21 may
Vandaag ging ik met twee collega’s een scholing geven over koorts, sepsis door koorts en de PEWS (scoringsinstrument). Mercy Ships was namelijk uitgenodigd door het ziekenhuis om dit te komen doen. De verpleegkundigen hebben zelf een paar onderwerpen genoemd en zo hebben we 2 scholingsdagen gevuld.
Het geval is namelijk dat het JMB hospital ongeveer twee jaar bestaat. Eerder hebben we kort gesproken over het ziekenhuis omdat een kinderarts was uitgenodigd daar te komen werken, maar dit niet wilde omdat hij dan de enige kinderarts in 1 ziekenhuis was. Ze zijn nu bezig om een Britse kinderarts naar het ziekenhuis te krijgen. Zou leuk zijn als dat lukt! De afkorting JMB staat voor een Japanse man die dat ziekenhuis heeft gesponsord. Het is dus echt wel een chique ziekenhuis en totaal boven de standaard van de rest van het land. Ik zag bijvoorbeeld dezelfde warmtelampen staan als die ik in Zwolle gebruik (of is Zwolle nu gedateerd?).
Het probleem met dit ziekenhuis is een beetje dat overal de beste verpleegkundige en dokter vandaan geplukt worden om daar te werken. Dat is voor de kwaliteit in het ziekenhuis niet erg. Alleen de gezondheidszorg in Sierra Leone leid alleen mensen op voor de zorgverlening van volwassenen. Dus als je dan opeens als verpleegkundige op een kinderafdeling moet werken is dat best een overgang. Dus vandaar dat Mercy Ships hun expertise was gevraagd. En het leuke is dat bijna heel het team op Mercy Ships heeft stage gelopen dus het was ook leuk om hen allemaal weer terug te zien.
De verpleegkundige van het JMB hospital hebben een goede basiskennis en soms ook al meerdere jaren ervaring. Dus de basis van wat koorts is en hoe je het kunt meten kun je wel skippen. We waren vooral ingegaan op symptomen en hoe je die kunt behandelen. Want een hele theorie over orgaanfalen en welke lab resultaten je dan krijgt is ook niet echt wat voor hen. Na 30 min luisteren is de concentratie weg. Dus wij vroegen symptomen, zij antwoorden en wij vulden aan waar nodig. Een goede samenwerking dus!
Aan het einde deden we een simulatie. Een jongetje met koorts en een dalende bloeddruk, wat ga je doen? We gaven ze vitale parameters om meteen een PEWS te kunnen uitrekenen en zo kwamen we tot een leuk scenario. Het is altijd grappig met scenario’s want er ontstaat altijd een discussie na de tijd. Zo ging het deze keer over of je wel of geen medicatie zoals paracetamol mag geven als verpleegkundige zijnde. Ik leerde dat ze hier in Amerika een dokter voor moeten bellen. Ben ik toch blij dat ik in NL werk waar je wel een voorschrift nodig hebt maar soms wel alvast vooruit mag werken. Die verantwoording die wij als Nederlandse verpleegkundige krijgen is echt zo fijn! Kan er nu alweer naar uitkijken om straks weer (tot op zekere hoogte) mijn eigen ding te doen en niet overal een mening van een charge nurse/dokter te hoeven hebben.
Aan het einde kregen we nog een kleine rondleiding door het ziekenhuis. Het is zo leuk om te merken dat ze zo trots er op zijn (wat ook meer dan terecht is). De muren waren gezellig geschilderd met bootjes erop en appels. En bij dit ziekenhuis heb ik een veel beter gevoel over dat het uiteindelijk wel goed gaat komen met de kindjes. Ik weet alleen niet hoe het financieel geregeld is en of mensen het überhaupt kunnen betalen. Dat weet het ziekenhuis zelf ook nog niet zo goed😬. Blijft toch grappig hoe dat hier altijd gaat. Ze kijken wel hoe het leven loopt en beslissen dan wel eens een keer over welke kosten ze wel en niet door gaan voeren. Ik weet ook niet hoeveel er vanuit Japan gedoneerd wordt..
Geef een reactie