Vorige week zondag ben ik naar Bunce Island geweest. We waren met een groep van 14 mensen. Eerst met de KeeKee (tuktuk) naar de haven. Dat was voor mij het eerste keer in een KeeKee . Beetje spannend maar ging uiteindelijk heel goed. Op naar Kissy Harbour waar de boten op ons lagen te wachten. Was een tochtje van niks maar wel heel leuk. De anderen kwamen achter ons aan en bij de haven aangekomen moesten we een klein stukje lopen. Ik kwam weer ogen tekort natuurlijk. Zag van alles door elkaar. Veel mensen, overal handeltjes. Er lagen heerlijke broden en broodjes. Ik weet niet wie die bakken maar deze zouden bij ons bij de warme bakker niet misstaan. Wel allemaal wit of een soort maisbrood. We werden naar twee bootjes gebracht. Een soort uit de voegen gegroeide roeiboten (wel met motor) waar per boot 7 mensen, een kapitein en de gids in gingen. Wat een ontzettend avontuur. We moesten ongeveer een uur varen. De zee was nog niet zo wild. Heerlijk buiten! De kapiteins maakten wel heel erg veel vaar over de enorme delta van de rivier. Wij hadden allemaal zwemvesten aan en dat gaf ze waarschijnlijk het vertrouwen dat er niets kon gebeuren. We kwamen langs grote vissersschepen die allemaal tot eind februari niet mogen vissen. Deze vissersboten waren wel allemaal chinees. We kwamen langs een laadplaats voor ijzererts. Dat werd in grote boten geladen. Dit gaat ook allemaal naar China. We stopten bij Tasso-Island. Stond niet echt op het programma maar we werden uit de boten gezet en gingen met een gids het dorpje in. In no time hadden we allemaal een dorpskindje (pikzwart) aan beide handen. Die riepen steeds: “oputo, oputo”. Dat betekent “blanke”. Voor hen zijn wij de bezienswaardigheden daar. We gingen naar een schooltje en kregen bijna allemaal een briefje met telefoonnummers en mailadressen om contact te kunnen maken en eventueel iets voor de school te kunnen betekenen. De man (schooldirecteur) deed enorm zijn best. Ook hij vertelde dat de onderwijzers niet door de overheid betaald worden. Ik snap het wel dat ze aan ons dan geld vragen maar als je contact opneemt met deze mensen raak je ze meestal niet meer kwijt totdat je ze blokkeert, is me gezegd. Er is daar blijkbaar al veel ervaring mee. Toen gingen we naar een “ziekenhuisje”. Echt droevig om te zien; drie bedden. Infusen hangen aan een houten paal met spijkers. Wél overal posters om mensen te wijzen op het belang van vaccineren. (Dit is wel gratis). Als ik het goed begrijp zijn er twee verpleegsters voor ongeveer 6000 mensen. Dat is gewoonweg niet te doen. We zijn weer teruggelopen en met de boten naar Bunce Island gebracht. Dit is een eiland waarvandaan de slaven vertrokken naar hun verschillende bestemmingen. De mensen uit deze streek waren goed in rijst verbouwen en waren daarom “geliefde” en duurdere slaven. Maar wat een onmenselijke toestanden moeten dat zijn geweest! Vrouwen en mannen werden gescheiden. Kinderen waren wel in de buurt van de vrouwen. Maar als ze te hard huilden werden ze gewoon in zee gegooid. Er was in die tijd veel vis (onder andere haaien) die rond de eilanden zwommen op zoek naar een hapje. Ook zwommen ze achter de schepen aan omdat de mensen die overleden waren overboord gegooid werden. Voer voor de vissen. Barbaars, onmenselijk, gruwelijk….deze woorden zijn nog niet dekkend voor de afschuwelijke toestanden die de slaven moesten doorstaan. Ze werden ook gebrandmerkt. Eerst al met waar ze vandaan kwamen en daarna nog een keer door wie ze gekocht waren. Als je zoiets hoort is het al heftig. Maar als je dan op de plek staat waar het allemaal echt is gebeurd is het onvoorstelbaar. Dat de ene mens zich zó verheven voelt boven de andere…. We zijn het hele eiland overgelopen. Is niet zo groot. Nu is het begroeid. Maar vroeger was dat niet zo. Dan konden ze beter in de gaten houden wat er gebeurde. Overal gebouwen waar wat verteld werd. De brandmerkplaats. De ruimten voor mannen vrouwen en kinderen. De isoleercellen waar mensen opgesloten werden voor drie dagen zonder eten of drinken. (Bloedheet daar) en als ze dat overleefden waren het de sterksten en werden dan duur verkocht. En als ze het niet overleefden werden ze letterlijk voor de haaien gegooid. Er was ook nog een kerkhof. Daar lagen de “onderdrukkers” begraven. Er waren niet veel namen meer te achterhalen, zeiden ze. We hebben daar Amazing Grace gezongen met elkaar. Het had met Newton te maken maar hoe het hele verhaal echt in elkaar zit is me even ontgaan. Zoek ik thuis wel een keer uit. Nadat we van het eiland weggevaren waren zijn we naar de andere kant van Tasso gegaan om daar wat te drinken en om daar een klein museum te bezoeken dat over het ontstaan van Afrika ging. Was leuk en ook interessant. Daarna hebben we op het strand gewacht totdat de boten weer terug zouden varen. Aan het strand waren 5 chaletjes die je kon huren. Was ontzettend relaxed om daar even te zitten. We vroegen ons echter wel af waar je je eten vandaag moet halen als je daar zit. Dat wel worden geregeld. Er is in ieder geval, behalve in de tent waar we wat dronken, helemaal niets te krijgen. De boottocht terug was spectaculairder dan de heenweg. Het was harder gaan waaien en de golven spoelden op een gegeven moment de boot in en over ons heen. De een kreeg net even iets meer zeewater dan de ander maar we werden allemaal nat. In de zee drijven hele slierten met afval. De “schippers” minderden dan even vaart om geen afval in de schroef te krijgen. Is echt ongelofelijk. Zóveel afval. Ik durfde daar geen foto van te maken, ik zou mijn telefoon verliezen want het scheepje klapperde behoorlijk op de golven. We zijn met keekee’s weer terug naar het schip gegaan. Al met al weer een bijzondere dag!
Nog even ter info: het eten komt weer redelijk op gang. Maar het waterprobleem wordt weer groter. De druk is verlaagd om ons zo weinig mogelijk te laten gebruiken. De keuken die de bemanning mag gebruiken is in het weekend één dag gesloten om water te besparen. En het café zit ook dicht om daarmee water dat voor thee en koffie wordt gebruikt, te besparen.
Geef een reactie