien zijn daar. Écht, wat een avontuur. Er staan hier en daar verkeersregelaars maar die worden geacht opzij te gaan als je naar ze toetert volgens mij. Die doen niet anders dan opzij stappen.
Terug op het schip was ik het behoorlijk zat. Heb dus heerlijk geslapen die nacht.
PS. Foto’s komen nog. Moet nog even uitvinden hoe ik dat het makkelijkste doe.
Geef een reactie