Lieve allemaal,
Het avontuur is nu echt begonnen. Op het moment van schrijven zit ik hoog in de lucht, onderweg naar Dallas, Texas in Amerika voor de On boarding training van Mercy Ships. De organisatie waar ik de komende twee jaar voor ga werken. Het On boarding programma is een training programma waarin je praktische en theoretisch wordt voorbereid om voor Mercy Ships te gaan werken. Of het nu op het internationaal kantoor is, als remote worker of op één van de schepen in Afrika.
Voorbereidingen
De afgelopen maanden bestonden uit allerlei voorbereidingen treffen en afscheid nemen. Opnieuw het aanmeld proces in om terug naar Mercy Ships te gaan, alle administratieve zaken in Nederland regelen om voor langere tijd weg te gaan, werk afronden en familie en vrienden zien om afscheid te nemen.
Gelukkig ging het aanmeld proces om terug naar Mercy Ships te gaan een stuk eenvoudiger dan afgelopen jaar toen ik mij voor het eerst aanmeldde. Het voordeel van al eerder voor Mercy Ships gewerkt te hebben is dat het contact nu rechtstreeks gaat en niet via een online portaal. Je bent met een mooi wordt: een Alumni. De administratieve zaken in Nederland regelen ging ook vrij eenvoudig. Omdat ik langer dan acht maanden wegga moest ik mijzelf uitschrijven. Ik ben dus geen ingezetene van Nederland meer. De afgelopen maanden heb ik fijn de tijd kunnen nemen om van het werk afscheid te nemen. Ik heb ruim drie jaar in drie heel fijne teams mogen werken. Fijn om daar de tijd voor te hebben gehad. En tussen al deze bedrijven door heb ik heel wat ritjes gemaakt om vrienden en familie te zien. Bijkletsen en afscheid nemen met een lach en een traan. En dan is het toch ineens zover, de datum dat ik vertrok, 7 januari 2026.
De reis
Bepakt en bezakt ging ik op pad. De middag voordat ik zou vliegen ben ik naar Schiphol gebracht. Ik had een hotel geboekt, zodat ik ’s avonds op Schiphol nog een vriendin en een vriend kon zien. Beide ken ik ze van mijn periode bij Mercy Ships afgelopen jaar. Zij zouden elkaar op Schiphol ontmoetten, omdat hij uit Australië een poosje overkomt. Na een gezellig avondje met elkaar ben ik bij het hotel afgezet. Het weer loog er niet om in Nederland, maar tussen alle geannuleerde vluchten stond mijn vlucht nog steeds op bevestigd. De volgende ochtend vroeg bracht de shuttle van het hotel mij naar de vertrekhal. Met een warme kop thee die ik van de hotel medewerker had gekregen ging ik op weg. Alles ging wonderbaarlijk goed. Met alleen wat vertraging vertrok het vliegtuig van de gate naar de startbaan. Na het dé-ice’en konden we vertrekken naar Londen. In Londen had ik een ruime overstap, dus de vertraging vanuit Amsterdam was niet erg. Na ruim 9 uur vliegen kwam ik veilig in Dallas aan. Ook daar ging alles heel voorspoedig, totdat ik bij de bagageband kwam en mijn ingecheckte bagage niet op de band kwam. Alles wat ik de afgelopen maanden met zorg bij elkaar heb verzameld ligt nog ergens op Schiphol of Londen. Bij de bagage service konden ze ook niet zien waar mijn tas voor het laatst is gescand. Het is inmiddels 4 dagen later en nog steeds geen bericht. Alles is te koop, ik weet het, maar het is toch wel een beetje balen dat alles wat ik over de afgelopen maanden met zorg heb verzameld nu ergens is, maar blijkbaar weet niemand waar? Spullen voor de komende jaren. Dat ik nu ook echt helemaal niets heb op een paar spijkerbroeken en wat truien en t-shirts na. Gelukkig heb ik van iemand hier kleding kunnen lenen – zo lief! – en heb ik bij de Wallmart wat basis dingen kunnen kopen. Kan wel huilen om de kwaliteit, of zeg maar gerust geen kwaliteit wat ze bij Wallmart verkopen, maar je moet iets en iets anders is hier niet in de buurt. Gelukkig zijn er veel lieve mensen om mij heen die met me mee denken en spullen uit Nederland voor mij mee willen nemen, zowel naar hier in Amerika als naar Sierra-Leone. Maar verder natuurlijk onwijs dankbaar dat de reis op zichzelf zo voorspoedig is verlopen.
Mercy Ships Campus
Op het vliegveld werd ik door iemand van Mercy Ships opgewacht die mij samen met nog een On boarder naar de Mercy Ships Campus bracht. Dat was nog eens twee uur rijden vanaf het vliegveld. Halverwege maakten we een tussenstop, zodat we de benen konden strekken en eten of een snack konden kopen. Nog steeds kan ik me verbazen om de XL-groot verpakkingen die ze hier hebben. Alles is groot; de wegen, de trucks, pick-ups, warenhuizen, producten en afstanden. Welcome in Amerika. Aangekomen op de campus werden we naar ons verblijf gereden. De campus lijkt op een grote ranch; glooiende heuvels en gebouwen verspreid over het terrein waar een wit hek omheen staat. Er was een warm welcome, want er waren al On boarders aanwezig waarvan zelfs een paar oud bekenden van afgelopen jaar. Ik kreeg mijn kamer toegewezen, kletste toen nog wat en toen was het tijd om naar bed te gaan. Ondanks alles was het toch een lange dag en de volgende dag om 8 uur moesten we ons allemaal melden bij het trainingslokaal voor de eerste training van het On boarding programma.
Dank- en gebedspunten
– Dank voor de voorspoedige reis die ik naar Amerika heb gehad
– Dank dat ik tot nu toe nog niet heel veel last van de jetlag heb gehad
– Dank voor de fijne community hier op de Mercy Ships Campus in Amerika
– Dank voor alle lieve mensen die met mij meeleven en meedenken nu mijn koffer nog steeds zoek is
– Bid voor de komende tijd dat ik het On boarding programma goed mag doorlopen
– Bid dat als het mogelijk is, mijn tas nog terecht mag komen
Liefs Liesbeth ✮⋆
Geef een reactie