Op donderdag 26 februari was mijn laatste werkdag. Op de donderdagen is het Thankfull Thursday en mag/moet iedereen vertellen waar hij of zij dankbaar voor is. Ik begon als eerste en heb in mijn “uiting van dankbaarheid” iedereen bedankt voor de bijzondere tijd die ik mede dankzij ons hechte fysio-team op het schip heb gehad. Daarna kwamen de anderen en werd ik bedankt voor mijn bijdrage. Was ik echt van onder de indruk. Heb zelf niet in de gaten gehad dat mijn werk zó gewaardeerd werd. Ook mijn eindgesprek met het hoofd van de fysio, was heel positief. Ik mag terugkomen 😊!
Ik heb gezegd dat ik de eerste 2 a 3 weken alles rustig ga laten bezinken en kijken wat en hoe mijn thuisfront het beleefd heeft. En dat ik dan wel kijk. Ik kreeg ook een groepsfoto, een certificaat en kaart waar iedereen wat opgeschreven had. Die heb ik bewaard om in het vliegtuig op mijn gemak te kunnen lezen.
Donderdagavond zou er eigenlijk altijd ijs moeten zijn voor de bemanning. In al die 8 weken heb ik echter maar twee keer ijs meegemaakt. Zal ook wel met de aanvoer via de containers te maken hebben. Als vervanging er was chocolademelk met cake. Ook lekker hoor. Heb even heel gezellig gezeten met een aantal van ons team. Als een soort van afscheid.
Op vrijdagochtend een beetje aan het rommelen geweest. Opgeruimd. Alvast wat ingepakt en nog (verplicht) langs de bank en personeelszaken geweest. Koffietje gedaan in het café. Het café is vanwege de watertoestand alleen op werkdagen open. En ik werkte altijd op werkdagen. Dus het was mijn eerste koffie daar. Een aantal boodschappen weggegeven aan mijn kamergenootje. Mijn foto’s van de wand gehaald. De watervoorraad begint gelukkig langzamerhand weer wat de goede richting op te gaan. Maar moet nog ongeveer verdubbelen om weer “normaal” te kunnen draaien. We zitten nu op ongeveer tussen de 350 m3 en 400 m3 om normaal te kunnen draaien moet het minstens 600 m3 zijn. En het gaat schommelend omhoog.
In de middag was er een uitje voor de kinderen van het ziekenhuis naar dek 10. De kinderen gingen met de lift mee omhoog en dat was voor velen al een bijzondere ervaring; ze kennen dat helemaal niet en sommigen vinden dat doodeng. Ook over de reling kijken maakt sommigen van slag. Maar goed, ze waren toch even van die ziekenzaal af. Ik kon afscheid nemen van “mijn” patiëntje dat ik daar nog had. Daarna afscheid genomen van de daycrew. Die willen graag veel foto’s maken dus dat werd een soort fotoshoot. Ben ik niet heel goed in maar als er veel foto’s worden genomen zit er altijd wel wat tussen. 😊
Om 18.00u naar het Hope Centre voor de worship. Een soort eredienst met heel veel muziek en dans. Ik kwam aan en al “mijn” 5 kindjes die daar verblijven vlogen me letterlijk om mijn nek. Het was zó oprecht! Twee van mijn kindjes gingen naast mij zitten en hebben me bijna anderhalf uur niet meer losgelaten. Ik zat gewoon klem tussen ze. We hebben gezongen en gedanst. Dan kan dus heel goed met twee benen in het gips. Veelal moeten de kindertjes nog 6 of 9 weken in het gips. Maar soms “slopen” ze het gips door te ravotten en krijgen ze een extra gipswissel. Ook de “gips-schoenen” redden het niet altijd tot het eind van de gipsperiode. Kinderen blijven kinderen…en maar goed ook! Een van de kindjes vroeg op een gegeven moment of ik echt de andere dag weg zou ga. En of ik een eigen vliegtuig heb en of hij dan niet mee mocht….. Toen we weggingen (we waren echt met een hele grote groep, dus héél veel auto’s) heb ik “mijn” kindertjes (en hun caregivers) gedag gezegd. Twee van de kindertjes liepen mee naar de auto en ze bleven me vasthouden totdat ik in de auto zat en daarna bléven ze zwaaien. Dit is zó bijzonder geweest. Dat kan ik gewoonweg niet uitleggen.
Er mogen geen foto’s van de kinderen gemaakt worden. Hopelijk duikt er op de site van Mercy Ships nog een keer wat op. Maar anders moet ik het doen met de herinnering aan hen.
Op zaterdag 28 februari gingen we met 24 mensen van het schip op pad naar het vliegveld om naar Brussel te vliegen. Net zoals op de heenreis had ik een schoolreisjes gevoel. Er was heel veel bemanning om afscheid van ons te nemen. Bijna de hele Rehab groep was er. We gingen met auto, ferry en weer met de auto. Heel leuk om dit reisje overdag te doen. Hoe vaak je ook op pad gaat; je blijft je ogen uitkijken! Het vliegveld is klein en we waren snel overal doorheen. De badge die we om hielden en ons Mercy Ships T-shirt hielpen ons ook deze keer om alles snel geregeld te krijgen zonder extra “belastingen”.
De vliegreis ging via Monrovia in Liberia terug naar Brussel. Daarna de trein naar Schiphol en daar werd ik opgehaald! Rond 10.30u was ik na een hele bijzondere 8 weken in Sierra Leone weer THUIS!!
Geef een reactie