Hoop die angst overwint
In Madagaskar schrijft de traditie voor dat vrouwen na de bevalling wekenlang in bed blijven. Maar slechts enkele dagen na de geboorte van haar zoon Alfredo nam Doxie een heel andere beslissing. Ondanks haar uitputting en fysieke ongemakken nam ze haar pasgeborene in haar armen op ging ze op weg naar het screeningscentrum van Mercy Ships in het plaatselijke ziekenhuis. “Ik was vastberaden,” vertelt ze. “Ik had hulp nodig voor mijn baby.”
Alfredo’s geboorte had zich vroeger aangediend dan verwacht. Na een zwangerschap van zeven maanden beviel Doxie in het huis van haar familie in Toamasina. Ze was in de voorgaande maanden regelmatig vanuit haar dorp op het platteland naar deze havenstad gereisd voor zwangerschapscontroles en om dicht bij haar familie te zijn. Toen de uitgerekende datum dichterbij kwam besloot ze er te blijven, om zo een betere toegang te hebben tot medische zorg voor haarzelf en haar baby.
Maar niets had haar kunnen voorbereiden op wat volgde. Alfredo werd geboren met een dubbelzijdige schisis van de lip en het gehemelte; een aandoening waarbij de bovenlip en het gehemelte zich tijdens de ontwikkeling in de baarmoeder niet volledig sluiten. Niemand in haar familie had dit ooit eerder gezien en ze aarzelden om Doxie haar zoon te laten zien, uit angst voor haar reactie. “Toen ze me de volgende dag mijn baby lieten zien, was ik heel verbaasd,” herinnert Doxie zich. “Ik verwachtte dit niet. Bij de echo’s tijdens mijn zwangerschap was dit niet naar voren gekomen.” Blijdschap en angst vochten om voorrang. “Ik zei tegen de Heer: ‘Wat moet ik nu doen, nu U mij deze baby heeft gegeven?’” deelt ze. “Ik was echt heel bezorgd, want het lukte me niet om hem borstvoeding te geven.” Door zijn aandoening had Alfredo moeite om goed aan de borst te drinken. “Ik was verdrietig,” vertelt ze, “maar ook blij, want ik had een zoon gekregen.”


Het screeningsteam vertelde Doxie dat Alfredo nog te jong en te klein was om geopereerd te worden. Hij was nog maar een paar dagen oud en moet eerst nog groter en sterker groeien voordat een operatie kon worden overwogen. Ze gaven de kersverse moeder advies over de voeding en de verzorging van haar zoontje en planden een afspraak in voor een later moment, wanneer hij mogelijk voldoende zou zijn aangekomen. Het was niet de directe oplossing waarop ze had gehoopt, maar er was een plan. Er was hoop.
Op dat moment wist nog niemand hoe kwetsbaar de kleine Alfredo zou worden…
Niet klaar om op te geven
Met de afspraak op zak keerde Doxie terug naar huis. Ze was vastbesloten om alles te doen wat in haar macht lag om goed voor haar zoon te zorgen. Maar het bleef moeilijk om hem te voeden. Doordat ze niet over de juiste hulpmiddelen beschikte, babyvoeding niet altijd verkrijgbaar was en ze die bovendien niet langdurig kon betalen, begon Alfredo’s gezondheid achteruit te gaan. “Ik deed mijn best om hem goed te voeden,” vertelt ze. “Ik kocht melkpoeder, maar ik kon het me niet voor een langere tijd veroorloven.” Wanhopig bracht ze hem naar het ziekenhuis in de stad. Daar verbleven ze een tijdje, in de hoop dat hij zou herstellen. Maar het geld van het jonge gezinnetje raakte op. “We vertelden de arts dat we zouden vertrekken, omdat we geen geld meer hadden,” aldus Doxie. “Mijn familie stelde voor dat ik naar huis zou gaan en zou afwachten, want ze dachten dat er niets meer gedaan kon worden.” Deze woorden brachten de jonge moeder volledig van haar stuk. Alfredo leefde nog. Ze was er niet klaar voor om op te geven.
Toen ze zich die avond voorbereidde op hun vertrek de volgende ochtend, brak ze. “Ik was zo verdrietig. Ik huilde, ik wilde het ziekenhuis niet verlaten,” vertelt ze. En toen, midden in haar wanhoop, kreeg ze een idee. En terwijl ze kracht putte uit haar geloof, nam ze een besluit. Ze zou de volgende dag met haar zoontje naar Mercy Ships gaan, misschien dat ze daar geholpen konden worden.
De volgende morgen, terwijl de anderen dachten dat ze terug naar huis ging, begaf Doxie zich naar de haven waar de Africa Mercy lag aangemeerd. Ze wist niet met wie ze moest praten of wat er zou gebeuren. Ze wist alleen dat ze het moest proberen.
Het medische team zag direct hoe kwetsbaar de kleine Alfredo was. “Ik weet nog dat een van mijn collega’s naar mijn bureau kwam en zei: ‘Er is buiten een baby en ik weet niet eens of hij nog wel leeft’,” vertelt Cobie Waasdorp, een vrijwillig verpleegkundige uit Nederland. “Hij was zo klein.” Maar toen ze het jochie op een gegeven moment krachtig hoorde huilen, wist ze dat hij een vechtertje was. “Toen ik hem hoorde huilen, wist ik dat hij het zou redden.”


Victoria Pannill, een vrijwillig verpleegkundige uit Amerika, herinnert zich het moment dat hij aan boord kwam nog goed. “Hij was ernstig ondervoed,” vertelt ze. “Hij was zes maanden oud en woog slechts 2,6 kilo. Dat had zo ongeveer zijn geboortegewicht moeten zijn.” Het voedingsprogramma voor baby’s werd opgestart. “We moest hem heel, heel langzaam voeden,” legt Victoria uit. “Ieder uur vijf milliliter, daarna tien, daarna vijftien, zodat hij in een veilig tempo kon aankomen.”



In de loop van die eerste dagen begon Alfredo vooruitgang te boeken. Kleine veranderingen die voor zijn moeder als enorme stappen aanvoelden. Ze zag hoe hij op de voeding reageerde die hij ieder uur toegediend kreeg. “Ik kon mijn tranen van blijdschap niet bedwingen,” aldus Doxie, “want ik had niet verwacht dat mijn kind erbovenop zou komen.”
Bijna onherkenbaar
Alfredo kwam gestaag aan en Doxie nam hem mee naar huis om daar de operatie af te wachten. Vrijwilligers van Mercy Ships boden ondersteuning bij de voeding en gaven voorlichting. Het team van diëtisten voorzag Doxie van alles wat ze nodig had om tijdens hun afwezigheid voor haar zoon te zorgen.
Toen Alfredo maanden later terugkeerde aan boord, was hij bijna onherkenbaar. “Hij was een jaar oud en woog ongeveer 7,6 kilo. Ik zag alleen dat hij het was doordat ik zijn moeder herkende,” vertelt Victoria. “Bolle wangetjes. Een glimlach. Een mollige baby, zoals een baby hoort te zijn,” vult een glimlachende Cobie aan.



Toen de dag van de operatie aanbrak, was Alfredo er klaar voor. De operatie betekende erg veel voor zijn moeder. “God heeft ons niet in de steek gelaten,” zegt ze. “Zelfs op de momenten dat ik de moed verloor, was Hij er altijd om ons te troosten.” De dromen die ze voor haar zoon koestert zijn eenvoudig, maar veelzeggend. “Ik hoop dat hij net als ieder ander kind zal opgroeien en naar school zal gaan, dat hij een betere toekomst tegemoet gaat.”

Na hun thuiskomst merkte Doxie dat ze het verhaal steeds opnieuw moest vertellen, omdat mensen het nauwelijks konden geloven. “Veel mensen geloofden het niet,” vertelt ze. “Pas toen ik hun de foto’s van voor en na de behandeling liet zien, geloofden ze me.”

Met jouw steun kan Mercy Ships patiënten zoals Alfredo veilige chirurgische zorg bieden. Help ook mee om aan nog meer patiënten en families hoop en genezing te brengen.



