De meest mooie, speciale en indrukwekkende momenten van het werk bij Mercy Ships is denk ik het bezoeken van patiënten in hun eigen omgeving. Niet ongebruikelijk, maar zeker niet voor iedere medewerker van Mercy Ships weggelegd, gewoonweg omdat je functie het niet toestaat. Het patiënt selection team gaat maanden voordat een field service van start gaat het land in om patiënten te selecteren voor een operatie. Het communicatie team brengt regelmatig bezoeken aan patiënten om verhalen op te schrijven en het palliatief team bezoekt patiënten thuis die om wat voor reden geen toestemming hebben gekregen voor een operatie en worden begeleid bij pijn, wondzorg en in het proces bij overlijden. Afgelopen zaterdag had ik de mooie gelegenheid om een oud patiënt te bezoeken.
Longterm vrijwilliger
Je weet dat het even tijd nodig heeft, maar langzaam begin ik hier een fijne groep mensen om mij heen te verzamelen. Als longterm vrijwilliger is belangrijk om mensen om je heen te hebben die hier ook voor langere tijd zijn. Je kan zeker met shortterm vrijwilligers connecten, maar je weet ook dat je daar na een aantal weken weer afscheid van moet nemen. En afscheid nemen is niet altijd makkelijk. Om te voorkomen dat je jezelf teveel geeft, is het als longterm vrijwilliger belangrijk om ook langdurige vriendschappen op te bouwen. Op het werk even bij elkaar langs lopen om te checken hoe het gaat; sommige diensten kunnen onwijs druk zijn, even een berichtje sturen om elkaar een fijne dag te wensen, ’s avonds na het werk in de stad een hapje te eten, sporten in de gym van het schip, een dag er met elkaar op uit gaan en niks hoeven omdat je langer aan boord bent, goede gesprekken voeren, of gewoon op het schip met elkaar hangen, kletsen, spelletjes spelen. Deze vriendschappen zorgen ervoor dat je je thuis voelt op het schip.
Terugzien wat het werk doet
Ik heb ondertussen een aantal fijne vriendschappen opgebouwd met andere longterm vrijwilligers. En met één van hen ben ik afgelopen zaterdag op pad gegaan om een oud patiënt op te zoeken. Een voormalig day crew lid ging ook mee die voor deze patiënt had gezorgd, iemand van chaplaincy en nog een andere verpleegkundige die ook voor deze patiënt heeft gezorgd. Eén van de mooie momenten die je als longtermer kunt meemaken. Onderweg naar deze patiënt hebben we op de markt rijst en brood gekocht. Dit alleen al maakt het zo duidelijk dat zoveel patiënten die hier op het schip komen in armoede leven en waarom het werk wat wij doen zoveel verschil voor hen maakt. Eenmaal van de hoofdweg af reden we het veld in; stel je voor wat je op tv ziet: vier bij vier landrovers over onverharde wegen vol met kuilen en oneffenheden manoeuvreren. Na wat rondrijden en rondvragen kon iemand ons de weg wijzen naar het huis van de patiënt. Hij stapte met een baby op zijn arm achterin de auto. Toen we bij het huisje aankwamen gaven we onze bijrijder wat geld als bedankje. Wat was de patiënt blij om ons te zien. Hij had een complexe opname gehad en maanden in het ziekenhuis gelegen. Zijn huisje was niet meer dan een gebouwtje opgetrokken uit wat stenen. Iets wat wij ons niet kunnen voorstellen en het mij alleen nog maar bewuster maakt van hoe goed wij het hebben. Zelf nu ik twee jaar in een cabin leef heb ik nog meer dan alles. Dit alles maakt het zo zichtbaar dat deze mensen echt de hulp nodig hebben die wij ze geven, zodat ze zonder pijn of ongemakken weer deel kunnen uitmaken van de maatschappij. Dat betekent alles voor hen; kunnen werken, geld kunnen verdienen, gezin kunnen onderhouden, jezelf weer mooi vinden, naar school kunnen, er weer bij horen; alles wat voor ons zo vanzelfsprekend is.
Het leven
Ondertussen keek ik natuurlijk ook om mij heen; kinderen stonden bij waterpompen emmers vol te pompen met water, vrouwen en meisjes liepen met teilen met verkoopwaar op hun hoofd door het veld hopend iets te kunnen verkopen, waren aan het koken bij hun huisjes of kleding aan het wassen. Andere kinderen waren weer aan het spelen. Zodra wij aankwamen renden ze nieuwsgierig naar ons toe. Eerst wat schuchter, daarna hard lachend high-five’s en boxen geven. Proberen naar namen en leeftijden te vragen. Hard rennend en zwaaiend, handkusjes gevend kwamen ze achter de auto aan toen we weer wegreden tot ze ons niet meer konden zien. We reden met onze patiënt nog naar een apotheek om medicatie te halen. Wat hij had meegekregen was op en er was geen geld om nieuwe te kopen. Hij kan nu weer even vooruit. Op de terugweg hadden we ‘m bij een kruispunt afgezet, en een motor voor hem geregeld die hem het laatste stukje naar huis zou brengen. Maar voordat we het geld aan de driver konden geven gritste hij het al uit onze hand, want die ene euro (omgerekend) was hem meer waard dan een motorrit naar huis. Hij zou wel lopen. Iets wat hier heel normaal is.
Een hart vol
Met een hart vol reden we weer terug. Wat een bijzondere dag. Nog meer werd zichtbaar hoe belangrijk voorlichting geven en het geven van uitleg over elk klein detail is wat we hier doen, want deze mensen hebben zo’n ander leven dan wij. Waar wij ons bezig houden met cijfers, winst maken, plannen, houden de mensen zich hier bezig met hun eerste levensbehoeften. We reden naar Chicken town (een soort fastfood keten) om de dag af te sluiten. We zeiden niet veel meer in auto op weg terug naar schip, we waren allemaal vol. We draaiden de volume knop van de radio open, speelden een worship playlist af en zongen mee tot we weer bij het schip aankwamen. Moe maar voldaan kroop ik mijn bed in.
Ps. de foto’s zijn ter illustratie. Ik heb ze zelf niet genomen, maar geven precies weer hoe het leven er hier eruit ziet en wat ik zie en heb gezien, behalve de groepsfoto’s in de eerste alinea, de twee van het huisje en de weg in de tweede alinea en van de twee jongetjes met de fiets. Het huisje is waar de patiënt woont en de weg is er naartoe.
Geef een reactie