Zondagochtend ben ik voor een “Family Reunion” naar het Hope Centre geweest. Er was geen kip op de weg en de reis verliep voorspoedig. We waren er in ongeveer een kwartier. Het Hope Centre is de verblijfplaats van mensen vóór een operatie en ná de operatie als ze genoeg gerevalideerd zijn om niet meer in het hospitaal te blijven maar nog niet klaar zijn om naar huis te gaan. Het is een afgesloten ruimte in Freetown met een ruim gebouw dat veilig is en waar geslapen, gegeten, gewassen en gespeeld kan worden. Er is ook een klein schooltje waar de kinderen simpele dingen leren zoals letters, cijfers en kleuren. Als de kinderen de gelegenheid hebben lopen ze binnen maar de revalidatie gaat voor. Ze worden met “ambulances” naar het schip gebracht. Dit zijn jeeps waar ze in zitten. Een echte ambulance hebben deze patiënten natuurlijk niet nodig. Het is gewoon een jeep met een zwaailicht (dat eigenlijk nooit gebruikt wordt).
Er is een grote buitenplaats waar de kinderen kunnen spelen en waar genoeg schaduw is. Om de boel een beetje op te leuken zijn er ook wat planten neergezet in een soort kleine tuintjes en zijn er bomen waar men onder kan zitten. Er is zelfs een soort binnen-tuintje.
We kwamen daar en onder een grote tent werd de viering gehouden. Gewone houten banken op een rij. We moesten tussen de mensen van het Hope Centre gaan zitten. Sommigen had ik op de Rehab al gezien en kwamen me omhelzen alsof ik hun familie was…
De dienst was in het Krio en werd vertaald in het Engels. Ik kon het zelfs toen niet helemaal volgen, maar de strekking begreep ik wel. Er werd gezongen en er werden verhalen verteld. Daar werden dan vragen over gesteld. Ondanks dat het een kleine ruimte was werden microfoons gebruikt. Die werden ook regelmatig aan kerkgangers gegeven die antwoorden op vragen wilden geven of zelf iets te vertellen hadden. Iedereen mocht zijn zegje doen. De kinderen werden halverwege voor de zondagsschool meegenomen. Ik heb de patiëntjes van komende week gezien. Tjonge, wat een misvormde beentjes. Maar ze konden er zelfs mee rennen…wat zal dat een revalidatie gaan worden zeg. Alles gaat anders functioneren. De spieren (en de hersenen) moeten zich compleet gaan aanpassen aan een andere situatie.
We kregen van een Hollandse onderhoudsmonteur van het Hope Centre een rondleiding en uitleg over de (on-)mogelijkheden van de techniek qua water en stroom daar. Een hele uitdaging om dit allemaal soepel te laten verlopen, dat begreep ik er wel uit.
Maandag kwamen de eerste patiëntjes voor de pre-operatieve intake op de Rehab. Zij zijn dinsdag geopereerd. Het hele hospitaal is één groot team dat deze patiëntjes dan begeleidt. Tussen alle afdelingen zijn er hele korte lijntjes. Dat is enorm effectief. Binnen een paar minuten heb je antwoord op je vraag of komt er iets wat je nodig hebt. Voor allemaal zijn er hulpmiddelen op maat; het is echt supergoed geregeld.
Helaas heb ik vanaf maandag niet meer kunnen werken vanwege buikgriep. Je wordt in je eigen hut in quarantaine gezet. Dat blijkt dan ineens wel een héle klein ruimte en ook nog zonder daglicht. Uiteindelijk went dat wel. Eten wordt gebracht en door de verpleging word je heel goed in de gaten gehouden. Het is nu donderdag. Ik mag gelukkig mijn hut weer uit. Maar maandag pas weer aan het werk. Ik snap dat wel. Je kunt deze narigheid niet in een ziekenhuis gebruiken. Niet bij de patiënten maar ook niet bij het personeel.
Geef een reactie