Als kinderverpleegkundige zorgde Neeltje Hietkamp (27) aan boord van de Global Mercy voor kinderen voor en na hun operatie. Zoals Emmanuel, een jongetje dat vanaf zijn geboorte niet kon zien. Neeltje was erbij toen na zijn operatie de ooglapjes afgingen en hij voor het eerst zijn moeder zag.
Je hebt twee keer drie maanden als vrijwilliger aan boord van de Global Mercy gewerkt. Hoe kwam je bij Mercy Ships terecht?
Ik wilde al langere tijd mijn werk als kinderverpleegkundige combineren met vrijwilligerswerk in het buitenland. Ik had eerder vrijwilligersprojecten gedaan, maar wilde nu voor een langere periode weg en echt iets doen vanuit mijn vak. Zo kwam ik bij Mercy Ships terecht. In januari 2025 ben ik voor het eerst aan boord gestapt en begin dit jaar ben ik opnieuw drie maanden geweest.
Wat doe je als kinderverpleegkundige aan boord?
Wij zorgen voor kinderen voor en na hun operatie. De dag vóór de operatie komen ze met hun ouder of een andere verzorger aan boord. We bereiden hen dan voor op wat er gaat gebeuren. We doen controles, leggen dingen uit en oefenen bijvoorbeeld hoe ze na de operatie kunnen aangeven hoeveel pijn ze hebben.
Een heel belangrijk deel is ook vertrouwen winnen. Veel kinderen zijn nog nooit op zo’n groot schip geweest. Alles is nieuw en spannend. Dus we spelen met ze, maken contact en proberen hen gerust te stellen. En natuurlijk begeleiden we ook de ouders. Zij hebben vaak net zo goed vragen of zijn bang voor wat er gaat gebeuren.
Eén van de kinderen voor wie je zorgde was Emmanuel. Wat herinner je je van hem?
Emmanuel kon vanaf zijn geboorte niet zien. Dat merkte je meteen aan de manier waarop hij reageerde. Hij luisterde heel aandachtig en herkende zijn moeder aan haar stem. Zij was echt zijn veilige plek. In het begin was hij heel verlegen en bleef hij het liefst dicht bij haar.
Hoe maak je contact met een kind dat niet kan zien?
We hadden speelgoed waarmee hij vooral met zijn handen kon ontdekken. Zachte dingen om te voelen, een ballon, dat soort dingen. En omdat hij zo aandachtig luisterde, werkten liedjes ook heel goed. In het begin moest hij even loskomen. Maar toen hij merkte dat zijn moeder ook meedeed, werd hij steeds vrolijker. Hij was heel nieuwsgierig. Ook al kon hij niet zien, hij wilde heel graag ontdekken.
Toen kwam de dag van zijn operatie. Wat gebeurde er daarna?
Na de operatie had Emmanuel eerst nog ooglapjes op. Hij was moe, had pijn en wilde vooral dicht bij zijn moeder zijn. De volgende dag mochten de ooglapjes eraf. Dat moment herinner ik me nog heel goed. Er stonden meerdere mensen om hem heen, Emmanuel keek om zich heen, keek omhoog naar het licht en toen naar zijn moeder. En toen kwam er echt zo’n intense schaterlach uit het diepst van zijn tenen.
Hij zag zijn moeder voor het eerst?
Ja. Iedereen stond met tranen in zijn ogen. Emmanuel zag natuurlijk nog niet meteen alles zoals wij dat zien. Hij moest nog leren begrijpen wat hij zag. Maar er ging letterlijk een hele nieuwe wereld voor hem open.
Wat zag je verder dat de operatie met Emmanuel deed?
Van een wat teruggetrokken jochie veranderde hij in een heel ondernemend kind. Na de operatie ging hij meteen op ontdekking uit. We hadden bijvoorbeeld bellenblaas. Daar keek hij helemaal verwonderd naar. Ook wilde ineens overal naartoe. Een enorm verschil met voor de operatie. Dat was voor mij ook nieuw. In Nederland worden kinderen met dit soort oogproblemen meestal op veel jongere leeftijd leeft geholpen. Dan is de verandering minder groot.
Je werkt in Nederland ook als kinderverpleegkundige. Wat maakt werken aan boord anders?
Het werk dat je in Nederland doet is natuurlijk ook heel waardevol. Maar aan boord heb ik ervaren hoeveel impact zorg kan hebben op een plek waar goede gezondheidszorg veel minder toegankelijk is. Zo’n operatie als die van Emmanuel kan iemands leven echt veranderen. Dat geeft veel voldoening, maar het maakt me ook dankbaar voor wat wij hier hebben. Goede gezondheidszorg is voor ons vaak heel vanzelfsprekend. Aan boord besef je opnieuw hoe bijzonder het eigenlijk is dat die zorg beschikbaar is.
Wat heb je zelf meegenomen uit je tijd aan boord?
Dat je heel dankbaar mag zijn voor wat je hebt. Ik zag mensen die veel minder hebben dan wij en toch intens blij kunnen zijn. Dat heeft indruk op me gemaakt. Als je ziet wat een operatie voor één kind kan betekenen – en je vermenigvuldigt dat met alle patiënten die in die maanden langskomen – dan besef je hoeveel verschil je samen kunt maken.
DRAAG JIJ OOK BIJ AAN HOOP?
In landen als Sierra Leone zijn er veel kinderen, zoals Emmanuel, met medische aandoeningen die hun leven beperken en hun toekomst belemmeren. Dankzij de steun van donateurs en inzet van vrijwilligers, zoals Neeltje Hietkamp, krijgen deze kinderen nieuwe hoop voor de toekomst.
Met jouw eenmalige of maandelijkse gift help je iemand weer zien of bewegen én meedoen in de samenleving. Je kunt ook bijdragen door je talenten in te zetten aan boord van één van onze ziekenhuisschepen of als vrijwilliger in Nederland.
