4 januari 2026:
Vanmorgen vroeg op want om 7.11u zou mijn trein naar Brussel Airport vertrekken. Door het slechte weer viel deze uit en mocht ik (zonder omboeken) de volgende nemen. Dat was tóch even spannend maar gelukkig vertrok de trein van 8.11u wel. Het ging paste allemaal precies en ik kwam op tijd op het vliegveld aan. Daar maakte ik al kennis met een groep van 29 personen die ook naar de Global Mercy ging.
Na een vertraging van 5 kwartier vertrok ons vliegtuig naar Freetown alwaar we met een busje, bootje en nóg een busje naar de Global Mercy vervoerd werden. Daar, na de nodige verplichtingen, lagen we uiteindelijk een half uur na middernacht (plaatselijke tijd) op bed.
5 januari:
De volgende dag was om 7.45 de wekelijkse verplichte bijeenkomst alwaar de kapitein van het schip de week doorneemt. Daarvóór moet je ontbeten hebben dus uitslapen was er niet bij. Na de bijeenkomst werd ik meegenomen door het hoofd van de revalidatie alwaar ik voorgesteld werd en ik een rondleiding kreeg door het hospitaal. Het hele schip is voor een nieuwkomer één grote wirwar van gangen en trappen. Ik heb al redelijk veel extra meters gemaakt en trappen ópgelopen die ik beter had kunnen áflopen en andersom. Mijn kamer vinden was ook ingewikkeld. Ik ben er zelfs een aantal malen voorbij gelopen omdat links, rechts, voor en achter in het midden van het schip, zonder ramen, toch ingewikkeld blijkt. Gelukkig niet alleen voor mij, maar voor alle nieuwelingen.
De rest van de ochtend heb ik meegekeken in de Rehab zoals dat daar heet. Daarna de lunch in het restaurant. Een soort all inclusief concept zowel voor ontbijt, lunch als diner.
In de middag was een 3 uur durende bijeenkomst voor de nieuwelingen. Heel veel informatie en wéér papieren tekenen. De meesten van ons waren nog erg moe en dat was aan de knikkende hoofden wel te zien.
Daarna het diner met aansluitend de rondleiding over het schip…enorm wat een faciliteiten! Het hospitaal had ik al gehad maar de 7 dekken daarboven nog niet! Stuurhut, café, shipshop, wasruimte met ruim 15 wasmachines én daarbovenop drogers. Allemaal genummerd met een intekenlijst zodat er geen gedoe is over wie wel of niet aan de beurt is. Een bibliotheek, heel veel kantoren, een sportschooltje, enz. enz.
Ook deze dag was zeer vermoeiend dus op tijd naar bed.
6 januari:
De werktijden op de Rehab zijn van 8.00 tot 17.00. Dus op tijd eruit, ontbijten en 8.00u melden. Er wordt eerst een dagopening gedaan. Elke dag op een andere afdeling in ons deel van het hospitaal. Daarna heb ik van het hoofd van de Rehab (Kate) in het café nog een uur extra informatie gekregen. Jammer dat het café niet open was; een kop koffie in de ochtend is altijd wel lekker. Maar aan koffiedrinken rond 10.00u doen ze niet. Na de info mocht ik mijn IT-zaken gaan regelen bij de helpdesk. Ideaal, want ik kan wel wat maar blijkbaar nog niet genoeg met mijn telefoon en laptop om de communicatie met Mercy Ships, collega’s , The Dutchies (alle Nederlanders op het schip) enz. te onderhouden.
Daarna heb ik weer met een collega meegelopen. Wat een andere manier van werken op dit schip! De behandelruimte is één grote ruimte. Niks geen privacy maar daar heeft ook niemand behoefte aan, lijkt het. Alles en iedereen loopt door elkaar en maakt een praatje. Toch wordt er serieus gerevalideerd. Deze week wordt er nog gerevalideerd door patiënten die een reconstructie van brandwonden hebben ondergaan. Sommige brandwonden waren zo heftig dat ledematen niet meer bewogen konden worden. Na reconstructie kan dat weer wel, maar de littekens blijven. Hele benen en/of armen zijn één groot litteken. Ook van hele kleine kindjes.
In de middag kregen we les over de volgende groep patiënten die vanaf eind deze week arriveren: de kindertjes waarbij één of twee beentjes worden rechtgezet omdat ze misvormd zijn om wat voor rede dan ook. Veel theorie maar ook praktijklessen. Wel reuze interessant en ook heel leuk. Alsof ik terug ben op de opleiding fysiotherapie. We hebben een hele internationale groep. Engels is de voertaal. Dat gaat prima maar een hele dag alles in het engels is nu nog wel een beetje vermoeiend.
Na het diner had ik nog wat achterstallige cursussen af te maken waar ik dankzij de IT-hulp weer bij kon. En toen was het wel weer genoeg.
Geef een reactie