Farah, een 65-jarige man uit een klein dorpje in Sierra Leone genaamd Kenia, ging meer dan vijftien jaar lang gebukt onder een pijnlijk gezwel in zijn gezicht.
Jaren geleden onderging Farah een operatie in een lokaal ziekenhuis vanwege een ernstig aangetaste kies. Hoewel de operatie in eerste instantie leek te zijn geslaagd, bleef hij last houden van pijn in zijn mond. Hij ging op zoek naar verdere behandeling en reisde naar Guinee om een traditionele genezer te raadplegen. Helaas verergerde de infectie hierdoor alleen maar en breidde die zich uit naar zijn hals.
In de jaren die volgden bezocht Farah verschillende ziekenhuizen, maar de behandelingen die hij kreeg, boden slechts tijdelijke verlichting of hadden nauwelijks effect. Zijn toestand verslechterde gestaag en hij leed veel pijn en ongemak. Wat als een klein gebitsprobleem was begonnen, groeide uit tot een grote zwelling in zijn kaak en hals. Niet alleen zijn uiterlijk veranderde ingrijpend, maar ook zijn dagelijkse leven.
Jarenlang leefde Farah met deze grote tumor. Ondanks vele bezoeken aan verschillende klinieken moest hij uiteindelijk stoppen met zijn werk op het land. Daarmee verloor hij zijn enige bron van inkomsten om zijn groeiende familie te onderhouden.
‘De kracht die ik voor die tijd had om op het land te werken, had ik niet meer’, vertelt hij.
Uiteindelijk werd hij doorverwezen naar Mercy Ships. De zwelling werd tijdens een operatie verwijderd en zo werd Farah eindelijk verlost van de pijn en fysieke ongemakken die zijn leven voor zo’n lange tijd hadden beheerst.
Niets meer te verliezen
Vol goede moed stapte Farah aan boord van de Global Mercy. Na jarenlang tevergeefs medische hoop te hebben gezocht, had hij het gevoel dat hij niets meer te verliezen had. “Ik zei tegen mezelf: ‘Als ik met dit gezwel terug naar huis ga, zal ik daar sterven, maar als er een ziekenhuis aan boord van de Global Mercy is, ga ik daarnaartoe’,” vertelt hij.
Uit verschillende medische onderzoeken bleek dat het gezwel zo groot was dat een eenvoudige medische ingreep niet zou volstaan. “Farah had een goedaardige tumor. Dit soort tumoren ontstaan in de kaak of andere botten van het gezicht,” legt vrijwillig mond- kaak- en aangezichtschirurg Georg Eggers uit Duitsland uit. “Deze tumoren komen ook in Europa en Amerika voor. Meestal beginnen ze heel klein, ongeveer zo groot als een kikkererwt, en groeien ze langzaam. Een tandarts of kaakchirurg kan dit onder plaatselijke verdoving verwijderen, een ingreep die hoogstens vijftien minuten duurt. Maar hier in Afrika ligt dat anders. Zelfs als iemand het bultje ziet of voelt dat er iets niet in orde, is er meestal niemand om het te behandelen. Of ze kunnen het niet betalen. In Farahs geval bleef de tumor daardoor tien jaar of langer doorgroeien. Dat is echt schrijnend, want het kan zo makkelijk verholpen worden.”

Er volgden verschillende rondes van onderzoeken en gesprekken met vrijwillige ziekenhuismedewerkers, maar Farah bleef zijn innemende glimlach tentoonspreiden. Ondanks de zware last van zijn aandoening sloot hij vriendschap met zowel andere patiënten als het medische personeel. Ook vertelde hij hun herhaaldelijk hoe fijn hij het vond om aan boord van het schip films te kijken terwijl hij op zijn operatie wachtte.
“Toen ik Farah voor het eerst zag, had hij een grote glimlach op zijn gezicht,” vertelt vrijwillig verpleegkundige Perdomo uit Spanje. “Hij zocht verpleegkundigen op om samen mee te lezen en hij begroette ons altijd persoonlijk; hij onthield onze namen, dat vonden we zo mooi.”
Met stomheid geslagen
Toen de dag van de operatie aanbrak, maakte Farah tijdens de voorbereidingen kennis met het OK-team. Hij bleef kalm en hoopvol en zag de grote ingreep moedig tegemoet.
“Ik denk dat hij zeker wel angstig was; hij wist niet wat er met hem ging gebeuren. Hij besefte ongetwijfeld dat het om een ingrijpende operatie ging,” aldus dokter Eggers. “Toch verliep het contact heel soepel, want Farah is ook erg sterk in communiceren. Hij zag in dat we hem alleen maar wilde helpen en stelde zich daar ook voor open.”
Na de operatie, die slechts enkele uren duurde, was de verandering overduidelijk.
“Farahs operatie verliep zonder complicaties. Alles ging heel goed en er deden zich geen onverwachte situaties voor,” vertelt dokter Eggers. “Wat voor ons echter heel bijzonder was, was het moment waarop we zijn verband verwijderden. We gaven hem een spiegel zodat hij naar zichzelf kon kijken en hij was gewoon met stomheid geslagen. Hij keek wel twee, drie keer in de spiegel om er zeker van te zijn dat hij echt naar zijn eigen gezicht keek!”
Farah verbleef nog enkele weken aan boord van de Global Mercy om te herstellen. Toen hij op de dag van zijn ontslag de afdeling verliet, klonk er muziek, applaus en ritmisch gestamp. Verpleegkundigen, artsen en andere patiënten verzamelden zich achter hem om hem uitgeleide te doen en Farah gooide zijn handen in de lucht, als een sporter die zojuist een wedstrijd had gewonnen. Hij had de tumor overwonnen die zijn leven jarenlang had beïnvloed.



Een vreugdevol weerzien
Tijdens de zeven uur durende reis terug naar huis, bleef Farahs telefoon maar gaan. Iedere keer belde er iemand anders – zijn vrouw, een van zijn kinderen, een buurman – om te vragen wanneer hij thuis zou zijn. Toen hij aankwam, was het hele dorp dolblij. Hij werd verwelkomd door het dorpshoofd en andere leden van de dorpsraad, en zijn dorpsgenoten applaudisseerden voor hem. Even later trok Farah een nettere outfit aan, waarna hij door de ouderen uit zijn gemeenschap werd begroet. Ze gingen om hem heen zitten en luisterden naar zijn verhaal over zijn reis naar Freetown.
“Ik had niet verwacht om mijn vader zo te zien, want hij was erg ziek. Ik dacht dat hij zou sterven,” aldus Sunkari, Farahs dochter. “Ik was erg verrast toen ik hem weer zag.”
Hoewel een operatie levensveranderend kan zijn voor patiënten zoals Farah, betekent dit in de praktijk niet altijd dat ze volledig herstellen. Veel patiënten keren naar huis terug zonder hun eerdere werkzaamheden te kunnen hervatten en zijn tijdens hun herstel sterk afhankelijk van de steun van familieleden. Farahs vrouw Mariama maakt zich hier nog wel zorgen over, ze vraagt zich af of hij weer zal kunnen werken als voorheen.

In kwetsbare gemeenschappen leidt dit vaak tot grote financiële problemen die nog jarenlang doorwerken. De gratis operaties die Mercy Ships aanbiedt, helpen echter een deel van deze last te verlichten. Doordat patiënten niet hoeven te betalen voor de medische ingreep zelf, valt een van de grootste financiële obstakels weg. “God heeft onze gebeden beantwoord, Mercy Ships heeft ons geholpen en voor nu hebben we rust in ons hart,” zegt Mariama.
Farah kijkt vol vertrouwen naar de toekomst. Met opgeheven armen stond hij voor zijn dorpsgenoten en dankte God dat hij gezond was teruggekeerd.
“Ik wil Mercy Ships heel hartelijk bedanken. Dankzij hen heb ik rust in mijn hart. Moge God hun diezelfde innerlijke rust geven,” aldus Farah.
Met jouw steun kan Mercy Ships patiënten zoals Farah veilige chirurgische zorg bieden. Help ook mee om aan nog meer patiënten en families hoop en genezing te brengen.



