God heeft geen aanvulling nodig

Lieve mensen, vrienden, familie, (on)bekenden, wat is het weer fijn om een nieuwsbrief te mogen schrijven om jullie op de hoogte te brengen van mijn avonturen hier aan boord van de Africa Mercy. De laatste blog is alweer even geleden, en in de tussentijd heb ik heus niet stilgezeten. Sinds de laatste blog hebben wij hier aan boord een prachtige Paasviering gehad, maar ook zijn er een hoop andere leuke dingen waar ik mij mee bezig heb gehouden de laatste tijd. In deze blog zal ik jullie hier uitgebreid over vertellen. Alvast heel veel leesplezier!

De laatste blog had ik geschreven toen ik net iets meer dan een week aan boord was. Sommige van de activiteiten die ik in die blog beschreef, voelen alsof het vorig jaar plaatsgevonden heeft. De tijd gaat immers zo snel! Inmiddels ben ik alweer bijna 2 maanden aan boord. Over 3 maanden rond deze tijd ben ik alweer thuis… Huh?! Het gaat echt waanzinnig snel. Misschien ook juist omdat er een hoop te doen is.

Een van de hoogtepunten van de afgelopen weken aan boord is toch wel Pasen geweest. De Heer is waarlijk opgestaan, Amen. En dat hebben wij ook hier aan boord uitgebreid mogen vieren. Of, nou ja… Echt aan boord was het eigenlijk niet… We hadden voor Paaszondag het gehele terrein van de Durban Seafarers Mission tot onze beschikking. Wat een ongelooflijke zegen! Hier hebben wij een hele mooie dag gehad gevuld met worship en overdenking, maar ook was het een echte dag van gemeenschap. Onze community was voor het eerst in tijden weer florerend en dat was meer dan waanzinnig. Alle families waren aanwezig, en ook (zo goed als) de gehele crew, en we hebben met iedereen heerlijk gegeten (weer een echte braai!), gevoetbald, muziek gemaakt, God aanbeden en bovenal gevierd dat wij vrij zijn omdat Jezus de dood verslagen heeft! Het was simpelweg genieten. Omdat het Paasfeest dit jaar niet op het schip gevierd werd, maar buitenaf, was er voor ons als keukenpersoneel ook een stuk minder werkdruk dan de afgelopen Paasfeesten. Mede hierdoor kon ook ik dit jaar weer eens echt van Pasen genieten! Normaliter is het een periode van bijna non-stop werken, van de maandag voor Pasen tot de vrijdag erna. Het was een genot, om zo mee te kunnen genieten van dit wonderlijke feest.

En tja, lieve mensen, de laatste blog stamt inmiddels van een week of 6 gelee. Eigenlijk ben ik de afgelopen weken zo druk geweest dat ik er niet aan toe gekomen was om een blog te schrijven. Maar als u mij vervolgens vraagt waar ik het dan zo druk mee had… Dan moet ik daar even goed en diep over nadenken. Misschien mede omdat ik de laatste tijd echt probeer een levensstijl aan te nemen van ‘leef in het nu’. Niemand is tenslotte een nieuwe morgen beloofd. We maken plannen voor de zomervakantie, we maken plannen voor kerst, en we kijken uit naar wat er later dit jaar allemaal nog meer gaat gebeuren. Maar hoeveel te meer wij ons daarmee bezighouden, hoeveel te meer verliezen wij het genot van elke gegeven dag wel niet? Soms vraag ik mij af of we nog wel in het hier en nu kunnen leven in onze altoos maar vooruitblikkende maatschappij. En ja, ik doe daar net zo hard aan mee, lieve mensen. Dat doen we allemaal. Maar dat betekent nog niet dat, omdat we het allemaal maar doen, het ook het goede is om te doen.

Enfin, voordat ik hier op een zijspoor van geklaag kom, zult u dus misschien wel begrijpen dat ik van de afgelopen weken niet een heel uitgebreid verslag kan geven. Maar een aantal van de hoogtepunten zal ik u zeker geven. Om mee te beginnen dat wij hier inmiddels aan boord weer verenigd zijn met alle gezinnen! Het is weer een genot om de kids rond te zien rennen en met elkaar te zien optrekken. Ik zou willen dat ik de juiste woorden zou kunnen vinden om dit te omschrijven, maar dat blijft moeilijk. Het is simpelweg zo bijzonder. U zou het werkelijk eens zelf mee moeten maken om te weten hoe het voelt om onderdeel te zijn van de gemeenschap hier aan boord. En daarover gesproken, de gemeenschap is de afgelopen tijd ook weer flink gegroeid. Mede uiteraard door de gezinnen die weer terug aan boord gekomen zijn, maar er zijn ook weer veel (oud)vrijwilligers aan boord gekomen deze week, die nu paraat staan om het ziekenhuis snel weer schoon en werkend te krijgen.

Want het plan is namelijk om aanstaande week Durban te verlaten en koers te zetten voor Toamasina, Madagaskar! Hoe dat gaat verlopen durven we nu nog even niet te zeggen, er heerst nog wat onduidelijkheid over de gang van zaken wat betreft ons vertrek hier, mede omdat we nog wachten op een container met broodnodige medische apparatuur/medicijnen. Zonder deze container zouden we nog niet kunnen starten met operaties in Madagaskar, dus het is wel degelijk belangrijk dat we deze container zo spoedig mogelijk aan boord krijgen. Een mooi gebedspuntje;)

Ik zou hier ook nog uitgebreid kunnen vertellen over de verschillende restaurants die ik bezocht heb, en met wie ik daar geweest ben, maar dan kan ik schrijven totdat ik een ons weeg. Wat ik wel kan delen is dat ik in de afgelopen tijd een mooi stel mensen heb mogen ontmoeten, waar ik een hele goede tijd mee heb mogen ervaren. Van Nederlandse medewerkers van het Mercy Ships kantoor, tot het (opnieuw) ontmoeten van een hoop oude bekenden. En nog veel meer mensen met wie ik mooie en zeer dierbare herinneringen heb mogen maken. Het is goed als de kinderen van de Heer samenkomen in Zijn woning, nietwaar? Ik kan het bevestigen;).

Ook ben ik (mede)verantwoordelijk geweest voor het opzetten van onze eigen kleine huiskamerkerk. Tijdens de tijd dat het schip in onderhoud is, wordt er doorgaans niet echt iets georganiseerd wat betreft kerkdiensten. Uiteraard mag je op eigen initiatief een lokale kerkdienst bezoeken, maar aan boord hadden we (tot afgelopen zondag 26 april) geen kerkdiensten. Toen kwamen we met een klein groepje mensen op het idee om zelf onze eigen kerkdienst te organiseren! Een stapel liedbundels, een gitaar, een cajon of een bongo, en een groep mensen. Meer heb je niet nodig, nietwaar? Samen zongen we, baden we en luisterden we af en toe naar een woord dat gedeeld werd. Het was een erg leuke uitdaging voor mijzelf om hier dan ook meestal de leiding in te nemen. Best een uitstapje in geloof, want tja, een beetje muziek maken kan ik wel. Maar een aanbiddingsleider? Dat had ik mezelf nou niet echt zo snel zien doen… Maar het was gezegend. Een hoop mensen voelden zich erg thuis in ons huiskamertje, en het was (en is!) echt een genot om mensen op zo een manier voor te gaan om dichter tot God te komen.

Lieve broeders en zusters, ik ben dankbaar dat ik hier mag zijn en dat ik dit mag doen. Ik zou pagina’s vol kunnen schrijven van de mate waarin mijn beker overvloeit.

Maar ik moet ook eerlijk zijn. En in deze blog wil ik ook eerlijk met u delen dat het natuurlijk heus niet allemaal koek & ei is hier aan boord. Want ook al staat mijn blog meestal vol met een aantal leuke herinneringen, en een overdenking waarin ik u probeer te bemoedigen, in de realiteit is het allemaal niet zo mooi en rooskleurig. Ik denk dat het goed is dat u dat ook weet, niet zodat ik meelij kan kweken, maar zodat u kunt zien (en wellicht wel herkennen) dat het leven nou eenmaal niet altijd leuk is, zelfs als de omstandigheden het doen laten zien alsof dat wel zo is. Er zijn genoeg tijden hier aan boord waar naar mijn idee mijn beker helemaal niet overvloeit. Soms voelt het alsof die beker omgekeerd in het keukenkastje staat.

En dat ligt, uiteraard, aan mij.

Het is zo makkelijk om onszelf te verliezen in de kleine dingen. Maar juist die kleine dingen zijn dingen die ons bij God vandaan houden. Het is moeilijk om zegeningen te ontvangen als je je handen niet opent. Of, om even in de beeldspraak van de beker te blijven, als je je beker ondersteboven houdt. En ik denk dat wij dat maar al te vaak doen, als ik voor mijzelf spreken mag.

En wat is hiervan het resultaat? Dat wij teleurgesteld raken. Misschien zelfs wel boos. Op de mensen om ons heen, op onszelf. Op God. Waarom gebeurt dit? Heer, waar bent U? Waarom voel ik niks, waarom zie ik niks, waarom, waarom, waarom?

Omdat wij niks kunnen zien wanneer we ervoor kiezen om onze ogen maar half open te houden. En omdat wij niks kunnen voelen wanneer wij ons hart maar voor de helft geven! Ik kan en durf zelf te getuigen dat ik bij deze beide categorieën hoor. Als ik mij neerslachtig voel, of eenzaam, wat is dan mijn toevlucht? Meestal is dit niet de Heer. En wat zou mijn toevlucht moeten zijn? Juist; Jezus! Is het dan niet gek dat ik wel verwacht de Heer te vinden in deze tijden? Als ik mijn hoop soms stel op mensen, materialen, geld, of noem maar iets wat mij afleidt van God, heb ik dan ook maar enig recht om boos te worden op, of teleurgesteld te zijn in God? Nee, natuurlijk niet. Als ik het nu zo letterlijk opschrijf, moet ik gewoon lachen. Soms kan ik zo stom zijn. Soms kan ik mijzelf zo verliezen in dingen die er niet toe doen. En dan vraag ik mij af, als ik mij ongelukkig voel, waarom?

Ik heb God niet gezocht, ik heb God niet betrokken in mijn problemen van alledaags. En dan blijf ik soms maar afvragen waarom ik mij niet goed voel.

Laatst las ik in 1 Samuel 15 het verhaal van Saul waarin hij verworpen werd, omdat Hij zich niet aan het plan van God had gehouden. Een heel interessant verhaal, waar ik mij eigenlijk wel erg aan verwant voelde. Saul kreeg de opdracht om Amalek te verslaan, en daarbij alles om te brengen wat hem toebehoorde. Vrouwen, kinderen, vee. Er mocht niks levends overblijven nadat Saul terugkwam na de veldslag. En voila, Saul ging op weg, versloeg Amalek en zijn leger, en hij doodde het volk en het meeste van het vee. Maar Agag, de koning van Amalek, en een klein gedeelte van het vee liet Saul in leven. Hij dacht, ‘dat is mooi, dan kan ik dit vee gebruiken om de Heer een offer te brengen!’. Best een nobel idee van Saul, toch? Maar vervolgens vertelt God, door Samuel, dat Saul zich niet gehouden heeft aan Gods opdracht. Want God had Saul geboden om alles wat leefde te slachten.

Ik las dit, en het raakte mij ineens dat ik vaak net zo als Saul kan zijn. En dan niet de heldhaftige krijgsman, nee, maar de ongehoorzame Saul. God kan dingen van u en mij vragen, en dat kunnen wij dan ook uitvoeren op onze manier. Maar zodra wij ook maar iets afwijken van Gods plan, zijn wij Hem dus eigenlijk aan het tegenwerken. Zelfs als datgeen wat we anders doen ten goede lijkt te zijn, of een mooie menselijke aanvulling op het plan van God, komt het erop neer dat wij niet gehoorzaam zijn. Als God een offer van Saul had willen krijgen, dan had Hij Saul toch wel geboden om niet alles uit te roeien? Dan had God wel gezegd ‘houd maar een aantal dieren achter voor een offer’. Maar dat is niet wat God vroeg. En ik zelf herken dit ook. Hier aan boord weet ik, of tracht ik te weten wat God van mij vraagt, maar toch probeer ik dan op eigen kracht dingen te doen of te bedenken. En tja, 3 keer raden wat er dan gebeurt… Dat gaat natuurlijk niet! Zodra ik iets probeer aan te passen aan Gods opdracht, wiens opdracht ga ik dan proberen te voltooien, ook al zal dat nooit lukken? Juist, mijn eigen opdracht. En dat is uiteraard niet de reden dat ik aan boord ben om te dienen. Want ik wil doen wat God van mij vraagt, niet wat ik wil! Ik hoef zijn plan niet aan te passen! Als het aangepast had moeten worden, dan had God zelf daar wel in voorzien.

Het is niet aan mij of u om eisen te stellen in de opdracht die God ons geeft.

Het is wel aan ons om gehoorzaam te zijn aan de opdracht die wij krijgen, ieder zo zijn eigen. Laten wij niet vergeten waar het om draait, lieve mensen. Laten wij niet vergeten dat onze God perfectie is. Hij heeft geen aanvulling nodig. Het enige wat wij kunnen aanvullen, zou schade en pijn zijn. Schade en pijn op onszelf welteverstaan. Want Gods plan is goed. Waarom zouden we daar van willen afwijken?

Wat zou ik u deze blog mee willen geven?
Een bemoediging om niet van Gods zijde te wijken. Een bemoediging om te doen wat Hij vraagt, en Hij alleen. Zelfs als u denkt dat uw eigen aanvulling nog zo goed zou kunnen zijn; God heeft geen aanvulling nodig!

Lieve mensen, ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie ondersteuning en jullie zegeningen. Maar tegelijkertijd wil ik jullie ook vragen om te blijven bidden. Bidden voor de operaties die weer op het punt staan te gaan beginnen.

Ook gebeden voor de patiënten die wachten op hun geplande operatie zijn zeer welkom, evenals gebeden voor ons als bemanning, die over een goede week weer in Madagaskar aankomen. Daar is een heleboel gebeurd sinds we daar afgelopen december vertrokken zijn, waaronder een verwoestende cycloon die een hoop van onze lokale collega’s hard heeft getroffen. Blijft u alstublieft bidden voor de bevolking van Madagaskar, die flink te lijden heeft onder de erbarmelijke omstandigheden.

En we mogen ook weten dat we mogen blijven bidden voor de terugkomst van onze Here Jezus. Want spoedig zal Hij komen, lieve mensen. Laten wij elkander tot die tijd scherp houden en blijven bemoedigen. Want we hebben allemaal wel wat bemoediging nodig in dit leven;)

Danku allen voor het lezen. Wees gezegend om tot zegen te mogen zijn.

Maranatha!