Dagboek van een verpleegkundige 

Anika Boersma (27) ging in februari 2025 voor de tweede keer aan boord van de Global Mercy. Ze werkte daar als verpleegkundige op de afdeling algemene chirurgie. Een week lang vertelt ze hoe het leven aan boord eruitziet. 

Maandag

Vandaag bracht ik een patiënt naar de OK (operatiekamer) bij wie een deel van de schildklier verwijderd moest worden. Dit was een hele grappige vrouw, ze zei de hele tijd: “I don’t need no stress!”  Waar ze dan vervolgens zelf heel hard om moest lachen. De zin, die uit een liedje kwam, wilde ze graag boven haar bed hangen. Met veel plezier heb ik dit A4-tje voor haar in elkaar geflanst. Ze vond het fantastisch!  Na de operatie kwam ze terug op de afdeling. Iedere patiënt krijgt bij opname een spiegel, en ik zag hoe zij zichzelf hierin voor het eerst na de operatie bekeek. Haar bult was weg. Haar fantastische reactie: “I am looking fine, fine!” Dit kon ik natuurlijk alleen maar bevestigen. Het raakte me. Wat een geluk dat ik getuige mocht zijn van dit moment! 

Dinsdag

Vandaag was het mijn vrije dag en ging ik met een aantal andere Mercy Shippers naar River Number 2. Dit is een strand waar ook een aantal kraampjes met allerlei kleurrijke Afrikaanse souvenirtjes te vinden zijn. Het strand was prachtig en het weer ​​​​heerlijk met zo’n 30 graden! ‘s Avonds was er een diner met alle verpleegkundigen. Het idee hierachter is om ook buiten het werk om wat tijd met elkaar door te kunnen brengen op een andere manier. Met twee meiden keek ik daarna nog een film en tot ons geluk ging het café ook nog open omdat er een pubquiz gehouden werd. Hier genoten we van een heerlijke warme choco! 

Woensdag

Vandaag een avonddienst, dus mijn dag begon rustig met wat wasjes, een beetje lezen en koffie met een praatje. Tijdens de avonddienst werden er een paar vrouwen opgenomen die de volgende dag geopereerd zouden worden. Ze waren erg nieuwsgierig naar één van de patiënten die al geholpen was en ook op de zaal lag. Zo kregen ze een beetje een idee van hoe het zou zijn na de operatie. Ze waren erg onder de indruk en ik zag hoe ze hoopvol keken naar het resultaat van de geopereerde patiënt. Die hoop kan ik goed plaatsen, omdat ik tijdens de afgelopen diensten van verschillende vrouwen heb gehoord hoe hun leven er voor de operatie uitzag. Ze bleven vaak zoveel mogelijk in hun huis omdat ze door anderen uitgemaakt werden voor ‘heks’ omdat ze anders waren. Sommige vrouwen wonen al jaren niet meer bij hun eigen man vanwege hun medische aandoening. Ik vind het zo verdrietig om te bedenken hoe moeilijk hun levens moeten zijn geweest! Gelukkig zie ik na een operatie bij de patiënten veel blijdschap en vaak een nieuwe twinkeling in de ogen. 

Donderdag

Tijdens deze avonddienst zorgde ik voor vier kinderen en een volwassene die een hernia-operatie heeft gehad. Ze waren allemaal al terug van de OK, de eerste uren was ik zoet met controles doen en pijnscores uitvragen. ​​​​Bij de kinderen doen we dat door middel van smileys. Het is heel fijn dat de meeste kinderen hier graag mee willen werken. Zo trok een jongetje bijvoorbeeld zijn eigen shirtje omhoog als ik naar zijn wond wilde kijken. Ik geniet er enorm van om voor deze kinderen te zorgen. 
 
Leuk momentje vanavond was ​​​​Waka Waka. Als verpleegkundigen zetten we die wel vaker in. Mensen hier houden van muziek en dansen. Dit geeft altijd een moment van blijheid. Én het zorgt ervoor dat de patiënten goed blijven bewegen, wat heel belangrijk voor ze is. Er werd enthousiast over de gangen gedanst. We waren met drie Nederlandse meiden en wij vonden het tijd voor een polonaise. Op een gegeven moment liepen we zwaaiend op een Nederlands liedje in polonaise door de gangen. Af en toe keek ik stiekem achterom en zag ik mensen lachen en proberen mee te zingen, haha! 

Vrijdag

Tijdens de volgende dienst, weer in de avond, zag ik een patiënt terug na OK. De verandering van voor en na de operatie was zo duidelijk zichtbaar! Ik vertelde haar hoe mooi ze was en vroeg of ze het zelf al had gezien. “Ja,” zei ze en ze kreeg tranen in haar ogen. Via FaceTime had ze het ook al aan haar man laten zien. Ik kreeg kippenvel van haar ontroerde reactie en dacht blij: dit is het! Hier doen we het voor! Dit is precies wat Mercy Ships zo verslavend maakt en waarom ik hier nu voor de tweede keer ben. De vrouw gaf me een knuffel en een nog grotere glimlach. Een dag later mocht ik haar uitzwaaien. Maar eerst wilde ze nog een foto met me maken ​​​​met haar telefoon, want ze wilde me niet vergeten. Daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen. 

Zaterdag

Vandaag zijn er veel patiënten ontslagen en was het erg rustig op de afdeling. Samen met een andere Nederlandse verpleegkundige had ik weer een avonddienst. Veel van mijn taken vervielen omdat er geen operaties en opnames waren. Daardoor was ik vanavond vooral druk met kinderen vermaken door met ze te kleuren, ze rondjes te laten draaien op onze stoel, enzovoorts. Om wat inspiratie op te doen, googelde ik op ‘activiteiten met kinderen’ en daar vond ik ‘bowlen met wc-papierrolletjes’. Dat zag er leuk uit! Het lukte me om wat rolletjes te verzamelen en van vershoudfolie frommelde ik een balletje. Het balletje richten bleek voor de kleine kinderen een te moeilijke uitdaging, maar met veel plezier werden de rolletjes omgegooid. ​​​​Ze hadden de grootste lol! 

Gelukkig kon ik naast de gebruikelijke medische controles en medicatie uitzetten ook nog wat ‘verpleegkundigs’ doen vanavond. Collega’s van een andere afdeling vroegen of ik even wilde meekijken met één van hun patiënten, een meisje van 1 jaar die een grote tumor op haar bil had. Die was zo groot, dat het maar liefst 10 procent van haar lichaamsgewicht behelsde! De tumor was negen dagen geleden verwijderd en er waren speciale wondpleisters op de hechtingen geplakt. Ik was heel blij om te zien dat ze goed herstelde! 

Zondag

Een bezoekje aan de kerkdienst in het HOPE Center vulde mijn zondagmorgen. Patiënten en verzorgers waren zoals altijd erg enthousiast en blij om ons te zien. Na een vrolijke dienst vol met dans, zang en patiëntverhalen spraken we met een aantal patiënten en speelden we vervolgens een potje tafelvoetbal. ‘s Avonds sloot ik aan bij Dutchie Night. Altijd gezellig om met een groep Nederlanders bij elkaar te komen te genieten van elkaars Nederlandse baksels!