Van 20 t/m 22 februari was het ShipHoliday; een lang weekend eens in de 6 weken. Vrijdag een extra vrije dag dus. In de ochtend ben ik naar het Peace Museum geweest. Dit is een speciaal museum om de herinnering aan de burgeroorlog van 1991 tot 2002 levend te houden én om er de jonge mensen van te laten leren dat dit nóóit meer mag gebeuren.
Het was heel bijzonder en bizar om dit museum in Sierra Leone te bezoeken. Ik kan me nog goed herinneren dat ik het toentertijd verschrikkelijk vond wat daar gebeurde. Moorden, verkrachtingen en kindsoldaten die gedrogeerd werden en een wapen kregen. Deze kinderen werden gebrandmerkt zodat ze niet over zouden lopen naar andere groeperingen. Er waren foto’s in het museum waarop beelden te zien zijn dat over de gehele breedte van hun borstkasjes letters waren gebrand. Er zijn later speciale klinieken geopend om deze traumatische brandmerken te verwijderen. Maar ook de amputaties die werden uitgevoerd met machetes (zware hakmessen om struikgewas en takken van bomen te kappen) om de bevolking schrik aan te jagen staan me nog goed bij. Echt héél verschrikkelijk. De oorzaken van deze burgeroorlog, de gevolgen en de pogingen om het nóóit meer te laten gebeuren worden belicht in het museum. Ik heb in het museum foto’s gezien en verhalen gelezen van slachtoffers. Er waren wanden met gordijnen bedekt en er werd gevraagd of je deze foto’s wel of niet wilde zien. Onze groep stemde toe om de gordijnen weg te halen. Echt heel heftig om te zien. Er was ook een beeld gemaakt van twee mannen die een kind vasthouden om zijn been af te hakken. En dan de moeder die er in paniek bij staat…gruwelijk!! Er zijn 50.000 doden gevallen die gedocumenteerd zijn. Maar het zijn er heel veel meer geweest. Nadien vonden ze door het hele land massagraven. Er zijn mensen vermist die nooit meer teruggevonden zijn. De film Blood Diamond geeft een goed beeld van die oorlog. Ik heb hem nog niet gezien. Ik denk dat ik zo wel even genoeg weet.
Ook weer wat leuke dingen meegemaakt met mijn patiëntjes:
Als de kindertjes van de Low Care Unit naar het verblijf op de wal (Hope Centre) gaan moeten ze onder andere de loopplank op en af kunnen lopen. Dat oefenen we ook met ze. Van de week had ik een klein mannetje van 5 jaar oud. We liepen de loopplank af en toen moesten we hem natuurlijk ook weer op. Beneden aan de loopplank hangen wat touwen als reling. Hij hield een van de touwen vast als steun en precies op dat moment bewoog de loopplank omdat het schip een beetje deinde. Zijn hele gezichtje begon te stralen: “I moved the ship! I moved the ship!” riep hij uit. Want hij dacht dat hij aan het schip had getrokken. Hahaha.. dat was zo leuk. Onze daycrew, zijn grootmoeder en ik moesten er ontzettend om lachen. Toen we terugliepen vroeg ik of hij mijn vriend was. Nou, dat was-ie! Zijn oma vertelde dat hij steeds zegt dat hij van me houdt. Man…daar doe je het voor!
Toen een ander ventje van ongeveer 7 jaar oud. Hij begon al mopperend aan zijn programma. Totdat ik ook met hem de loopplank ging lopen en ik hem daarna vertelde dat hij naar Hope Centre mocht. Helemaal gelukkig was hij!! Ik kwam hem aan het eind van de middag tegen toen hij van boord ging. Ik heb zó’n brede glimlach van hem gehad…zijn ogen straalden en hij was helemaal gelukkig. Hij bleef me maar omhelzen en naar me zwaaien. En toen hij echt wegging stond ik achter de deur door het raam te kijken en hij bleef echt maar zwaaien. Kreeg zelfs een kushand!
Als ze eenmaal In het Hope Centre zijn komen ze nog twee of drie keer in de week naar de fysio. Ze worden dan met auto’s gebracht en gehaald. In het Hope Centre zijn zoveel trapjes en hellingen dat de “fysio” daar eigenlijk de hele dag door gaat.
Bij de gipswissel die de kinderen na drie weken krijgen mag je, als fysio, aanwezig zijn. De stand van het gips wordt dan eventueel aangepast en het wordt ook veel lichter gips. Dus als een van mijn kindjes aan de beurt is loop ik ook altijd even binnen. De kinderen krijgen een koptelefoon op en een I-pad om ze af te leiden. Van de week was er een meisje dat steeds onder de I-pad door naar haar beentjes keek toen het gisp er even af was. En het mooiste was dat, toen ze haar benen zag, steeds tegen haar moeder zei: ”Mamma, ik heb rechte benen! Ik heb réchte benen!” Daar springen dan te tranen bijna van in mijn ogen😊
Het is nog steeds zó leuk werk. De werkdagen vliegen echt voorbij!
Het water wordt echt een groot probleem. We hebben het voorschrift gekregen om de dag te douchen. En zo mogelijk minder. De druk is al van het water afgehaald om maar zo min mogelijk te gebruiken en als het zo door gaat krijgen we ook geen warm water meer. Dan sta je er in ieder geval niet zo lang onder.
Er heerst echter ook een heel vervelend virus onder de bemanning dat een paar dagen aanhoudt en waarvan je knap verzwakt. En daartegen moet je juist weer véél je handen wassen met warm water en zeep. En voordat het water uit de kraan echt warm is duurt ook even. Het is dus letterlijk en figuurlijk een beetje “schipperen”.
Geef een reactie