Lieve allemaal,
Het is inmiddels twee weken geleden sinds mijn laatste blog. Tijd om gezellig bij te kletsen. In de afgelopen twee weken is er veel gebeurd. Ik heb inmiddels mijn On boarding programma afgerond en ben vorige week maandag avond na een reis van 34 uur veilig en goed op de Global Mercy in Freetown, Sierra-Leone aangekomen, het grootste particuliere ziekenhuisschip ter wereld; 12 dekken hoog, ruimte om 600 medewerkers te huisvesten, zo’n 200 patiënten bedden beschikbaar in het ziekenhuis en een internationaal geaccrediteerde academy waar zo’n 125 kinderen naar school kunnen die met hun ouders op het schip wonen – op dit moment zitten er 58 kinderen op de academy. Later meer over ‘s werelds grootste particuliere ziekenhuisschip..
Field Practice
De afgelopen week hebben we met elkaar het On boarding programma afgerond. Afgelopen week stond in het teken van de Field Practice, het praktijk gedeelte van het On boarding programma. We hebben het met elkaar over cultuur gehad – we leven met zo’n 40-60 verschillende culturen aan boord, heel mooi, maar dat kan soms ook flink botsen – de gedragscode van het schip, we hebben verschillende afdelingen op het schip bezocht en het Hope centrum in de stad (daarover later meer) en hebben we in verschillende afdelingen gewerkt om te zien hoe het daar gaat. Ik was ingedeeld in de bakkerij van het schip en hospital housekeeping. Was een kans, werken in de bakkerij van het schip. Normaal gesproken krijg je geen kijkje in de galley van het schip. Om 4.20u ging de wekker en 5.00u stond ik paraat in de bakkerij. Eerste zorgden we ervoor dat het ontbijt werd klaargemaakt; porridge en scrambled eggs. Daarna was het tijd om de ingrediënten voor het brood in de mix machine te doen, te laten mixen, rusten, broden kneden met de hand, in de bakvormen doen, laten rijzen in de rijsoven, vervolgens afbakken, laten afkoelen en als laatste snijden en in broodzakken doen. Echt, er gaat niks boven versgebakken brood met alleen maar natuurlijk ingrediënten vroeg in de ochtend als iedereen nog ligt te slapen. Tussen 6.00u en 7.00u druppelde de rest van de crew langzaam de keuken binnen om de maaltijden voor de dag voor te bereiden; drie keer per dag zo’n duizend maaltijden, medewerkers, day-crew, patiënten en caregivers. Ik kan je vertellen dat het een hele bedrijvigheid is in de keuken, er wordt kei en kei hard gewerkt om iedereen te voorzien van goed verzorgde maaltijden. Om 13.00u zat mijn shift erop. De rest van de dag was ik vrij. Dat was heel welkom, want we waren allemaal ontzettend moe van de afgelopen weken; het reizen, de On boarding, alles natuurlijk in het Engels, veel vakjargon, leven in een groep, reizen, jetlag, tijdverschil en alle nieuwe indrukken. De On boarding was een vol programma met weinig rustig momenten. Dus heb ik de afgelopen week naast het Field Practice programma veel geslapen.
De community aan boord
Aan boord wonen nu ruim 500 medewerkers en samen vormen we een mooie community. Heel bijzonder om daar deel vanuit te maken, maar het duurt even voordat je mensen leert kennen. Mijn eerste contacten zijn tijdens mijn dag in de bakkerij gelegd. En werd ik uitgenodigd om afgelopen zaterdag mee naar het strand te gaan. Fijn om even van het schip af te zijn en bijzonder om al een klein deel van het land te mogen zien. ‘s Avonds hadden we een verjaardag van één van de On boarding kids en hebben we in de stad bij een pizza restaurant en ijssalon gegeten. Zondag zijn we met een grote groep naar een voetbal wedstrijd van Mercy Ships tegen een team van een lokale kerk gegaan. Mercy Ships heeft met de laatste penalty de wedstrijd gewonnen. ‘s Avonds hadden we tijdens de kerkdienst aan boord de officiële afsluiter van het On boarding programma, we hebben allemaal persoonlijk ingestemd met het lid worden van de Community of Faith aan boord. Daarmee is het On boarding programma officieel afgelopen en betekent het dat we allemaal aan de slag gaan in ons eigen vakgebied.
Klaar om aan de slag te gaan
Ik ben inmiddels ruim een maand weg en kijk er steeds meer naar uit om als verpleegkundige aan de slag te gaan. Gisteren heb ik nog wat verplichte algemene administratieve taken afgerond en vandaag mijn verpleegkundige oriëntatie dag gehad. Ik ben wegwijs gemaakt in de processen van het ziekenhuis, heb een rondleiding gehad in het ziekenhuis en kennis gemaakt met de afdeling waar ik ga werken, de kinderorthopedie afdeling waar kindjes worden geholpen aan hun x- en o-benen. Deze week zijn er 4 operatie kamers up en running. Een drukke periode breekt aan voor het ziekenhuis. Twee algemene chirurgie operatie kamers, één voor kinderorthopedie operaties en één van de aangezicht operaties waarbij vaak grote gezwellen worden weggehaald. Deze week gaan we over de 1000 patiënten heen die deze field service zijn geopereerd (sinds afgelopen juli/augustus). Ik begin de komende tijd als verpleegkundig op de afdeling heerlijk aan het bed van de patiënt waarna ik waarschijnlijk word ingewerkt als charge-nurse, vergelijkbaar met de coördinerend verpleegkundige in Nederland. Helemaal zin in. En wie weet in de toekomst nog meer doorgroei mogelijkheden. Er zijn veel mogelijkheden (teamlead, verpleegkundig onderwijs, patiënt-selection in het land voor de operaties), misschien daarover later meer als dat van toepassing is. Eerst maar eens de heerlijke chaos van de kinderafdeling trotseren. Dat net als de geur van versgebakken brood is, het verpleegkundige vak, waar ik mij thuis voel.
Liefs van Liesbeth ﮩ٨ـﮩﮩ٨ـ♡ﮩ٨ـﮩﮩ٨ـ
Funfact (leuk weetje): ik ga hier bij de naam Lizzy, omdat de meeste mensen mijn naam als Leisbeth uitspreken en mijn On boarding family me Lizzy is gaan noemen :-))
Geef een reactie