Lieve allemaal,
Het is alweer even geleden dat ik een blog heb geschreven. Deze keer tijd om bij te kletsen over wat mij hier naast het werk bezig houdt. Naast het werk hier aan boord worden er ook vaak uitstapjes georganiseerd. Dit zijn vaak kortere uitstapjes. Even onthaasten. Even weg van het schip. Deze uitstapjes zijn mooie gelegenheden om lokale projecten te bezoeken, maar ook om van het land te genieten. Soms tripjes van een paar uur, soms een dag en soms meerdere dagen. Als we buiten het schip overnachten vragen we een ‘overnight stay’ aan. We hebben normaal gesproken een ‘cerfew’, een avondklok, en moeten voor tien uur ‘s avonds op het schip zijn. Met een ‘overnight stay’ geef je aan dat je buiten het schip slaapt en zijn zowel de gurkhas als de security officer op de hoogte van je afwezigheid op het schip. De gurkhas zijn onze Nepalese beveiligers van het schip. Voordat je het schip verlaat of de gangway oploopt loop je langs de gurkhas om je pas te scannen. Dit geeft in het systeem aan dat je van of op het schip bent. Afgelopen weekend ben ik een weekend op pad geweest. Even een paar dagen genieten van het land, van de mensen, van de natuur.
Vrijdag 17 april
Vandaag vertrek ik voor een lang weekend naar het Gola rainforest. Even een paar dagen van het schip af, de natuur in. Een van mijn On boarders heeft deze trip georganiseerd en nog een paar andere ladies uitgenodigd. Met z’n vijven gaan we op pad. We worden door Abdul, onze chauffeur, opgehaald. Onze weekendtassen gaan achterin de auto samen met de dertien extra zakken drinkwater die we hebben voorbereid, want schoon drinkwater is er niet voor ons in het regenwoud. Zo kunnen we onze waterflessen elke keer bijvullen. We zijn klaar voor vertrek. Het is ruim zes uur rijden. Onderweg stoppen we bij een restaurant voor een lunch. Het is een verrassend goede lunch wat we niet verwacht hadden zo ver Sierra-Leone in. Na de lunch staat er een motorrijder op ons te wachten die ons de weg naar het rainforest zal wijzen. We slaan van de verharde weg af de onverharde weg op. Het is ook voor Abdul de eerste keer dat hij hier is. We rijden de afgelegen community in. De weg is een avontuur op zich. We hobbelen van hot naar her in de auto. De kuilen in de weg zijn niet mis. Het is continue manouvreren. We prijzen Abdul om zijn goede rijkunsten. Hij rijdt of hij dit al honderd keer gedaan heeft. We rijden door lokale dorpjes heen waar de tijd lijkt stil te hebben gestaan. Kinderen roepen en zwaaien naar ons, een eer voor ze om ‘white people’ te zien. We zwaaien enthousiast terug. Na ongeveer twee uur rijden bereiken we het Gola rainforest. Ver weg van de bewoonde wereld. We zijn de enige gasten en worden opgewacht door de gidsen, de food coördinator en chef kok. We gaan naar onze ‘lodge’, een stenen gebouw met drie kamers, een zit gedeelte en badkamer. We zetten onze tassen neer en gaan naar de ontmoetingsruimte, een open gebouw met tafels en stoelen. We krijgen uitleg over het programma en de hikes en wandelingen die we kunnen gaan doen. Nadat we hebben besloten wat we allemaal willen doen vertrekken we voor onze eerste hike, een zonsondergang hike naar de ‘village view’. We lopen door velden en een lokaal dorpje heen. Vrouwen koken op open vuur hun avond maaltijd, kinderen rennen door de velden heen en de geitjes die rondlopen mekkeren er gezellig op los. Een prachtig gezicht met de ondergaande zon op de achtergrond. We lopen door het regenwoud de berg op. Eenmaal op de top genieten we van een adembenemend uitzicht. Zo ver als we kunnen kijken zien we regenwoud met daar doorheen een mistige lucht die alles misterieus maakt, de ondergaande zon zorgt voor zachte oranje en roze kleuren en de honderden dieren geluiden maken het beeld af. Wat is de natuur toch prachtig. Ik zou hier uren kunnen zitten en genieten, maar het zal niet lang duren voor het aarde donker wordt dus na een half uurtje keren we terug. Terug in het kamp staat het eten klaar, rijst met peanutsoup; een soort van pindasaus met hele vis. Een uitdaging voor mij, maar ik heb het gedaan. Slow maar steady. We kletsen nog wat na, nemen een verfrissende koude douche. We hebben geen keus, want warm water is er niet. En duiken niet lang daarna ons bed in. Het musquito net vouw ik zorgvuldig om het bed heen, want ik heb geen gasten vanuit het regenwoud uitgenodigd. Ik luister nog een poos naar alle dieren geluiden die vanuit het regenwoud komen en val dan in slaap. Het is zo warm dat ik geen deken nodig heb, mijn kussen is hard als beton, maar het maakt niet want wat een avontuur. Mijn wekker staat om half zes, want we gaan de dag om zes uur starten met een zonsopgang wandeling. Kan nu al niet wachten om de ‘Afrikaanse’ zon op te zien komen.
Zaterdag 18 april
Om half zes ging mijn wekker en om zes uur stonden we allemaal start klaar om te gaan. Een gids liep voor ons uit en de andere sloot de rij. Het was nog aarde donker in het regenwoud dus gewapend met onze zaklampen aan liepen we door het regenwoud op weg naar het uitzichtpunt voor de zonsopkomst. Na ongeveer een uur lopen en het laatste stukje klimmen stonden we op het uitzicht punt. Werkelijk opnieuw prachtig. Zo ver onze ogen konden zien zagen we regenwoud, de zon kwam langzaam op en kleurde de lucht zacht oranje, zonnestralen schenen door de wolken heen en lieten de mistige sluiering langzaam oplossen. In de verte zagen we Liberia liggen. Langzaam zagen we het mistige regenwoud veranderen in een prachtig groene oase. Na een uur liepen we weer terug. Terug bij het kamp stond het ontbijt klaar. Ondanks dat het allemaal heel basic is, is het eten goed. We hadden ei met groenten, plantain; een soort van grote zetmeelrijke bananensoort die rauw nauwelijks eetbaar is, brood en vers fruit. Na het ontbijt hadden we zo’n twee uur eigen tijd voordat we de community walk gingen doen. Ik ging naar mijn kamer om een poosje te rusten. Heerlijk zo’n rust moment tussendoor. Even tijd voor jezelf, wat lezen of muziek luisteren. Om twaalf uur gingen we weer op pad. Het was warm, de zon scheen fel, maar ik wilde deze walk zo graag doen. Het was een prachtige wandeling door de lokale community, plaggenhutjes, ‘dutch ovens’ op open vuur, mensen die op bankjes voor hun huis hingen en kinderen die buiten aan het spelen waren. Je kunt je niet voorstellen dat deze mensen geen weet hebben van de wereld buiten hun leefgebied. Zo terug naar de basis. Als je zegt dat je uit Nederland komt vragen ze of dat Amerika is. De Westerse wereld is een heel onbekende wereld voor hun. We zagen koffieboon bomen en cacao bonen. Zo’n twee en een half uur later waren we weer terug. Lunch stond klaar. Er was heerlijke spaghetti gemaakt. Daarna heb ik mezelf in ons zitje in de tuin gesetteld samen met een paar anderen. Heerlijk zo’n ontspannen trip waarin je zelf kunt beslissen of je wel of niet mee wilt op een wandeling of hike. Twee andere gingen later op de middag op een birdwalk. Tegen zonsondergang kwamen de apen tevoorschijn. Hoog in de bomen rondom het kamp sprongen ze van top naar top. Regenwoud vogels vlogen in het rond. Geen snelweg te horen. Niet lang en het zal weer aarde donker zijn en de wereld is weer van het regewoud en alles wat daarin leeft. We sluiten de dag af met weer een verse maaltijd en story telling. Een van de senior tourguides heeft ons uitleg gegeven over de vogel die ze tijdens de birdwalk hebben gezien. We hebben allemaal wat over onszelf verteld. Daarna sloten we af met het zingen van liederen in onze eigen taal. We hebben een gevarieerd gezelschap vanuit Ierland, Zuid-Afrika, Nieuw-Zeeland (Maori taal) en ik uit Nederland. Het laatste lied wat we gezamenlijk zongen is Tell Papa God Tenki; Creools voor Dank God voor alles. We called it a day en zijn moe maar voldaan gaan slapen. Morgenochtend om zeven uur staat het ontbijt klaar en daarna beginnen we aan onze reis terug naar Freetown. Maandag wacht het werk weer. Voor mijn de start van mijn eerste volle week in Preop.
Zondag 19 april
We vertrekken op tijd weer terug naar de bewoonde wereld. Abdul heeft de auto gestart en is klaar om ons weer terug naar Freetown te rijden. We nemen onze chef kok mee die naar de dichts bij zijnde stad wil. Na ongeveer anderhalf uur rijden komen we weer in de bewoonde wereld, de buitenwijken van de grote stad dichtbij het regenwoud. We zien een hoop leven. Onze chef kok verteld ons dat veel mannen een ‘secret congregation’ hebben bijgewoond. Deze congregations focussen zich op rituelen voor jonge mannen die man worden. Dit wordt nog vaak in de landelijke omgevingen gedaan. Voor vrouwen zijn de congregations gericht op genitale verminking. Deze diep ingewortelde tradities geven vaak spanning tussen de lokale bevolking en human right organisaties. Vaak omdat deze tradities pijnlijk zijn, onhygiënisch gebeuren, en zelfs kunnen leiden tot overlijden omdat bij hevig bloeden er geen medische hulp aanwezig is. Voor ons rijdt een truck met daarop jonge mannen die hun gezicht wit hebben gemaakt en luidt schreeuwen en juichen op weg naar hun inwijding in de volwassenheid. Het hele gebeuren voelt zelfs wat intimiderend aan. En hoewel het zo zichtbaar is voelt deze wereld ook zo ver van ons af. We kijken met elkaar gefascineerd naar het tafereel wat voor ons afspeelt. Een ingewikkeld onderwerp waar je uren over kunt praten met elkaar. De truck slaat af. Wij slaan een afslag verder af. Op weg terug naar Freetown.
Geef een reactie