De watervoorraad en een lokaal schoolfeest.

Watervoorraad en een lokaal schoolfeest.

Allereerst wil ik jullie zeggen dat we weer “normaal” water kunnen gebruiken. Met ingang van donderdag 5 februari konden we weer van normaal servies en met normaal bestek eten. Dat voelt dan echt als een luxe! Vanmorgen werd voor het eerst ook weer een dek schoongemaakt. Dat geeft aan de hoogste nood waarschijnlijk over is. En het allerbelangrijkste is dat de operaties door kunnen gaan. Afgelopen week zijn we, geteld vanaf augustus, over de 1000 (!) operaties heen gegaan. Er gaan er gelukkig nu weer veel bijkomen.

Één van onze day-crew (onze assistenten uit Sierra Leone) had ons uitgenodigd om op het schoolfeest van zijn zoon te komen. Wat het precies zou worden hadden we niet begrepen maar zijn zoon zou een belangrijke rol spelen. We zijn er op zaterdagmiddag 31 januari met z’n tienen heen gegaan. We werden met een busje van Mercy Ships gebracht. Dat is wel handig. Mercy Ships heeft ongeveer 15 á 20 personenbusjes en die kan je bespreken voor een uitje. Het was een uurtje rijden. Het laatste stuk was heftig. Ik dacht dat wíj een hobbelig pad hadden toen onze weg nog niet geasfalteerd was maar dit was tig keer zo erg. En gewoon gas erop hoor! We kwamen bij een enorm groot “veld” (kale harde grond) waarop een soort sportevenement bezig was. Het onderdeel stoelendans was bezig. Bij ons lopen we dan om een kring van stoelen heen maar hier moesten de deelnemers vanaf de rand van het veld naar de stoelen rennen om er een te bemachtigen. Heb niet meegekregen wie er uiteindelijk won. Er waren drie teams die tegen elkaar streden. Het witte, het blauwe en het groene team. De zoon van onze day-crew hoorde bij de groenen dus ons was gevraagd iets groens te dragen. Wij dus allemaal iets groens aan en een groene band om onze arm of in het haar. Wij waren de enige blanken en we werden ontvangen als de VIP’s van het evenement. Er stond een tafel met stoelen voor ons klaar en eten en drinken.  Ik denk dat er wel tussen 1500 en 2000 mensen waren. Allemaal zwart, dus wij waren echte bezienswaardigheden. Alle mensen dromden steeds dichter om ons heen. Wíj hebben dranghekken om de mensen van het wedstrijdterrein weg te houden maar hier liepen pubers rond met een soort van rietstengels die ik me hetzelfde voorstel als schoolmeesters van vroeger die hadden om af en toe een tik uit te delen. Zij sloegen de omstanders tegen de onderbenen en voeten om ze terug te dringen. Dan werd er gegild en vloog iedereen achteruit. Daar waren we, op zijn zachts gezegd, wel een beetje van onder de indruk. En misschien is het ook wel een soort “spel”. Als er dan zo’n “muur” terug gedrongen werd, onder luid gegil, verloren sommigen slippers of andere dingen en dat bleef dan liggen op het vrijgekomen veld. Werd ook wel weer opgeraapt en gevraagd van wie dat was maar toch was het voor ons een bijzondere vertoning.  Wij zaten helemaal vooraan op de beste plek en op een gegeven moment werden onze namen gevraagd en werden we voorgesteld. Echt hoor…we waren de bezienswaardigheid van de dag. Na de stoelendans werden er drie setjes van twee stoelen neergezet waarop kindertjes verkleed als verpleegster/dokter of een soort politieagent gingen zitten. Voor deze kinderen werden manden neergezet en dan kon iedereen geld gooien in de mand voor degenen die ze het leukste vonden. Ik begreep het niet helemaal maar volgens mij ging dan wel ál dat geld uit álle drie de manden naar de school. De leraren worden hier niet door de overheid betaald maar door de scholen zelf. Dus dat geld is heel hard nodig. Er was dan een eerste plaats voor het koppeltje dat het meeste geld had verzameld. Daarna kwam er een estafette. De meeste kinderen renden op sokken. Een enkeling had schoenen aan. Hiermee werden ook weer punten verdiend.  Wij zaten ondertussen ongemakkelijk ananas en watermeloen te eten (was wel écht heel lekker) met een colaatje en een watertje erbij. Al die kindertjes achter ons probeerden ons stiekem een beetje aan te raken 😊  De mannen uit onze groep moesten naar voren komen en moesten dansen.  Hilariteit alom natuurlijk bij de toeschouwers.  Dat dansen probeerden ze later ook de (blanke) dames te laten doen maar die waren gewaarschuwd en gingen niet. Beetje laf natuurlijk, maar ik had nog nooit voor een publiek van ruim 1500 man een dansje gedaan.  Toen er certificaten moesten worden uitgedeeld werden een paar van ons uitgekozen om ze te overhandigen.  We waren echt even “celebrities”.  Op een gegeven moment moest ik en nog een ander uit ons gezelschap naar de wc. We werden door onze day-crewer door de menigte naar een auto gebracht. Na een minuut of 5-6 rijden, met een noodgang over het pad met de gaten, kwamen we bij een huis. Denk een oud koloniaal huis. We moesten een trap op en een metalen deur door. We kwamen in een lege ruimte. Wel mooi betegeld. En daar mochten we mochten naar toilet. Zo kreeg ik wel een idee van hoe deze mensen leven. En dit zijn waarschijnlijk nog de welgestelden. Want waar we langsreden was echt héél veel minder dan dit. We werden weer netjes teruggebracht met de auto. Toen kwam het hoogtepunt voor onze day-crewer en ons. Wéér werden drie keer twee stoelen neergezet en werden op de drie plekken een koning en een koningin uitgebeeld. Met de zoon van onze day-crewer als koning. Een bril maakt alles interessanter dus hij had een mooie bril met “briljantjes” aan de zijkant. Prachtig gezicht. Echt waar. En toen was het ook onze beurt om geld in de wasmand te gooien. Achteraf hoorden we dat de zoon van onze day-crewer gewonnen had. Dat was voor vader en zoon een hele grote eer! Het feest was nog niet afgelopen maar wij zijn met het busje weer teruggebracht naar het schip. Dit was écht een “Once in a Life time” ervaring!