Op het werk wordt het steeds drukker. Er worden elke dag zo’n twee kindjes geopereerd. (Buiten alle andere operaties om natuurlijk). Die komen na de operatie op een grote zaal. De zaal bestaat uit drie compartimenten met in totaal 19 bedden. Twee van 6 en één van 7. Het is hier rumoerig en er lopen veel mensen rond. De kinderen die ook maar enigszins kunnen, mogen in een rolstoel en gaan de hele zaal over. De rolstoelen zijn niet op maat. Meestal zijn ze veel te groot maar dat maakt ze niet uit. Niemand heeft ook een eigen rolstoel. De eerste de beste in de buurt wordt gepakt. Er wort voor de kindertjes van alles gedaan om ze een beetje bezig te houden. Van dansjes tot gezamenlijk oefeningen doen. Ze kunnen kleuren en er worden spelletjes gedaan. De kindertjes die komen worden vanaf nu steeds jonger. De oudste kinderen worden het eerst geopereerd omdat zij langer tijd nodig hebben om te genezen. De lichting kindertjes van 4 á 5 jaar komen eraan. Omdat ze niet zo groot zijn als de kindertjes van 4 en 5 jaar in Nederland zijn lijken ze soms wel twee of drie. En allemaal even schattig. De eerste tijd liggen ze dan op de de grote zaal. Ze worden dan gewoon tussen de andere kinderen gelegd. Maar ze zijn vaak nog zó van de wereld dat ze niet eens door hebben wat er om hun heen gebeurd. Ze mogen naar de LCU (low care unit) als
1) hun begeleider ze in en uit bed kan halen
2) als hun begeleider ze naar toilet kan helpen
3) als ze meer dan 50 meter met hun looprek kunnen lopen.
Op de LCU liggen ze met meer op een zaal. Dan geven we geen fysio meer op de zaal zoals in de ICU maar halen we ze naar de fysio-ruimte. Daar hebben we meer mogelijkheden en attributen om effectiever te behandelen. Het kan soms een enorme herrie zijn op die zalen. Alle begeleiders (zijn vaak moeders maar ook oma’s, vaders, tantes of grote broers of zussen) bemoeien zich ook met kinderen van anderen. Is natuurlijk ook een beetje hun cultuur maar soms erg verwarrend. Ze spreken hun eigen taal en ik weet soms niet of ze nou boos zijn of enthousiast of nog wat anders. Als je op de LCU verblijft of al een van de beteren bent op de grote zaal, is het tussen 14.30u en 15.30u verplicht “veranda-time”. Dat is een plek buiten op het dek waar wat speelgoed staat en wat tafeltjes en stoelen en dan is iedereen even buiten. Even frisse lucht…alhoewel dat in Freetown wel heel betrekkelijk is want er hangt een dikke laag smog over de stad. Je ziet altijd wel een aantal rookpluimen boven de stad en soms hangt er ook een vreemde lucht. Er staat onder andere nogal eens een afvalhoop in de brand. Maar goed, er wordt dan even goed schoongemaakt op de zalen. En jonge, jonge wat een feest is het soms op de veranda. Laatst was er een zanger en een toetsenist die gospelliederen zongen. De hele veranda stond vol met zingende en dansende mensen. En de kindertjes met een of twee beentjes in het gips stonden ertussen in hun rolstoelen. Als we tijd hebben mogen we ook even naar de veranda. Gewoon om even tussen de patiëntjes te zijn en mee te doen met wat er dan gaande is. Dat wij erbij zijn vinden de kinderen (én de begeleiders) altijd heel leuk. Maar je moet dan wél meedansen! Buiten het verplichte veranda-uurtje mogen de patiënten ook naar de veranda als er niets voor ze te doen is en ze geen afspraken hebben. Ze worden opgehaald van de LCU voor fysiotherapie, polikliniek, radiologie enz. en ook weer netjes teruggebracht. Er wordt netjes genoteerd dat iemand opgehaald wordt en ook weer dat iemand terug gebracht wordt. Met de tijden erbij, zodat niemand kwijt raakt. Als ze nóg weer beter zijn gaan ze van de LCU naar het Hope Centre (zie een van de vorige blogs) of naar huis als ze niet te ver weg wonen. Dan komen ze (vaak elke dag) naar het schip voor behandeling. Soms gaan kindertjes met twee benen in het gisp gewoon achter op de brommer.. De kindertjes lopen eerst met een looprek. Krukken gebruiken we niet. Maar al heel snel lopen ze zonder hulpmiddelen. Zelfs met twéé benen in het gips. Dit laten we de kinderen doen om de belasting op de botten op te voeren zodat de genezing vlotter verloopt en ook om de balans alvast te trainen. Ook de spierkracht van de heupspieren en de romp wordt dan getraind. Alles om maar zo snel mogelijk gerevalideerd te zijn. In juni gaat het schip hier weer weg en dan moet voor iedereen eigenlijk alles afgerond zijn.
Een heel groot probleem is momenteel het water op het schip. De pijpleiding die het water vanaf het vaste land aanvoert is gestremd. Over de oorzaak doen allerlei verhalen de ronde. Echt duidelijk is het voor ons niet. Dit betekent dat alle water dat we nodig hebben met grote trucks aangevoerd moet worden. Dat is op zich nog wel te doen maar deze trucks komen niet altijd opdagen. (This is Africa..) Dus we beginnen door de voorraad heen te raken en er wordt niet genoeg aangevuld. Er zijn twee soorten water aan boord; technisch water dat gebruikt wordt voor machines en de wasserij ed. En “gewoon” water. Voor de afwasmachines, de douches, drinkwater, doorspoelen van toilet enz. Dit water wordt óók gebruikt voor de sterilisatie van chirurgisch materiaal. De consequenties van de dalende voorraad water is dat er maatrelgelen gelden en we ons aan moeten passen. Bijvoorbeeld dat we heel voorzichtig moeten zijn met onze waterflessen, alles opdrinken en niets weggooien. Douchen zo kort mogelijk. Was 2 minuten maar nu proberen het nog sneller te doen. We eten van wegwerpborden met wegwerpbestek om de afwasmachines te sparen. Maar het ergste is dat, als er geen oplossing komt, ze moeten stoppen met operaties omdat de instrumenten niet meer gesteriliseerd kunnen worden. Dat zou werkelijk een ramp zijn. Niet alleen voor onze ortho-patiëntjes maar er worden nog veel meer patiënten geopereerd. Er worden bijvoorbeeld staar- en andere oogoperaties gedaan waardoor mensen die nauwelijks meer kunnen zien, wél weer kunnen zien. De operaties aan grote tumoren, die niet kwaadaardig zijn maar wel levensbedreigend als ze bv in de nek zitten. Als deze mensen niet geopereerd worden gaan ze wellicht binnen afzienbare tijd dood. Er wordt naarstig naar een oplossing gezocht maar hier in Afrika gaat dat allemaal niet zo snel. Dus er wordt regelmatig opgeroepen om te bidden voor water. Alle beetjes helpen…..
Geef een reactie