Hoi allemaal,
Vanaf dinsdag 20 januari ben ik weer aan het werk….eindelijk!
De fysiotherapie (Rehab) op het schip is wel even wat anders dan dat we in Nederland gewend zijn. Er is één grote behandelruimte met drie banken een loopbrug met daaraan vast een schuine helling en een trap met drie treden. Er is een kast voor oefenmateriaal. En omdat er veel kindertjes zijn ook veel speelgoed waarmee geoefend kan worden. Ook op de gang kunnen we oefenen. We zitten aan een doodlopend eind. Dus alle ruimte. De day-crew assisteert ons met schoonmaken en opruimen van het materiaal dat we gebruiken. Alles wordt na gebruik schoongemaakt. Ook helpen zij vertalen (er wordt hier veel Krio gesproken) en zij helpen soms met de behandeling in de vorm van vast beginnen met oefeningen doen enz. Er worden tijdafspraken gemaakt maar dat verloopt niet altijd helemaal gladjes zullen we maar zeggen. Soms komt iemand niet opdagen omdat het bij de poli-kliniek uitloopt. Dan passen wij ons schema aan. We nemen alle tijd voor de patiënten. Een behandeling kan soms zomaar een uur duren. En bij de kleintjes altijd een spelletje toe.
Deze weken worden de laatste plastische chirurgie patiënten nog behandeld. Dit zijn patiënten die meestal door brandwonden, grote verklevingen hebben waardoor ze bijvoorbeeld een arm of been niet meer kunnen gebruiken. De arm of het been staat dan in gebogen houding door de littekens. Dan wordt er door een operatie weer ruimte gemaakt om de arm of het been weer te kunnen gebruiken. Meestal zijn meerdere delen van het lichaam verbrand. Arm én been. En vaak ook handen. Of het gezicht en de romp. Dat zijn heftige operaties waarbij dan wel de functie terugkomt maar de littekens blijven. Toch zijn zulke operaties erg waardevol. Er was een patiënt die jaren op krukken heeft gelopen omdat hij zijn been niet kon buigen. Na de operatie kon dat weer wel en was normaal lopen en functioneren weer mogelijk. Dat geeft wel weer kans op een “normale” toekomst.
Nu zijn de operaties begonnen van de orthopedische patiëntjes. Het zijn met recht patiëntjes want ze zijn gemiddeld tussen de 4 en 14 jaar. Het zijn kindertjes met enorme misvormde beentjes. Soms één maar ook vaak twéé beentjes. Deze kindjes lopen wel, maar vraag niet hoe. Het is echt heel bijzonder om te zien hoe zij zich toch voortbewegen. Zij komen dan de dag voor de operatie naar het schip. Het is al een hele onderneming om vanuit een dorp naar een stad te komen. Een stad is al indrukwekkend voor ze. Laat staan dat ze dan óók nog op het schip komen, allerlei onderzoeken krijgen, röntgenfoto’s moeten laten maken en allerlei nieuwe mensen tegenkomen. Waaronder van die grote, blanke mannen en vrouwen.….. Ook wij doen een uitgebreid onderzoek met veel metingen, beschrijvingen en foto’s en video’s. Ook leggen we dan uit hoe het werkt van vlak voor de operatie tot de dag erna. Dat ze gaan slapen, wakker worden met gips en dat , als ze veel pijn of jeuk hebben, ze moeten vragen om medicatie. Van de week was er een mannetje dat tijdens ons onderzoek in slaap viel en bijna niet meer wakker te krijgen was. Zó moe. Er is altijd een begeleider bij. Dat is vaak moeder of vader maar ook wel oma of een tante. Ze eten en slapen deze dag voor het eerst op het schip. De begeleider heeft een bed ónder het ziekenhuisbed van de patiënt. Zo zijn ze wel dicht bij elkaar. Ook dicht bij anderen want er slapen er wel meer dan 10 op zo’n zaal. Echt rustig is het er niet. De andere dag worden ze dan geopereerd. Dat dat zijn heftige operaties. Ik heb een film gezien van zo’n operatie. Dat hakt er nogal in, zowel letterlijk als figuurlijk. In Nederland zouden ze deze operaties niet in één keer doen. Dat zouden ze over een aantal jaren verdelen. Maar daar is hier geen tijd voor. Alles moet zo snel mogelijk want het schip vaart hier in juni weer weg. Dus na de operatie worden die kindjes dan wakker met één of twéé beentjes in het gips. Hier en daar nog wat bloed op. Dat is een indrukwekkend. Met name voor hen. De eerste dagen houden wij ze samen met de verpleging goed in de gaten. Of ze tenen kunnen bewegen, of de doorbloeding goed is enz. Na een dag of twee beginnen we met bed-oefeningen en afhankelijk van het soort operatie gaan ze binnen 7 tot 11 dagen staan en lopen op die gipsbenen. Er zijn hele duidelijk protocollen; wanneer staan, wanneer lopen, wanneer röntgenfoto’s (die de fysio’s aanvragen, jawel!), wanneer gips vervangen enz. In uitzonderlijke gevallen wordt ervan afgeweken. Maar meestal is het protocol de leidraad. Wij mogen geen foto’s en video’s maken van de patiënten om te delen. Ik heb wel een link van een YouTube-filmpje waarbij je heel goed kan zien hoe zo’n patiëntje binnenkomt en wat er allemaal gebeurt. Je krijgt zo ook een beeld van hoe het er in de Rehab toegaat. Er zijn duidelijke beelden van de ruimte waar we in werken. En je ziet het verschil tussen vóór en na de operatie. Het meisje van het filmpje is echt geen uitzondering. Zoals haar komen ze, in verschillende varianten, bijna allemaal binnen.
Als je de link kopieert en plakt krijg je het filmpje over Fudia.
Het fysio-werk is hier totaal anders dan in Nederland. Dit geldt niet alleen voor mij. Het hele internationale team heeft nog niet op deze manier gewerkt. Maar onze basis is hetzelfde en samen komen we er toch uit. Er worden spalken gemaakt, bandages genaaid (jawel, er staat standaard een naaimachine in de revalidatieruimte) en voor alles wordt in overleg een oplossing gezocht. Ik vind het heel leuk om met het team te werken, om in heel nauw overleg met de verpleging te werken en met de mensen van de gipskamer. We hebben allemaal hetzelfde doel voor ogen; zorgen dat de patiënten fysiek goed uit de strijd komen en met zicht op een betere toekomst het schip verlaten. Het is heel bijzonder om dit mee te mogen maken en een klein onderdeel te zijn van het geheel.
Ik krijg het druk, dus durf niet te beloven wanneer er weer een blog komt. Maar dit is zeker niet de laatste!
Geef een reactie