C’est parti!*

*[daar gaan we! Letterlijk: het is vertrokken]

Lieve mensen,

Hier zijn we dan. Op de valreep van 2025 nog één blog van mij over inpakken, bedanken, vertrekken, en aankomen: transitie dus. Het mooie is dat vandaag ook de dag is dat de Africa Mercy haar vaart richting Zuid-Afrika begint. Vanmorgen vroeg, toen ik nog een keertje omkeerde, gingen in Madagaskar de trossen los. Op naar het ruime sop, bestemming Durban. Bidden jullie mee voor een rustige en veilige vaart? Ik zelf zit inmiddels op de bank in Malika, een wijk in Senegal waar ik bij een Nederlandse zendelinge verblijf totdat we trouwen en ik verhuis naar ons plekje voor de komende maanden 🙂 Nog minder dan drie weken! (We proberen een livestream te regelen voor de kerkdienst van onze bruiloft, als dat lukt, delen we de link.)

Je kunt al raden, het was absoluut geen saaie maand. De laatste weken aan boord waren er weinig van reflectie, maar veel van rennen vliegen. Van afscheidsfeestje naar Sinterklaas en van kerstmarkt tot kampvuur op het strand. Ik denk dat we bijna geen vrije avond gehad hebben. Sinterklaas was eigenlijk een van de eerste evenementen op de kerstkalender. Weken van tevoren hadden onze geweldige Nederlanders al gewerkt aan een film over Sinterklaas in Madagaskar, op 4 december was het tijd om de schoenen te vullen, en de vijfde werd deze film afgespeeld in het Café en mocht ik ‘sinterklaas’ welkom heten aan boord. Het was een gezellige avond voor kinderen én volwassenen! De video is lang, maar mocht je geïnteresseerd zijn, hier de link.

De ochtend erna was het tijd voor onze gezellige jaarlijkse kerstmarkt, waar vrijwilligers hun eigen kunst/knutsels kunnen verkopen, of dagwerkers met een bedrijfje kunnen helpen om hun producten aan de man te brengen. Ook dit was erg gezellig. Louis en ik hadden een van de vrijwilligers’ favoriete Senegalese drankjes gemaakt: bissap. Ook verkocht ik één van mijn tekeningen van een patiënt uit 2024, die het niet overleefd had als ze een jaar later gekomen was. Het was speciaal om haar te kunnen tekenen, en om het eindresultaat te kunnen verkopen aan het team dat echt naast haar gewandeld heeft! De zondag besloten we als Nederlanders dat het tijd was voor ‘nog één’ pannenkoekenavond met elkaar, en dus stonden we een paar uur in de keuken om meer dan honderd pannenkoeken te bakken!

Ik ga er maar een beetje sneller door, want we hebben nog zoveel meer te bespreken 😉 De week erna. Een van onze vrijwilligers organiseerde een diner zijn favoriete Chinese restaurant voor meer dan 40 lange termijn vrijwilligers, we gingen nog één keer uit voor lunch met het managementteam van het ziekenhuis, we hadden een avond ‘lessons and carols’ aan boord naar het Britse gebruik waar Louis en ik mee mochten zingen in het openingsnummer, het was tijd voor de jaarlijkse day crew celebration om onze dagwerkers te bedanken, en zaterdagochtend gingen we met een groepje meiden koekjes versieren, voordat de eerste verpleegkundigen echt vertrokken… De laatste dagen voor ons eigen vertrek stonden we namelijk dagelijks op de kade om meer dan tien vrijwilligers gedag te knuffelen en uit te zwaaien. Het was een massa exodus.

Dat betekent verdrietige momenten, maar ook een overblijfsel dat dichter tot elkaar komt. En juist dat is voor een vaart super waardevol. Ik merkte het al een beetje in de activiteiten tijdens de laatste dagen dat we aan boord waren. De kinderen voerden nog een toneelstuk op (het kerstverhaal) en één van de vrijwilligers had een kerstverhaal geschreven dat door anderen geacteerd werd. Deze beide evenementen voelden aan als familietijd na een dag van inpakken op kantoor, of inpakken in mijn kamer. Het was een hoop geregel. Wie heeft zijn sleutel al terug gebracht? Wat moet ik vastbinden voor de vaart? Wanneer moet mijn bagage bij receptie staan? Wie maakt onze kamer voor het laatst schoon? Waar kan ik mijn overgebleven spullen laten? Al die dingen. Je pakt je hele leven in. Opnieuw en opnieuw. Want dat is het leven aan boord. En iedereen doet het. Het wordt bijna normaal. Ik merk zelfs hier dat het in ons denken zit. Hoe lang zijn we hier? Okee, onze ruimte is beperkt en we verhuizen toch weer, dus laat dit maar in de koffer zitten… Ik vraag me af hoe lang het duurt om dat los te laten als na volgend jaar een einde aan onze tijd als vrijwilligers komt 😉

Ik ben dankbaar voor de reis van Madagaskar naar Senegal. Hoewel zo ongeveer niets ging als gepland (lees: we werden in beide overnachtingen in een ander hotel dan gepland gestopt en onze bagage kwam pas een paar dagen later aan in Senegal “omdat het vliegtuig vol was”), was dit een goede tijd van reflectie, loskomen van Madagaskar, en mentaal voorbereiden op terugkomen in Senegal. Ik ben dankbaar voor alle vrienden met wie we dit jaar door mochten brengen, dankbaar voor de kerk in Madagaskar waar we deel van uit mochten maken, dankbaar voor Gods leiding in elke stap naar ons huwelijk, dankbaar voor alle aanbiddingsavonden die we mochten organiseren, dankbaar voor hoe God me dit jaar dichter naar Zijn hart geleid heeft. We zien uit naar hoe Hij ons verder zal vormen in het komende jaar, samen, als stel, en individueel, als kinderen van de allerhoogste Koning.

De afgelopen week in Senegal was een week van opnieuw de grond onder je voeten vinden. Louis is enorm druk met alle voorbereidingen, en ik ben vooral enorm dankbaar voor de hulp en het organisatietalent van zijn zus. Ik kan op dit moment niet heel veel praktische dingen doen, maar dat geeft me ook tijd om na te denken over de komende maanden en mijn doelen, en om mijn brein weer om te zetten naar Wolof en Frans in plaats van Malagassisch. Dat had ik onderschat, haha. Ik zie uit naar het ontvangen van familie en vrienden hier in Senegal, en naar niet meer anderhalf uur in de bus zitten om naar Louis te gaan. Nog een paar weekjes volhouden dus 😉 Vandaag bakken we hier lekker oliebollen, zoals velen van jullie waarschijnlijk. Want je kunt de Nederlander uit Nederland halen, maar Nederland uit de Nederlander zal nooit helemaal lukken!

Liefs en zegen voor 2026,
Denise (& Louis)

Gebedspunten:

• Dank voor alle lieve vrienden die we dit afgelopen jaar mochten ontmoeten!
• Dank voor een succesvolle missie in Madagaskar met 93% van onze doelstelling bereikt 🙂
• Dank voor onze veilige aankomst in Senegal, en dat al onze bagage hier inmiddels ook is.
• Bid voor de voorbereidingen van ons huwelijk, dat de Heer ons zal leiden en zal voorzien in alles.
• Bid voor veilige vaart voor de Africa Mercy, en een veilige reis voor onze gasten die naar Senegal hopen te komen.
• Bid voor een goede transitie voor veel vrijwilligers die meerdere jaren gediend hebben en nu terugkeren naar hun thuisland. Bid dat ze met open armen ontvangen worden en een weg zullen vinden om dat wat ze geleerd hebben te koesteren en te delen met de maatschappij waar ze terugkeren.
• Bid voor Senegal, dat het Licht van Jezus hier fel zal gaan schijnen. Bid voor alle zendelingen hier.