familie

Afgelopen weken ben ik er weer bij stil gezet hoe gezegend ik ben dat ik in Nederland ben geboren en ben opgegroeid in een liefdevol gezin. Vorige maand zijn mijn ouders in het vliegtuig gestapt om mij hier 10 dagen te bezoeken. Ik ben dankbaar voor deze tijd samen en om hun te laten zien waar ik woon en werk. Om het land te zien dat toch wel een speciaal plekje in mijn hart heeft en de mensen hier te ontmoeten.

Ik ben dankbaar voor mijn familie, voor ouders die dit overhebben om te zien wat ik doe, broers en zussen die om me geven en nichtjes en neefjes die willen bellen en vertellen wat ze hebben gedaan en niet kunnen wachten tot ik weer thuis ben. ik ben gezegend en weet dat het niet vanzelfsprekend is, niet in nederland maar ook zeker niet hier.

Het was een hele onderneming om hier te komen en de eerste dag hebben we dan ook rustig aan gedaan en heb ik ze rondgeleid over het schip. Even een bezoekje gebracht aan de verpleegafdeling en naar de veranda geweest om even te spelen met de patiënten. De volgende dag heb ik ze meegenomen Freetown in. We gingen met een Keke naar de markt om wat souvenirs te kopen en dit is een hele ervaring. het verkeer krioelt hier door elkaar heen, geen echte regels dan ik ben groter dus ga voor. Gaten in de weg waardoor iedereen aan het slalommen is over de weg om ze te vermijden. De drukte van mensen op straat, het lawaai, overaal staan radio’s aan die schreeuwen wat ze verkopen, het getoeter van de motors, Keke’s en auto’s. Een hoop indrukken. En toen de markt in een gebouw met 2 verdiepingen, warm en smalle paden tussen de stands in. Iedereen die wil dat je wat van ze koopt, voor je het weet hebben ze bijna een rok om je heen geslagen om te passen en dan nog het afdingen van de prijs. hierna zijn we wandelend naar de fabric marked gegaan. Een wandeling die ik niet snel zal vergeten en me stil zetten hoe dankbaar ik mag zijn voor het gezin waarin ik ben opgegroeid.

Toen we bijna bij de markt waren was er een jonge vrouw aan de overkant van de weg die hallo zei en naar me zwaaide. Ik zwaaide terug en zei hallo en wilde doorlopen. Ze riep terug wacht ik wil dank wel zeggen. Dus ik stopte voor een kort moment zodat ze dichter bij kon komen en daarna liep ik weer verder en ze liep met me mee. Ze starte haar verhaald met mijn te bedanken dat ik hallo tegen haar zei. Ze zei: niemand zegt meer gedacht tegen me omdat ik niet meer mooi ben sinds ik op straat leef. Ik vertelde haar dat ze prachtig was en er mocht zijn. Ze vroeg echt?, ja zei ik je bent een mooie vrouw. Toen begon ze haar levensverhaal te vertellen. Ze zei: ik vraag niet om geld omdat ik weet dat mensen dat niet willen geven omdat ze niet weten wat we er mee doen en niet willen dat we er drank of druks van kopen, maar dat doe ik niet. Ik vraag om eten omdat dat is wat ik nodig heb en mensen willen dat wel doen. Ik leef nu een paar jaar op straat. Ik kan mijn ouders hier niet de schuld van geven. Mijn moeder is psychisch niet in orde en kan niet voor me zorgen en mijn vader hertrouwd en ik kan daar niet meer wonen. Ik heb verkeerde keuzes gemaakt en kan het mijn ouders niet verwijten maar heb het zelf veroorzaakt dat ik op staat ben beland. Ik vraag om eten want ik wil niet mijn lichaam verkopen voor seks omdat mijn lichaam een tempel is en het is van mij. Mannen willen hier seks voor 40 Leones dat is omgerekend ongeveer 2 euro. Hier koop je 2 appels voor om het in perspectief te zetten. Het raakte me dat ondanks dat ze op straat leefde en probeerde te overleven nog genoeg eigenwaarde had om deze grens niet over te gaan. We praten nog voor een moment langere en toen liepen we langs een fruit kraam. Ik kocht wat fruit voor haar, de blik op haar gezicht zal ik niet meer vergeten. ze was zo oprecht blij en dankbaar.

Tijdens deze zelfde wandeling kwam er ook een jonge met ons mee lopen, hij starte zijn verhaal met hoe zielig hij was omdat zijn ouders er niet meer waren en hij op straat leefde en vroeg om geld. Ik zei hallo tegen hem maar negeerde hem verder ondanks dat bleef hij mee lopen en aandringen. Mijn ouders vroegen me: waarom praat je wel met haar maar niet met hem. Ik legde uit wat het verschil was in hun verhaal en hoe ze reageren op mijn antwoord. Hij wilde niet aleen aandacht maar geld en zij was oprecht dankbaar voor de aandacht. Inmiddels zie ik verschil in mensen die vragen om hulp. Dit werd ook bevestigd toen ik fruit voor haar kocht en hem ook een appel gaf. Hij was niet blij met zijn appel maar wilde de druiven die ik aan haar had gegeven. Ik zei je kan deze appel hebben of niks, hij bleef zielig doen en volhouden. Toen ik hem een handje van mijn eigen druiven wilde geven was dat niet goed genoeg, hij wilde het hele doosje. Ik zei dat ik dat niet ging doen dat hij dit kon hebben of niks. Toen pakte hij de appel terug en liep weg. Geen dankjewel voor wat ik hem gaf wat ik al had verwacht bij hoe hij zich gedroeg tijdens de wandeling. Inmiddels heb ik geleerd om de mensen hier te lezen en snap heel goed dat we hier een regel hebben dat we niks geven aan bedelaard omdat we dit gedrag niet in stand willen houden en het ze niet verder helpt. Maar deze vrouw had een plekje in mijn hart en ik voelde dat ik haar moest helpen en zou ook dankbaar zijn geweest voor de aandacht en het gesprek, zonder dat ik wat voor haar had gekocht.

Na deze belevenis zijn we terug gegaan naar het schip. De rit in de keke was een ervaring opzicht. Ik vond het heerlijk om de verwonderde blikken op het gezicht van mijn ouders te zien. Zag je dat gat in de weg, o dat ging maar net goed daar, zie je wat ze op hun hoofd dragen, wow die kar duwen moet echt zwaar zijn. Zie je die huizen hoe moet het zijn om hier te wonen. Dingen die voor mij inmiddels zo gewoon zijn dat ik er niet meer van op kijk, maar door hun ogen weer bijzonder werden.

    IMG_8085( filmpje klik op de link)

We zijn ook nog een nachtje weg geweest naar het stand. Heerlijk om er even tussen uit te zijn en te genieten van de natuur en het geluid van de golven. De contrasten zijn groot, je ziet de armoede vanuit de auto op weg naar het resort en zodra je door de slagboom heen rijd zie je een andere wereld. Luxe en een prachtig strand. De natuur is hier prachtig en staat zo in contrast met wat je ziet in de stad.

De volgende ochtend toen we aan het ontbijt zaten zagen we een aantal mannen hard aan een touw trekken. Een van de mannen van het resort legde ons uit dat het vissers waren die hun net binnen haalde. Het uitvaren, uitgooien van het net en weer op het land krijgen duurt zo’n 4 uur en het is hard werken. We volgde de vissers in hun proces. Verder op stond een 2de groep ook aan een touw te trekken dit bleek de andere kant van het net te zijn, langzaam bewogen ze zich naar elkaar toe. Na ruim 2 uur kwam dan eindelijk de vis aan land. Een hoop gespetter in een net vol met vis. Zoveel verschillende soorten en maten, mooi om te zien. De kleine visjes die buiten het net lagen werden weer terug gegooid in zee.

Aan gekomen bij het resort op de parkeer plaats vroeg de beveiliger hoe het met ons ging. Wij zeiden goed en toen wees hij naar onze achterband, helemaal plat. Nee he dacht ik niet weer een lekke band, maar gelukkig weet ik nu hoe ik hem moet vervangen dacht ik. Ik opende de achter deur en pakte alle spullen die ik nodig had, en voordat ik maar iets uit de tas kon halen, nam de beveiliger mijn spullen over en starte het wiel los te maken, nadat hij klaar was met de materialen dachten papa en ik we maken vast het reserve wiel los, maar zodat we het oppakte stopte hij met zijn werk en nam over wat wij wilde doen. De mensen hier zijn erg behulpzaam en willen niet dat je het doet. Toen het reserve wiel er opzat zagen we dat deze best zacht was dus vroeg ik waar ik de band kon laten oppompen. Hij legde het uit en ik dacht wel ik denk waar het is, maar vroeg of hij toch mee wilde rijden om de weg te wijzen. Dat wilde hij wil, hij wilde achter in stappen maar ik vroeg of hij bij mij voorin kwam zitten. Dit is makkelijker om de weg te wijzen. We praten wat in de auto en aangekomen bij de pomp regelde hij alles en konden we weer snel terug. Ik zal deze vriendelijkheid gaan missen weer terug in nederland. Waar we op de wegenwacht moeten wachten voor hulp omdat iedereen druk is met zich zelf en op hun afspraak komen.

op zondag zijn we naar een lokale kerk geweest. Het was mooi om ze samen het geloof te belijden met mensen van hier en te zien hoe zij  god aanbidden en uit zijn woord leven.

De 2de week hadden we het plan om nog een nachtje weg te gaan, maar helaas werd mijn vader ziek en moesten we aan boord blijven. Na 2 dagen in de cabin mocht hij er weer uit op de dag de ze weer naar huis gingen. Deze 2 dagen hebben mama en ik wat tijd door gebracht, met koffie drinken en puzzelen. Het was lang geleden dat ik een puzzel had gemaakt maar het was leuk om dit samen te doen en tijd door te brengen. Het afscheid was lastig. Hun weer op de veerboot zien stappen, maakt dat ik er toch wel achter aan wilde gaan en voor even weer mee naar huis toe. Heb deze weken meer last van heimwee dan vorig jaar.

Maar de kerstperiode is ook weer heel leuk aan boord. Er gebeurt zoveel, allemaal avonden vol met activiteiten die mensen doen in hun eigen land rond deze dagen. Zo hebben we ook weer sinterklaas aan boord gevierd, ik kon het niet vieren met mijn eigen nichtjes en neefjes maar gelukkig heb ik een schip neefje en kan ik dit soort dingen met hem doen. Ik geniet van de momenten die we samen hebben, avondjes oppassen of samen eten. Familie heb ik nu overal. Thuis mijn biologische familie, hier een familie gevormd door dezelfde missie en geloof. Day crew die hier weer achter blijven als we weg gaan, maar na 3 jaar zijn zij ook een stukje familie. Het was mooi om te zien hoe enthousiast ze waren toen ze mijn ouders zagen. Ze kregen gelijk een knuffel en er werd duidelijk gemaakt dat ze me missen op werk. Ik heb ze ook gemist tijdens deze vrije dagen wat me doet beseffen hoe goed ik het hier heb om met hun te werken.

rondleiding door het ziekenhuis gehad en ook even in de ok geweest en de pacu zien waar ik werk. Mooi om hun dit stukje ook te kunnen laten zien.