De hechte band tussen de vijfjarige Jeremie en zijn 27-jarige moeder Gisèle uit Madagaskar wordt gelijk duidelijk als je hen ziet; ze hebben dezelfde stralende glimlach en warme, lachende ogen. Ze lachen allebei veel, maar onder die gedeelde vrolijkheid gaat een verhaal van strijd schuil.
Toen Jeremie één jaar oud was en leerde lopen, begon zijn voet naar binnen te wijzen en de stand van zijn been wat af te wijken. Dit was pijnlijk herkenbaar voor Gisèle; ze had als kind voor dezelfde uitdagingen gestaan. “Ik vermoedde dat mijn kind dezelfde aandoening had als ik, omdat ik vroeger dezelfde soort beperkingen had,” herinnert ze zich.
Zoektocht naar genezing
Als kind en tiener leefde Gisèle met gebogen benen. In 2015 kwam ze als zeventienjarige naar de Africa Mercy. Hier werd skeletdysplasie vastgesteld, een aangeboren afwijking in de ontwikkeling en groei van botten en kraakbeen, en onderging ze een corrigerende operatie. Gisèle bewaarde de foto’s van die periode als herinnering, niet wetende dat ze op een dag voor haar zoon dienst zouden doen als bron van hoop.
Naarmate Jeremie ouder werd, werden de problemen steeds moeilijker te negeren. Hij had pijn in zijn benen en viel vaak tijdens het lopen of rennen. De fysieke strijd was al zwaar genoeg, maar de afwijzing die hij ervoer deed nog meer pijn. “Hij wordt door zowel kinderen als volwassenen geplaagd. Soms doen de andere kinderen achtervolgingsspelletjes en sluiten hem dan buiten omdat hij niet kan rennen zoals zij”, vertelt zijn moeder. Ze voegt hieraan toe dat het geplaag en de kwetsende opmerkingen van anderen hem het gevoel geven dat hij er niet bij hoort.
Geen medische hulp in Madagaskar
Gisèle wilde niets liever dan haar zoon helpen en ging met hem van het ene ziekenhuis naar het andere, in de hoop dat iemand een oplossing zou bieden. Maar in plaats daarvan werden ze telkens doorgestuurd voor onderzoeken die geen antwoorden opleverden. In de loop van de tijd verdween haar hoop en voelde de herinnering aan haar eigen genezing zelfs alleen nog maar verder weg. Als ze aan het ziekenhuisschip dacht, voelde dat als iets dat in het verleden thuishoorde. “Omdat het al zo lang geleden was, verwachtte ik echt niet dat het schip nog zou terugkomen,” aldus Gisèle.
Ziekenhuisschip de Africa Mercy
Toen Gisèle in 2024 het nieuws op de radio hoorde dat de Africa Mercy naar Madagaskar terugkeerde, hoopte ze dat dit het antwoord op haar gebeden was. Ze probeerde Jeremie te laten registreren, maar omdat er zóveel vraag was, kwamen ze op de wachtlijst terecht. In 2025 was het eindelijk zover en bracht ze haar zoon naar het ziekenhuisschip om aan zijn reis naar genezing te beginnen.
Het medische team aan boord bevestigde dat Jeremie aan dezelfde aandoening als zijn moeder leed. Deze aandoening veroorzaakt vaak dwerggroei en botmisvormingen. Bij Jeremie had de ziekte een aanzienlijk gebogen stand van zijn benen veroorzaakt, wat iedere stap moeilijk maakte.
Jeremie’s toekomst zonder operatie
Dokter Rachel Buckingham, een vrijwillig orthopedisch kinderchirurg op ziekenhuisschip de Africa Mercy, legt uit wat er kon gebeuren als Jeremie geen operatie zou ondergaan. “De aandoening zou tijdens het opgroeien erger kunnen worden en op den duur veel pijn veroorzaken. Dit kan het moeilijk maken om te lopen en je te verplaatsen, waardoor het een grote uitdaging voor hem zou worden om een baan te hebben en een inkomen te verdienen,” zegt ze.
Een veilige operatie
Maar voor Jeremie was de weg naar herstel beangstigend. Het schip vormde een nieuwe, onbekende wereld en het was overweldigend voor hem om door onbekenden omringd te worden. Bovendien was hij bang om – net als thuis – kwetsende woorden te moeten incasseren. “Toen ze naar zijn hart luisterden, bleek het erg snel te kloppen en het kwam maar niet tot rust,” vertelt Gisèle over de eerste afspraak voorafgaand aan zijn operatie. “Pas tegen de avond werd hij wat rustiger, na een hoop inspanningen van ons om hem gerust te stellen.”
Op dat moment werden de foto’s die Gisèle had meegenomen haar krachtigste wapen. “Ik liet ze aan hem zien en zei: ‘Kijk eens naar mama’s foto’s. Zo zag mama er toen uit, en ze hebben mijn been niet afgesneden.’ Toen begreep hij het,” vertelt ze.
Doordat ze jaren eerder dezelfde weg had afgelegd, kende ze de hoop die een veilige operatie met zich meebracht. “Voor de operatie was het echt heel zwaar voor me. Ik kon niet eens lopen,” blikt ze terug. “Maar nu kan ik lange afstanden lopen en mijn kind dragen.”
Een vrolijk karakter terug
Na een succesvolle operatie werden Jeremie’s benen ingegipst om zijn botten de tijd te geven om te genezen voordat de revalidatiesessies van start zouden gaan. Bij de revalidatie deed hij met de andere kinderen mee aan de leuke, speelse activiteiten die ontwikkelt zijn om hun kracht en mobiliteit weer op te bouwen. Jeremie’s vrolijke karakter maakten deze sessies tot een levendige bedoening en de activiteiten bevorderden zijn vooruitgang.
Tammy Shepherd, een vrijwillig fysiotherapeut op de Africa Mercy, vertelt een anekdote die een goed beeld van zijn energie schetst. “Hij rende zo veel rond dat het gips onder zijn voeten versleet en er gaten in verschenen. We moesten het gips repareren.”
Het komt goed
Gisèles aanwezigheid tijdens de sessies was ook iets wat Tammy opviel. Doordat Gisèle ouder was toen ze zelf geopereerd werd, kon ze zich het proces goed herinneren en wist ze haar zoon bij iedere stap op de juiste manier te begeleiden. “Ze moedigde hem echt aan om aan de activiteiten en oefeningen deel te nemen,” herinnert Tammy zich. “En ze bemoedigde de andere ouders ook. Er waren vaak drie of vier kinderen tegelijk aanwezig en dan stelde ze de ouders gerust en zei ze tegen hen: “Het komt goed.”
Met rechte benen naar huis
De vooruitgang die Jeremie in drie maanden boekte was gewoonweg wonderbaarlijk.
“Tegen de tijd dat hij ontslagen werd, was hij in staat om op te staan en te gaan zitten,” vertelt Tammy. “En hij kon een behoorlijke afstand lopen. Voor de operatie viel hij steeds voorover als hij liep, maar nu viel hij niet meer.”
“We kunnen het feit dat Jeremie skeletdysplasie heeft, wat van invloed is op de lengte die hij uiteindelijk zal bereiken, niet wegnemen. We kunnen hem niet langer maken, maar dankzij de operatie heeft hij nu wel rechte benen,” voegt dokter Buckingham eraan toe.
Dankbaar voor dubbele genezing
“Toen ik zijn benen zag, dacht ik: ‘God doet echt dingen die wij ons niet eens kunnen voorstellen’,” deelt Gisèle. De terugkeer van het schip naar Madagaskar maakte voor haar de cirkel weer rond. “Ik ben zo dankbaar dat hij genezen is. Zelf ontving ik genezing op een schip van Mercy Ships en nu is mijn kind ook genezen door het werk van Mercy Ships.”
Kom in actie voor kinderen zoals Jeremie
Wereldwijd hebben bijna 5 miljard mensen geen toegang tot veilige, betaalbare en tijdige chirurgische zorg. In sub-Sahara Afrika betekent dit dat miljoenen kinderen en volwassenen zoals Jeremie en Gisèle onnodig leven met pijn, beperkingen, zorgen en sociale uitsluiting, terwijl eenvoudige operaties hun levens kunnen veranderen.
Help mee om meer families genezing te brengen en doe mee met de Mercy Ships Obstacle Run op zaterdag 9 mei 2026. Met je deelname aan de Mercy Ships Obstacle Run laat je je sponsoren door je eigen omgeving voor minimaal €500. Jouw sponsorgeld gaat naar orthopedische operaties in Madagaskar en Ghana. Met jouw deelname en de steun van jouw supporters, maken jullie samen een operatie aan gebogen benen mogelijk voor kinderen zoals Jeremie.
