Op het moment dat ik dit blog schrijf, gaan we de laatste week in. Dan zit onze “Field Service” (zo noemen ze dat hier) van 2 maanden er op. Daarom nog wat aardige wetenswaardigheden en feitjes over Sierra Leone en het schip de Global Mercy.
Het zit er dus bijna op. We vliegen terug op zondag 26 april om onze tijd 18.45 uur. In Nederland is het dan 2 uur later (normaal 1 uur eerder, nu twee uur i.v.m. zomertijd in Nederland). We vliegen eerst naar Liberia (zuidelijk van Sierra Leone), naar de hoofdstad Monrovia (1 uur vliegen) en dan rechtstreeks naar Brussel. Daar kunnen we in het toestel blijven zitten. In Brussel landen we dan maandagmorgen heel vroeg om 5.50 uur. Een nachtje vliegen zogezegd.
Met dat ik dit opschrijf, realiseren we ons beiden, dat de tijd voor ons gevoel sneller is gegaan dan anders. Dat is natuurlijk niet zo, maar toch voelt het wel zo. Als je bezig bent, en hier in ons geval op de Global Mercy , heel druk bezig bent, dan gaat de tijd sneller. De weken zijn om gevlogen! Aan alles komt een eind, ook aan onze Field Service. Samen hebben we onze ervaring, onze verhalen, onze foto’s, onze herinneringen. Dan is het verleden tijd. Voor hoelang…… wie weet.
We gaan afscheid nemen van Sierra Leone, van Freetown en van de Global Mercy op weg naar Nederland. In een tijdsbestek van pakweg 8 uur in “3 werelden”. Want zo ervaren we het. Nu is buiten de wereld van Sierra Leone, Freetown, hierbinnen de wereld van de Global Mercy, het schip en bijna op weg naar weer een “andere wereld”: “ons eigen thuis”. Het contrast en de verandering kan bijna niet groter in een tijdsbestek van 8 uur. Dat is ook wat we hebben ervaren op onze heenreis. Overweldigend.
Eerst even nog een keer die “ene wereld”; Sierra Leone. Officieel is het de republiek Sierra Leone, een land in West-Afrika. Een van de kleinere landen, hier in Afrika, ongeveer 2 groter dan Nederland met ruim 8 miljoen inwoners. Het land grenst in het noorden aan Guinee, in het zuiden aan Liberia en in het westen aan de Atlantische Oceaan. Ze hebben ook een “driekleur” in de vlag. groen, wit en blauw, van boven naar beneden gezien en ook in horizontale banen.
Sierra Leone behoort tot een van de armste landen van de wereld. Met veel armoede, voedselonzekerheid, zwakke overheidsstructuren, een gebrekkige infrastructuur, een lage levensverwachting, weinig educatie en een gebrekkige gezondheidszorg, als je van dat laatste al kunt spreken. Gelukkig gaat het, wel langzaam, iets beter met het land. Dat horen we ook terug van de mensen die hier vaker zijn geweest. Toch ook nu blijft het een van de minst ontwikkelde landen ter wereld.
We hebben een autotocht gemaakt, meer buiten Freetown, naar een authentiek vissersplaatsje aan de kust. Tombo genaamd. We hebben daar gewandeld onder leiding van een lokale gids met onze taxidriver van de Global Mercy. Je bent als blanke westerling toch een “bezienswaardigheid”. Iedereen wil je aanraken, de kinderen willen je hand vasthouden, een “high five, een box en een low five”. Vrouwen dragen daar een hoofddeksel. Dus Regi moest dat ook, maar dan in de vorm van een vuilniszak (ja, heus, die had onze taxidriver geregeld via de lokale gids). Zonder dat was lopen door hun dorp geen optie.
Maar wat een contrast, wat een verschillen, wat een andere wereld, en wat mooi om te ervaren dat we allemaal “human” zijn. Dat is dan ook zo ongeveer de enige overeenkomst, eerlijk gezegd.
Daar loop je dan met 4000 SLE op zak (ongeveer € 140,00). Hoewel de berekeningen over maandlonen behoorlijk kunnen verschillen, hebben we het hierover 5 x een maandinkomen voor 1 dagje uit zeg maar. En dan te bedenken dat het merendeel van de bevolking van aanzienlijk minder moet rondkomen dan 800 SLE per maand. Alles is ongeveer, want morgen zijn de bedragen weer anders, de inflatie is behoorlijk. De bank op het schip betaalt meestal uit in briefjes van 20 SLE. Dus ik loop met een stapeltje van 5 cm bankpapier op zak. Hoe anders in onze “normale” wereld. Hier heb je helemaal “niks” aan je pasjeshouder.
Sierra Leone heeft een bewogen geschiedenis achter de rug. Ontdekt door de Portugese ontdekkingsreiziger Pedro de Sintra en hij noemde het “Serra-Lyoa”(Leeuwenberg). Vanaf de 17e eeuw getekend door de slavenhandel vanuit Afrika naar Amerika. In 1792 werd Freetown gesticht door de Britten. Een nederzetting van vrijgemaakte slaven. Vanaf 1808 werd het land officieel een Britse kroonkolonie. Op 27 april (waar kennen we die datum van) 1961 werd Sierra Leone onafhankelijk.
Een enorme impact, nu nog merkbaar, had de burgeroorlog, die duurde van 1991 tot 2002. Een zeer bloedige, wrede burgeroorlog die aan veel mensen het leven heeft gekost. Heel mensen zijn ook verminkt, dat is nu nog zichtbaar bij de inmiddels wat oudere generatie. Daar gaat ook het boek “a long way gone” van Ismael Beah over, het leven van een boy soldier (kindsoldaat). Die oorlog werd grotendeels gefinancierd door de handel in diamanten (“bloeddiamanten” genoemd), De film “Blood Diamand” uit 2006 speelt zich af tijdens die burgeroorlog.
In de periode 2014-2016 werd het land geteisterd door een ebola epidemie. Na een lange strijd met veel sterfgevallen werd Sierra Leone in januari 2016 door de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) officieel ebolavrij verklaard. De crisis had een enorme gevolgen voor de gezondheidszorg en de economie van het land. Langzaam gaat het beter, iets beter wel te verstaan.
Een andere wereld; jazeker, ook wat het klimaat betreft. In onze cabin is het ongeveer 20 graden, daarbuiten 27-31 graden en meer. Zeer vochtig. Het weer begint langzamerhand te veranderen. De bewolking, als die er is, wordt dikker en dikker, we zitten tegen het regenseizoen aan, dat ongeveer loopt van mei tot oktober. In die periode valt er echt heel veel regen. Met vaak overstromingen tot gevolg. Vorige week hadden we nacht met een squall (plotseling zeer harde wind, gevolgd door een hevige regenbui) met 30 knopen wind (30:5 = 6 + 1 = 7 beaufort); zo drukken we op zee en bij het zeilen de windsterkte uit) bij 40 knopen wind moet de motor van het schip aan om “tegenkracht te geven” en zo de druk op de trossen (lijnen waarmee hij vast zit aan de kade) dan te verminderen.
En dan komen we zo maar weer uit bij ons tijdelijke “home”; de Global Mercy, het schip, het hospitaalschip, een groot schip dat hebben we al eerder in onze eerste blog geschreven. Gebouwd in China, en afgebouwd tot hospitaalschip in Antwerpen. Het is het grootste particuliere ziekenhuisschip ter wereld. Aangedreven door 4 Wärtsilä 6L32 motoren uit Finland. Het zijn zogenaamde medium-speed dieselgeneratoren met een vermogen van ongeveer 4000 pk per motor. Gisteren kwam er een Bulkcarrier langszij om 1,2 miljoen liter Marine Diesel Oil (MDO= iets “vuilere” diesel dan de diesel bij een auto)) te tanken (over te pompen) in een tijdsbestek van ongeveer 8 uur. Per dag draait er 1 motor en die kan het hele schip van stroom voorzien. Nog even (begin juni) en dan vaart hij hier weg naar Las Palmas, Gran Ganaria voor 2 maanden onderhoud en dan weer door naar Ghana. Zijn nieuwe hospitaalbestemming.
Wat een “wereld” hier op de Global Mercy, Ook een wereld, maar wel een “andere wereld”, dat wel. We hebben hier 2 maanden aan boord gewoond, geleefd en gewerkt. Het was erg mooi en waardevol. Nog even en wij gaan weer terug naar “die andere wereld” met een schat aan fijne contacten, ervaringen en indrukken. En straks….. Dan gaan we “twee werelden” verwerken en overdenken in onze “eigen wereld”.
Liefs Bert en Regi
Geef een reactie