Hopelijk lukt het nu wel deze blog online te krijgen. Vanochted en vanmiddag geprobeerd, maar helaas niet gelukt.
Na een rustige start op maandag, was het de rest van de week gewoon lekker doorwerken. Dinsdag mocht ik de nieuwe collega “inwerken”. Hij komt uit Nigeria en is gewend om daar zelfstandig anesthesie te geven. Hij is alleen niet gewend om met alle medicatie, materialen en apparatuur te werken die hier aan boord is. Woensdagochtend stond ik met een anesthesist op de röntgenafdeling om 2 kleine kinderen sedatie te geven voor een CT-scan. De eerste ging prima, helaas moest de 2e met een kapje in slaap gebracht worden om het infuus te prikken voor toediening van contrastvloeistof. Daarna vond de CT zonder verdere sedatie plaats, hij sliep heerlijk van de diverse middelen.
Woensdagmiddag stond ik op de Maxfax (aangezicht/ kaakreconstructie) chirurgie, zodat mijn collega het kinderziekenhuis kon bezoeken. Donderdag en vrijdag stond ik eveneens op de Maxfax ingepland, voor die dagen stond er een grote en kleine ingreep gepland. Beide keren was de grote operatie een tumor verwijdering, inclusief de gehele onderkaak. Daarna wordt een passend metalen plaatje achtergelaten. Na ongeveer 3 maanden vind een reconstructie met bot van de patiënt plaats. Het blijft verbazingwekkend om te zien hoe iemands gezicht hierdoor veranderd.
Vrijdagavond gezellig wezen eten met de Nederlandse groep waarmee we aangekomen zijn, plus enkele anderen. Het was een Afrikaans restaurant buiten opgebouwd tegen een heuvel met diverse terrassen. De diverse zitjes hadden verschillende soorten tafels en stoelen, waardoor het knus overkomt. Het eten was goed en er was live muziek.
Voor zaterdag avond was het Maxfax team en enkel specialisten uitgenodigd voor een diner, door dokter Leo (maxfax-chirurg). Bij de uitnodiging zat een lange menukaart, met het verzoek 3-gangen te kiezen en je keus, voor vrijdag tien uur door te geven. Dit diner was buiten, naast het zwembad van een hotel, met ook nog zeezicht. De tafels waren chique gedekt, de bediening netjes gekleed en het eten was ook heerlijk. Tijdens de rit naar het hotel vielen de enorme contrasten per wijk enorm op. We zagen mooie huizen/appartementen en grote auto’s. Veel meer groen en beelden langs de kant van de weg. Terwijl vlak bij het schip en richting het centrum, mensen nauwelijks een fatsoenlijk dak boven hun hoofd hebben.
We hadden zaterdagavond permissie om na 22 uur terug te komen. Vervoer was geregeld met twee Mercy Ships auto’s, dus ook dat was lekker luxe. Maar de policy aan boord is, dat je bij binnenkomst na 22 uur, moet blazen voor alcoholcontrole. Je mag bij het eten, buiten het schip alcohol nuttigen, maar beperkt, aangezien je MS vertegenwoordigd. We moesten dus allemaal één voor één blazen voor we aan boord mochten. Gelukkig konden we allemaal doorlopen en onze cabin opzoeken.
Geef een reactie