Lieve allemaal,
Inmiddels ben ik anderhalve week in Amerika voor de On boarding en is mijn tas ‘eindelijk’ ook gearriveerd. Onwijs dankbaar daarvoor. Maar dat ging niet zonder slag of stoot.
Anderhalve week geleden stond ik ietwat verbijsterd bij de bagage band op Dallas airport. De band rolde, maar er rolde geen koffers meer van de band af. Ik stond er nog een minuut of wat, maar komen zou die niet meer. Misschien was die wel bij ‘Afwijkende bagage’ aangekomen. Op Schiphol had ik mijn tas bij de Afwijkende bagage in moeten leveren. Maar helaas, daar ook geen succes. Vervolgens bij Bag service melding gemaakt. Aan de hand van de bag tag, het label wat je aan je tas krijgt na het inchecken, kunnen ze normaliter achterhalen waar je tas gescand is, maar ook daarmee geen succes. Na wat gestruggel over de omschrijving van mijn tas, het adres waar ik hier verblijf en mijn telefoonnummer ben ik met een kopie van mijn melding (waar mijn zaaknummer op was vermeld) naar buiten gegaan. Ik hoop maar dat het goed gaat komen, want heel veel vertrouwen had ik niet in deze medewerker die mij hielp en zelf inzien kon ik de melding niet. Dus liep ik met mijn personal item en een handbagage rugzak het vliegveld af.
De volgende dag begon het On boarding programma. Daar ontmoette ik nog iemand vanuit Nederland die met zijn gezin hier is. Ook zij zijn een koffer kwijt. De dagen daarop hielden we elkaar op de hoogte van de vooruitgang van onze zoektocht, de telefoontjes die we pleegden, mailtjes die we stuurden, hadden we al bericht? Regelmatig checkte ik de link die ik van American Airlines had doorgestuurd gekregen. Geen succes, de melding stond nog steeds op: Searching. Ondertussen had ik van mijn Nederlandse naamgenoot hier op de campus een paar setjes kleding kunnen lenen. Zo lief en fijn.
Tot afgelopen vrijdag ochtend. Nadat ik wakker was checkte ik de link weer (inmiddels mijn dagelijkse gewoonte), meer uit gewoonte dan dat ik misschien nog hoop had? Tot mijn verbazing zagen alle bolletjes op blauw: Out for Delivery. Ik klikte verder, mijn tas zou diezelfde dag nog door Fed Ex bezorgd worden. Wauwie. Jeeey. Als het niet zo was geweest, dan had dat ook een bedoeling geweest geloof ik, maar hij zou komen. ‘s Middags nog geen bericht en de tijd werd maar opgeschoven. Hij zou er voor 20:00u zijn. Maar dan zijn de medewerkers van de campus weg. Via het social media kanaal wat we hier gebruiken heb ik security op de hoogte gebracht. Deze gaf aan dat iedereen die zich na 17:00 via de intercom bij de poort aanmeld naar security wordt doorverbonden. Eindelijk, om 18:00u kreeg ik melding dat mijn tas was bezorgd. Om 19:00u nog geen bericht van security. Via de huistelefoon belde ik met security, maar niemand had zich gemeld. Het was inmiddels donker, maar security ging wel zoeken. Na een poosje wachten kwam security naar de lodge waar wij verblijven, maar zonder tas. Nergens kunnen vinden. Ver zou die niet kunnen zijn, want meer dan een kerk naast de campus is hier niet te vinden. Maar helaas, ook bij de kerk was niets bezorgd. Dus trok ik mijn schoenen aan en gewapend met een zaklamp ben ik samen met een andere On boarder het terrein en alle plekken afgegaan waar de bezorger van Fed Ex mijn tas had neer kunnen droppen, inclusief het hele kerkterrein. Gewoon om zeker te zijn. Welkom in Texas, alles is groot en uitgebreid, dus na een uur vergeefs zoeken liepen we weer terug. Geen succes. Op onze weg terug over de campus liepen we een mede Mercy Ship’per tegen het lijf die zich afvroeg wat wij deden, want hij had nog niet eerder twee vrouwelijke security leden hier gezien. Maar eenmaal dichterbij zag hij dat wij het waren. Hij voelde de frustratie nadat ik mijn verhaal had gedaan (hij is van Afrikaanse afkomst en heeft vijf uur op het vliegveld vast gezeten waarvan twee uur ondervraagd, toen hij hier aankwam) en zei dat hij wilde helpen om een werkelijk persoon van Fed Ex aan de telefoon te krijgen i.p.v. de virtuele personen die ik elke keer aan de lijn kreeg en waarmee ik maar niet verder kwam. Na een half uur proberen kreeg hij iemand aan de lijn en kregen we na wat gegevens te hebben geverifieerd te horen dat mijn tas op een heel ander adres was afgeleverd. Je raadt het al, vanwege privacy redenen mocht ze dat adres niet geven. Maar één ding was zeker, hij was hier in de buurt.. Gelukkig is alles niet zo uitgestrekt hier – sarcastisch – Nu was het onze taak om de afzender van mijn tas aan de lijn te krijgen om te achterhalen welk adres was opgegeven. Dat was in ieder geval iemand van American Airlines waar ik mee was gevlogen. Via het vliegveld zijn we via via doorverbonden en kregen we eindelijk iemand aan de lijn die ons werkelijk verder kon helpen. Een heel vriendelijke vrouw. Mijn tas was op een ander adres, maar wel hetzelfde huisnummer hier in het dorp bezorgd. Die medewerker bij Bag service had dus inderdaad een heel ander adres ingevoerd dan ik had doorgegeven. Geen logica at all. Gelukkig was het adres ‘maar’ een kwartier met de auto rijden, ja zover zijn de afstanden hier.
Onze mede Mercy Shipper was er nog steeds en die had ondertussen een uber besteld, want niemand had een huurauto of een internationaal rijbewijs en dan zouden we nog geen auto hebben. Hij ging wat in zijn appartement halen en kwam na een paar minuten al terug: “Uber afbesteld, maar Simon staat hiervoor”. Simon was één van onze Mercy Ships instructeurs voor het Maritime gedeelte van de On boarding. Hij komt uit Engeland en is voor deze training overgevlogen. Hij had een huurauto gedurende zijn tijd hier. Onze mede Mercy Shipper zag zijn auto staan en had gevraagd of hij wilde rijden. Schietgebedjes en fingers crossed in de auto. Zoveel mensen die afgelopen week al zo aardig waren om hun kleding uit te lenen. Ergens wel lastig voor iemand die graag haar eigen zaakjes goed regelt, wat ik ook heb. Aangekomen in de woonwijk zag het er erg donker uit. Waar te beginnen? Stel je voor, allemaal vrijstaande huizen, zoals uit films. Geen villa’s, maar houten woningen met veranda’s. Gelukkig, bij één brandde er nog licht en stond er iemand buiten. Het was inmiddels half tien ‘s avonds. Daar maar beginnen. Maar die vrouw die daar stond, stond daar niet zomaar. Ze was net thuisgekomen van werk en stond voorovergebogen naar iets te kijken wat niet van haar was, mijn tas… Het was mijn tas.. Blijer kon je mij niet maken! Twee jaar aan spullen, met zorg bij elkaar verzameld weer in handen.
Weer terug in de lodge hadden we het erover hoe God in ons leven werkt en Hij alles leidt. Als onze mede Mercy Shipper op dat moment niet was waar hij liep en ons daardoor niet had gezien, dan had ik mijn tas niet gehad. En als ik niet een uur had gewacht met het bellen naar de security nadat mijn tas was bezorgd, had ik niet op dat moment op de campus gelopen waar ik had moeten zijn…
Een van de ouders van het Nederlandse echtpaar was diezelfde avond op Dallas aangekomen om hen hier op te zoeken en ik had afgelopen week als een vlugge vlieg van alles besteld; kleding en verzorgingsproducten en bij hen laten bezorgen, zodat zij het mee konden nemen. Je raadt het al.. Ik heb nu dubbele kleding en een overschot aan verzorgingsproducten. What a blessing. Je komt nooit tekort. Maar wat ga ik ermee doen? Terugsturen kan niet meer. Kan ik nu delen in alles wat ik heb? De afdeling Chaplaincy (geestelijke verzorging) op de schepen steunt patiënten met gesprekken, bijbelse bemoediging, kleding, geld of andere hulp waar ze kunnen en wat patiënten nodig hebben. Een heel duidelijk doel heb ik nog niet, maar voor nu ga ik de spullen die niet in mijn tas passen in een doos doen en vanuit hier met de container naar het schip opsturen. Daar komt vanzelf het moment dat ik weet welke bestemming het moet gaan krijgen. Daar geloof ik in en vertrouw ik op.
Gebedspunten:
– Dank dat mijn tas na anderhalve week terecht is gekomen en ik mijn spullen weer heb.
– Dank voor de eerste anderhalve week op de Mercy Ships campus, dat ik de Maritime training met goed gevolg heb doorlopen en de examens allemaal heb gehaald.
– Dank voor de fijne en gezellige On boarding groep.
– Bid voor het Nederlandse gezin hier op de campus die ook een koffer kwijt zijn, maar waarvan deze nog steeds niet terecht is.
– Bid voor de komende twee weken waarin we het On boarding programma verder gaan vervolgen; we gaan nu in op de visie, missie en waarden van Mercy Ships – Wat betekent het om longterm voor Mercy Ships op de schepen te werken? Hoe is het om intercultureel te leven en te werken op dezelfde plek? Welke rol speelt het geloof in dit alles? Hoe draag je dat als persoon uit? Wie ben jij als persoon en wat neem jij mee?
Liefs Liesbeth ❤︎
Ps. binnenkort in de blog neem ik jullie mee in het On boarding programma.
Geef een reactie