Afgelopen weken ben ik er weer bij stil gezet dat niets vanzelfsprekend is. Hier aan boord leef ik best wel in een luxe bubbel. Ik heb aan boord alles wat ik nodig heb. Er wordt voor me gekookt, er is altijd iets te eten en drinken, mensen om me heen, lekkere koffie van et cafe, een douche en toilet, airco, enz.
Soms vergeet ik dat ik in Afrika ben totdat ik naar buiten loop. Maar binnen in het schip voelt het niet aan als Afrika, tot afgelopen week en we ineens heel zuinig moesten zijn met het water en dingen werden aangepast omdat we niet genoeg water hadden.
Inmiddels is het droogseizoen begonnen in Siera Leone, er is geen regen meer sinds december en je ziet het in de stad. Overal is het meer stoffig en de grond is droog. De bomen blijven ondanks het droge weer het hele jaar groen. Maar we merken water is niet iets wat vanzelfsprekend is. Afgelopen weken hadden we problemen met het krijgen van water, er wat een probleem met de leiding die het water aanvoert, niet alleen naar ons maar naar de hele stad. We stopte met het gebruik van de vaatwassers, over op papier borden en plastic bestek, minder douche momenten in de week, gelukkig kunnen we wel gewoon de was doen omdat we daar ander water voor gebruiken wat van het airco systeem komt Maar om elke dag geconfronteerd te worden met een water te kort maakt me weer bewust van waar ik ben. Dat zelfs water niet een vanzelfsprekendheid is. Het water stroomt allen oma maandag, woensdag en vrijdag, soms komt het wel soms komt het niet.
Het was goed om zo stil gezet te worden dat iets wat ik zo vanzelfsprekend vind: WATER, iets is wat vanzelfsprekend is hier. we worden nu elke dag aan herinnerd hoeveel water we gebruiken en hoeveel er binnen komt en hoelang we daar mee kunnen doen.
Dit berichtje kregen we van de week binnen via de mail:
De Global Mercy kampt momenteel met watertekorten als gevolg van aanhoudende problemen met de watervoorziening van Freetown. De infrastructuur van de stad was oorspronkelijk gebouwd voor ongeveer 800.000 mensen, maar bedient nu meer dan 1,5 miljoen mensen, wat een enorme druk op het systeem legt. Regelmatig lekkages in verouderde leidingen en het droge seizoen ( met regen die pas in mei wordt verwacht) hebben geleid tot relematige wateronderbrekingen die veel inwoners en de dagelijkse werkzaamheden op het schip treffen. Onze teams werken hard om het waterverbruik te verminderen en alternatieve leveringsmogelijkheden te onderzoeken. We vragen om te bidden voor Gods voorziening en wijsheid in deze moeilijke tijd.
dit maakt wel duidelijk hoe onbetrouwbaar het systeem is en hier achterlopen in het aanpassen van het systeem.
Het mooie is dit de communiteit aan boord samen brengt. We hadden een gebedsavond op maandag avond om samen te komen en te bidden voor water. Dat de pijp herstelt zou worden en het water weer geleverd kon worden. De volgende dag kregen we water, niet op de manier die we dachten te krijgen. Het was namelijk aan het regenen. Veel mensen liepen verbaast rond en zeide het is februari, het hoort niet te regen, het weer is echt van slag. Maar mijn collega’s maakte een mooie opmerking. Ze zei: we hebben hier gister letterlijk voor gebeden. We vroegen om water, en kregen regen zodat voorraden weer wat werden aangevuld. De volgende dag kregen we onze normale water levering. Mooi om te zien hoe God hierin laat zien dat Hij voor ons zorgt.
Het water blijft nog steeds een aandachtspunt voor ons om te besparen en een gebedspunt voor voldoende aanvoer. Het wisselt nog met de dag of het wel of niet komt, maar voor nu is het stabiel om door te kunnen gaan.
Verder gaat het goed met mij. In 2 weken heb ik een weekje vakantie, waar ik erg naar uitkijk. Even er tussen uit en opladen, voor het laatste deel van deze field service. Voor nu kom ik ergen begin juli naar huis. Het is nog niet duidelijk wat ik daarna ga doen. We zijn hier nog druk bezig met de planning voor komende field service en misschien of meer waarschijnlijk ga ik nog weer terug voor een aantal weken om te helpen opzetten in het nieuwe land. Deze plannen staan allemaal nog in de beginfase, dus alles is nog mogelijk.
Hier nog wat foto’s van afgelopen tijd:
Deze dag mocht ik voor het werk begon bloed doneren voor de patiënt bij wie ik die dag zou helpen in de operatiekamer als een anesthesie assistent. Doordat we een te kort hadden hier aan en ik genoeg mensen had was het voor mij mogelijk om hier te helpen. ik heb er erg van genoten om weer even bezig te zijn, met acute situatie en intubaties. Even weer een op een zorg zonder dat ik andere iets hoef uit te leggen.
als je om 20:00 hoort dat de hele OK opnieuw schoongemaakt moet worden door een storing in het luchtsysteem. Tot 22:00 de belangrijkste ruimtes schoongemaakt, en de volgende ochtend weer begonnen met schoonmaken, zodat we om 9:00 weer konden beginnen met opereren. Dit soort situaties zijn bijzonder en mooi om te zien hoe hier wordt samen gewerkt. Managers, supervisors, ok verpleegkundige, sterilisatie team en zelf de gips verband meester kwam helpen schoonmaken en we hebben er een feestje van gemaakt. Deze foto hebben we gemaakt zodat we medelijden konden wekken bij de cafe vrijwilligers om voor ons open te gaan zodat we een lekker bakkie konden doen na al die schoonmaken.
naast werken ga ik ook graag gezellig uit eten met collega’s en vrienden. Een heerlijke manier om even weg te zijn van het schip.
ook kon ik mijn reanimatie training doen hier aan boord, ben dus weer goed voor een jaartje
freetown
nieuwe manier gevonden om heerlijk te chillen in het weekend, hangmat ophangen en relaxen maar
Geef een reactie