Nachtdiensten

We zitten beiden in een reeks nachtdiensten. Ik schrijf dit ook in mijn nachtdienst, dus alvast sorry als de zinnen niet kloppen. Ik doe momenteel echt mijn best maar op deze tijdstippen is alles moeilijk🤭.

De eerste reeks nachtdiensten die we hier op het schip hebben zijn begonnen. Nu hebben we er beiden drie achter elkaar. De nachtdiensten worden ingedeeld van maandag tot woensdag of donderdag tot zondag. Dat heeft te maken met de firedrill (evacuatie oefening) die we elke donderdag opnieuw moeten doen. Met deze constructie hoeft de nachtdienst (als ze het op donderdagmiddag houden) niet onderbroken te worden in hun slaap.

En weet je wat leuk was. Benjamin kwam mij vergezellen op C-ward. Dus we hebben voor de tweede keer in onze carrière samen gewerkt. Voor een keer wel grappig, maar van mij hoeft het zeker niet altijd (sorry Ben😬). Alhoewel het hier vast vaker voor gaat komen denk ik. Later ga ik een keer meer vertellen over wat C-ward precies is en inhoud. Anders wordt het nu zo’n lang verhaal. Voor de mensen die super nieuwsgierig zijn alvast een spoiler: ik zit bij de orthopedische kinderen. En dat zijn inderdaad de kindjes die je op de foto’s van mercy ships ziet met mega vergroeide benen. Hoe dat precies kan leg ik dus een andere keer uit.

De nachtdiensten beginnen hier om 22:00u en eindigen om 07:30u. De dienst begint met een gezamenlijke overdracht van de bijzonderheden en nadien het bidden voor de patiënten/verpleegkundigen. Nadien krijg je van je eigen patiënten een overdracht. Als verpleegkundige mag je maximaal 10 patiënten in de nacht hebben.
Na de overdracht lezen we van elke patiënt het dossier door. Je moet dan opletten of de medische opdrachten die de arts heeft opgegeven zijn uitgevoerd, of er nog extra lege papieren in het dossier moeten, of de medicatielijst nog opnieuw overgeschreven moet worden en of er nog genoeg patiëntenstickers zijn.

Om 00u is er vaak nog een medicatierondje en check je het gips van de kinderen, of hun benen nog omhoog op een kussen liggen en of de tenen nog warm zijn. Dit noemen ze de neurovasculaire controles. Wanneer een kind kortgeleden (lees: niet langer dan drie dagen) geopereerd is moet je nog vitale parameters meten. Dit is vaak elke 4 uur. Voor de Nederlandse maatstaven klinkt dat nogal overdreven, maarja dat is hier nou eenmaal het protocol.
Hierna is het tijd om de teampost op te ruimen, spullen aan te vullen (zoals spuiten voor medicatie) en om een doekje over de bureaus/toetsenborden etc. te halen. Tussendoor moet er vaak nog wel iemand naar het toilet waar je bij helpt. Ze worden wakker omdat ze pijn hebben. Of ze hebben jeuk onder hun gips waar je ze een ijspack voor geeft of medicatie. Nu denk je vast dat ze een ijspack niet voelen door het gips heen (want dat is ook wat ik dacht), maar het schijnt toch te helpen blijkt uit ervaring. Misschien alleen psychisch, maar dat weet ik eerlijk gezegd ook niet. De kindjes zijn in ieder geval heel blij met de ijspack en vragen er zelfs vaak om🤷🏽‍♀️.

Om 4 uur is het opnieuw tijd voor de neurovasculaire controles. Sommige kindjes wek je dan ook voor een toiletronde. Anders gaat het hier af en toe nog wel eens mis s ochtends. Het valt namelijk niet mee om met 2 benen in het gips uit bed te komen en naar de wc te lopen als je heel nodig moet plassen. Je kan je vast indenken dat ze niet meer zo snel zijn als voor de operatie (hoewel lopen toen ook moeilijk was).

Tussendoor vul ik vast het activiteitenplan in met alles wat ik al weet/uitgevoerd heb (een pathway noemen ze dat hier).
Om 6 uur is er dan weer opnieuw een rondje met controles, medicatie en vaak ook toiletbezoekjes. Daarna zorgen we als nachtdienst dat we al onze taken hebben gerapporteerd en afgevinkt. Alle kindjes die dezelfde dag nog geopereerd worden moeten douchen en worden daar voor wakker gemaakt. Het eerste kindje op het OK-programma krijgt de pre-medicatie waaronder een soort Bactroban neuszalf (voor de medici onder ons). Dat vinden de meeste kids niet leuk. Maar gelukkig hebben we hier ook bellenblazen en andere leuke dingen (Ik zal later nog wat schrijven over hoe we comfort bieden aan de kinderen). Nadien doen we de controles en checken of de juiste zijde is gemarkeerd als operatie zijde en vragen nog een keer aan het kind/verzorger of het weet wat er gaat gebeuren, of ze allergisch zijn en of ze nog sieraden om hebben (bij de meisjes). Ook moet je altijd checken of ze niet een tweede ok jasje aan hebben. Ze vinden het hier namelijk koud met de airco. Soms hebben ze zelfs een muts op😂. Daarna vullen we de preoperatieve checklist voor zover kan in. Het eerste kind op het OK programma wordt namelijk om 8:15u verwacht bij de operatiekamer. Dus het is fijn voor de dagdienst als we zoveel mogelijk gedaan hebben.

Dan komt de dagdienst rond 7 uur en bidden/danken we opnieuw voor de patiënten. Hierna mag ik als nachtdienst mijn patiënten overdragen aan de dagdienst. En ik zal je zeggen dat Engels praten om 7u ‘s ochtends dan een hele opgave is. Gelukkig snapt iedereen me vaak wel, ook al lijken mijn zinnen nergens op.

Dan nog even snel een ontbijtje halen en lekker ons bed in. Gelukkig zijn we binnen een minuut bij onze cabin, dus liggen we er rond kwart voor 8 wel in. Een nieuw record voor mij😅.

Slapen gaat wel wat minder goed dan thuis. Ons gordijn is wat meer lichtdoorlatend en je hoort ook veel geluiden van de gang (mensen die praten of langslopen). Ook is ons bed smaller dus Benjamin vind dat hij te weinig ruimte heeft: ik ben natuurlijk ook zo breed😌 Gelukkig zijn er oordopjes onderweg en zit deze reeks er al weer bijna op!