God voorziet

Afgelopen weken ben ik er weer bij stil gezet dat God voorziet.Hij weet wat we nodig hebben.

Ik wil jullie meenemen in een aantal van deze momenten.

Ik had een weekje vakantie gekregen in maart. Ik had een weekje Parijs geboekt omdat ik er even tussen uit wilde en behoefte had aan frisse lucht en natuur om me heen. Ook dacht ik dit is makkelijk voor mijn zussen om naar Parijs te komen met de trein. Ik wilde niet naar Nederland voor de hele week omdat ik van mezelf weet dat ik dan niet echt zou kunnen ontspannen omdat ik iedereen zou willen zien. Ik dacht mijn zussen willen wel in het weekend komen omdat dit makkelijk is met de kinderen, maar zij hadden andere plannen. Zij en mijn moeder wilde maandag avond komen tot woensdag. Toen had ik ineens het weekend aan het begin van mijn vakantie een paar dagen alleen in Parijs, waar ik niet echt naar uit keek. (ik ben niet echt een stads mens en hou niet perse van city trips) Dus was ik aan het denken wat wil ik, ga ik een aantal keer op en neer reizen in Frankrijk of ik kan de trein nemen op de dag dat ik aan kom in Parijs en naar huis gaan en dan met mijn mam en zussen mee naar Parijs.  Hier keek ik steeds meer naar uit en dus boekte ik de trein naar huis, just for the weekend.

Maar wat was het fijn. Mijn ouders, broers en zussen wisten dat ik naar huis kwam maar mijn nichtjes en neefjes wisten het niet en ik had dus de mogelijkheid om ze te verrassen. Wat heb ik genoten van de verschillende blikken op hun gezichten. Van verbazing wat doe jij hier, dit klopt niet tot grote glimlachen en knuffels. Ook was het heerlijk om mijn neefje weer even vast te houden die ik alleen heb gezien toen hij 2 maanden was, nu 10 maanden en een flinke kerel, maar nog steeds een ukkie die aan het kruipen is, afgelopen week kreeg ik een filmpje van hem dat hij al aan het lopen is. Het was fijn hem nog even te zien toen hij klein leek, want als ik nu weer naar huis kom komt hij lopend naar me toe en dat zou een grote verandering zijn. Dit zijn soms de mogelijke dingen van ver weg zijn van familie, maar ik heb er echt van genoten om hem even te zien.

Ook heb ik echt mogen genieten van het weer, want wat had ik een goede week. De zon scheen elke dag, koffietjes buiten in de tuin of op het terras in Parijs, buiten zijn zonder winter jas, frisse lucht, vogels die fluiten, dit was precies wat ik nodig had. Hier in Freetown is het nooit echt fris. Het is altijd warm en een hogere luchtvochtigheid dus snel plakkerig en zweten. Ik mis de voorjaarslucht, de frisse ochtend kou en de bloemen die opkomen en hier kon ik echt van genieten deze week.

Zondag had ik de mogelijkheid om naar de Bethlehem kerk te gaan, ik keek er naar uit om weer even in mijn thuis gemeente te zijn. En wat was het mooi dat het de eerste zondag van de maand is, een zondag waar we hier aan boord altijd het avondmaal vieren, en ” toevallig” was het ook avondmaal bij ons in Den Haag. Mooi om dit weer even thuis te mogen beleven en gemeente te zijn.

De andere verhalen zijn verhalen van patiënten hier aan boord en hoe God voorziet in de juiste mensen op de juiste tijd en hoe patiënten hun leven geven aan Jezus.

Afgelopen twee weken hadden we een klein patiënte van een jaar. Ze had een navelbreuk en een built op haar hoofd. Voor de built op haar hoofd moesten we eerst een CT scan maken om te zien wat het is en of het iets is wat we hier aan boord kunnen doen. Omdat ze zo klein is moest ze in slaap worden gemaakt voor de ct scan omdat ze anders niet stil zou liggen en dus hebben we de ct scan gecombineerd met de operatie aan haar navelbreuk, tegelijkertijd zouden de chirurgen naar de ct scan kijken om te zien of ze ook gelijk de built konden verwijderen of dat we daar eerst een overleg over moesten hebben. Helaas bleek het dat we dit eerste moeten overleggen omdat het leek op iets wat we normaal niet hier aan boord doen. De teleurstelling en zorgen op het gezicht van mama toen ze haar dochter weer zag na de operatie blijven me bij. We moesten haar vertellen dat we het niet gelijk konden doen en dat ze mogen een groot overleg zouden hebben en de scans nogmaals zouden bekijken of het mogelijk is om het toch te doen. Het leek er namelijk op de dat cyste die daar zit vastzat aan haar schedel en hersenvlies en dat is iets wat we niet doen. Maar ” toevallig” was er deze week een nieuwe afdelingsarts die neurochirurg is, maar helaas niet meer kan opereren door een aandoening, maar hij kon wel meekijken met de scan en de chirurg die de operatie zou gaan doen bijstaan en vertellen wat te doen. Dit maakte dat er een kans kwam om het toch te doen. Een week later hebben we de operatie gepland, iedereen was best gespannen voor de operatie omdat het een complexe operatie leek te zijn, maar toen ze aan de operatie begonnen bleek de cyste lost te zijn van de schedel of hersenvlies, het was makkelijke om het te verwijderen en hadden de neurochirurg niet nodig. Thanks to God. Zo mooi om te zien hoe God mensen op de juiste tijd op het juiste moment samen brengt. Ik mocht mama ontvangen in PACU nadat de operatie klaar was en ze was opgelucht. Ik ben de volgende dag nog bij haar en haar dochter langs gegaan en mama was zo dankbaar en blij en ik ben zo dankbaar dat ik hier getuigen van mocht zijn. Een paar dagen later liep ik de afdeling op waar dit meisje lag, en ze zat op haar bed, lekker te spelen, tassen in gepakt en een hele dankbare en opgeluchte moeder klaar om naar huis te gaan. Zo bijzonder om de verandering in moeder te zien, van onzekerheid en spanning naar opgelucht en dankbaar. Haar dochter kan opgroeien zonder built en kan naar School als ze oud genoeg is, zonder buitengesloten te worden.

Fotos van Patienten: (niet van deze verhalen)

[caption id=”attachment_40755″ align=”alignnone” width=”300″] Celine Devreese, Ward Nurse, with a patient at the ward.[/caption]

[caption id=”attachment_40756″ align=”alignnone” width=”300″] A plastics patient at the veranda during patient recreation time.[/caption]

[caption id=”attachment_40757″ align=”alignnone” width=”300″] A patient playing with dolls.[/caption]

Een ander moment was met een patiënt op de afdeling. Een van de afdelingsverpleegkundige heeft dit verhaal met ons als gemeenschap aan boord gedeeld en wil het graag met jullie delen. Het laat zien, dat God aan het werk is in de patiënten en we niet alleen lichamelijk kunnen helpen, maar ze ook over hem mogen vertellen en getuigen en ze hun leven aan Jezus geven.

” ik wil graag iets delen dat gebeurde tijdens mijn avonddienst.

Een van de patiënten van afd. D, die een paar dagen geleden zijn leven aan Jezus had gegeven, voelde zich erg somber en moedeloos. Ik heb met hem gebeden en de bijbel gelezen, maar niets leek hem op te vrolijken. Hij wilde ook niet spelen of tv kijken.

Toen voelde ik me geroepen om een hoge tiener van afd. C te bezoeken – dezelfde jongen die eerder tijdens Waka Waka ( wandelen met de patiënten) naar me toe was gekomen, had gezwaaid en me en knuffel had gegeven. ik vroeg de patiënt van afdeling D of hij mee wilde komen om samen het goede nieuws te delen. Meteen verscheen er een grote glimlach op zijn gezicht.

We gingen samen maar afd. C, waar de jongen in bed lag en zijn vader in de buurt stond. we vroegen of we over Jezus mochten vertellen, en ze zeiden ja. terwijl de patiënt van afd. D in Krio vertelde over wat Jezus in zijn leven had gedaan, kwam een andere vader van een naastgelegen bed erbij om te luisten. ik ik vroeg of hij ook wilde meeluister.

kortom, nadat ik het evangelie en mijn getuigenis had gedeeld, gaven beide jongens en hun vader hun hart aan Jezus.

later, terug op afd. A, hoofde een ander patiënt me praten over wat er op afd. C was gebeurd en vroeg naar Jezus. terwijl ik het evangelie met hem deelde, ging zijn buurman – een imam– rechtop zitten en luisterde aandachtig. nadat de eerste patiënt Jezus had aangenomen, vroeg ik de imam of hij ook meer wilde horen Hij zei: Ja.

tijdens ons gesprek delete hij zijn geloofsovertuiging en vertelde dat zowel Jezus als Mohammed profeten zijn en dat de opstanding in de Koran staat. Ik legde hem voorzichtig het verschil uit: de Koran leert de Jezus niet gekruisigd is, terwijl het evangelie zich richt op zijn Dood en opstanding.

Hij had moeite om dit te accepteren, en het was duidelijk dat hij ermee worstelde. dus vroeg ik of ik voor hem mocht bidden. hij stemde toe – en zei zelfs dat hij wilde dat het gebed hem zou helpen Jezus in zijn hart te ontvangen.

ik geloof dat er een gaatje is plant, en waneer de tijd rijp is, zullen zelfs zijn moskeeën plaatsen worden waar het evangelie wordt verkondigd en waar hijzelf het Goede nieuws zal delen.

ik wil ons aanmoedigen – laten we onze focus niet verliezen en niet te comfortabel worden in het goede werk dat we hier doen. Laten we in geloof blijven handelen, de ware hoop van Jezus delen en reageren op wat God doet.

Gebedspunten:

• Voor nieuwe mensen die bereid zijn langer tijd hier te werken, met name als manager of teamleider binnen de OK. Meeste mensen die nu in de OK werken zijn in juli klaar met hun commitment en we zijn nog steeds op zoek naar vervangers
• Voor water. We hebben een iets betere water toevoer maar het is nog steeds niet altijd voldoende. Gister ben ik naar de Dam geweest met een aantal vrienden en zag waarom er een water te kort is. In december ben ik hier ook geweest en de dam was vol met water, nu is het bijna volledig droog.

• Goede afsluiting hier, het wordt de komende weken drukker op het werk omdat we meer korte operaties gaan doen, wat maakt dat ik merk dat ik het lastig vind om de tijd te vinden om te reflecteren en na te kunnen denken over hoe ik hier afscheid wil nemen van iedereen die ik heb ontmoet en 2 jaar mee heb samengewerkt. Vooral de Daycrew die hier in het land achter blijven
• voor de Daycrew, ze zijn opzoek naar een baan voor als wij hier weer vertrekken. Sommige proberen om crew member te worden andere proberen een baan te vinden in het land.

In juli kom ik weer naar huis voor een aantal weken verlof. Ik heb besloten om nog weer terug te gaan om het nieuwe team te helpen de OK op te zetten tijdens de field service in Ghana. Ik ga terug voor ongeveer 2 maanden en ben dan van plan weer terug te komen naar Nederland. Ik wil jullie danken voor jullie steun tijdens de afgelopen 1,5 jaar. Door jullie support was en is dit mogelijk. Dank daarvoor.