Als zorg ontbreekt: het verhaal van Harimalala

De last van een struma

De zwelling werd uiteindelijk zo groot dat deze niet meer te verbergen was. Uit schaamte stopte Harimalala met school en verborg ze haar hals onder een sjaal. Haar situatie had een grote impact op haar lichamelijke, emotionele en sociale leven. “Ik kan geen water halen of zware dingen dragen. Ik kan niet bukken of rennen,” vertelde ze vóór de operatie.
 
Dr. AJ Collins, die al 17 jaar betrokken is bij het schildklierchirurgieprogramma van Mercy Ships, leidde het team dat Harimalala opereerde. Hij omschrijft haar aandoening als een veel voorkomende, maar zeer grote multinodulaire struma. “Zo’n struma drukt vaak op de luchtwegen, waardoor ademen, praten en bewegen moeilijk wordt. Ook slikken kan lastig worden. Die klachten worden steeds erger, totdat een kritiek punt bereikt wordt. Bij haar was dat punt duidelijk bijna bereikt.”
 
Naast de lichamelijke klachten had Harimalala het ook emotioneel zwaar. “Ik schaam me en durf niet naar de kerk, omdat de mensen naar me kijken. Mensen roddelen en zeggen dat ik iets groots op mijn nek heb,” vertelt ze. Langzaam begon het tot haar door te dringen dat haar leven op pauze stond. Terwijl leeftijdsgenoten trouwden en gezinnen stichtten, kreeg zij het gevoel dat haar dat niet gegund was.
 
Harimalala was bang dat haar aandoening haar leven zou kosten, maar een betaalbare operatie was buiten bereik. In Sub-Sahara Afrika heeft ongeveer 93% van de bevolking geen toegang tot veilige, betaalbare en tijdige chirurgische zorg. “Mensen wachten vaak jarenlang op dit soort operaties. Vaak is er in hun eigen omgeving simpelweg geen mogelijkheid om geholpen te worden,” aldus Dr. Collins. Toch had Harimalala tien jaar eerder al over Mercy Ships gehoord. Sindsdien hoopte ze dat het ziekenhuisschip ooit terug zou keren naar Madagaskar.

Hoop door Mercy Ships

Toen vrijwilligers van de Africa Mercy Harimalala ontmoetten, wisten ze meteen dat ze niet naar huis kon zonder operatie. “We kregen berichten van het team dat haar luchtweg ernstig vernauwd was en dat ademen voor haar steeds moeilijker werd,” vertelt Dr. Collins. “Ze verbleef een paar maanden in het HOPE Center, waar we haar behandelden om de struma iets te verkleinen voordat we konden opereren.”
 
Harimalala maakte in haar eerste ontmoeting met Maddy Hartung, de Australische preoperatieve klinisch supervisor van Mercy Ships, maakte grote indruk op Maddy.  “Vanaf het begin kwam ze sterk voor zichzelf op,” vertelt ze. “Ze wist dat dit misschien haar enige kans op een operatie was en wilde er alles aan doen om die te benutten.” Haar doorzettingsvermogen raakte het team. Samen baden ze met haar terwijl ze wachtten op de dag van haar operatie.

Een operatie die alles veranderde

Op de dag van de operatie werd Harimalala na een gebed naar de operatiekamer begeleid. Het team wachtte daarna in stilte en dacht terug aan alles wat ze had doorgemaakt. “Ik ben zó dankbaar voor haar. God is zo trouw. We hebben dit hele traject samen doorlopen en nu komt alles samen,” zegt Cobie Waasdorp, preoperatief teamleider uit Nederland.
 
Het operatieteam bestond uit Dr. Collins, twee assistenten (waaronder een deelnemer aan het opleidingsprogramma van Mercy Ships), twee operatieassistenten en drie anesthesisten. “Het is een intensieve ingreep,” zegt Dr. Collins. “Maar door goed samen te werken, kunnen we ook dit soort moeilijke gevallen aan. Deze grote struma’s zijn sterk doorbloed en kunnen veel bloeden, maar daar zijn we op voorbereid.” Na vier uur opereren was het zover: Harimalala was verlost van de struma van maar liefst 1,35 kilo.

Een nieuw begin

Na de succesvolle operatie namen de vrijwilligers afscheid met persoonlijke briefjes die ze speciaal voor haar hadden geschreven. Voor Harimalala voelde het alsof er een last van haar afviel. “Het voelt alsof ik een nieuw leven heb gekregen. Eerst wist ik niet of ik zou leven of sterven.”

Dankzij de operatie aan boord van de Africa Mercy ligt de toekomst weer open voor haar. “Ik kan nu trouwen en kinderen krijgen, omdat de zwelling weg is,” zegt ze. Ze schaamt zich niet langer voor hoe ze eruitziet of wat anderen van haar denken. “Ik houd van kettingen, maar door die zwelling kon ik ze niet dragen. Nu kan dat wel,” zegt ze stralend.