
Afgelopen vrijdag kwam ik na een lange maar voorspoedige reis aan op de Africa Mercy (AFM) in Madagaskar. Vanaf moment van aankomst begon de vergelijking met Sierra Leone. De eerste indruk is dat het meer georganiseerd is, minder druk op de straat en schoner en daardoor lijkt het minder arm. Maar dat is de eerste indruk, objectieve data laat zien dat Madagskar een stuk armer is dan Sierra Leone. De eerste indruk, of datgene wat je ziet of ervaart is dus niet altijd wat het in werkelijkheid is.
Dat laatste is ook een goede gedachte om hier op het schip mijn plek te vinden. Ik merk dat het makkelijker is om aan boord te settelen. Het schip is kleiner dan de GLM en omdat ik weet welke verschillende afdelingen etc er zijn is het makkelijker om in te komen. Nog steeds zoek ik natuurlijk en loop ik soms drie keer de verkeerde kant op. Maar ik denk dat het goed gaat komen.
Wat lastiger is is het vinden van mijn plek tussen al deze mensen, ik kwam alleen aan boord, daar waar anderen in groepen van 3-16personen komen en dus al een klik hebben zoek ik nog een beetje waar ik kan aanhaken. Het voelde de eerste dagen nog erg alleen, maar de andere kant is ook dat ik weet dat ik niet alleen ben. Zowel in de voorbereiding, tijdens de reis als ook nu aan boord ervaar ik dat God overal is en overal mee gaat. Het maakt me emotioneel en dankbaar tegelijkertijd. Afgelopen weekend stond het verhaal van Hagar centraal waar God haar vroeg: Waar kom je vandaan? En waar ga je naartoe? (Gen. 16:8). Hij vroeg niet wat kom je doen? Of Waarom ben je hier? God was geïnteresseerd in haar als persoon en dat geld voor iedereen. Voor mij een inspirerende eerste boodschap die me heeft geholpen om in de community te springen, soms actief door ergens aan te schuiven soms stil met mijn eigen gedachten/puzzel/boek op het dek of in het café.
Op maandag in de middag had ik mijn eerste New-crew oriëntatie-middag en op dinsdag startte de hospital training. Veel dingen zijn hetzelfde als op de GLM, dus hierin inkomen kostte wat minder moeite. Dinsdag begon ik dan mijn eerste echte inwerkdag en wat heb ik weer genoten. Zo bijzonder om iets te mogen betekenen voor deze mensen. Gisteren kwam ik bij een man, hij heeft vorige week een operatie gehad aan zijn gezicht. Nu drie wonden die verzorgd moeten worden. We leren patiënten om dit zo snel mogelijk zelf te doen. Hij had er alleen niet zoveel zin in, maar met wat positieve aanmoediging deed hij het toch. Ik gaf hem een dik compliment toen hij klaar was en daarop lachte hij en zei: als ik weer mooi wil zijn moet ik geduldig zijn. Maar God helpt mij daarbij. Ik moest even een traan wegknipperen. Al deze mensen hier hebben al lang gezocht naar hulp en jaren getopt met hun aandoening. Na de operatie is het niet klaar, ze hebben een lang proces van herstel, maar weten ook waarom ze het doen en blijven ook in de momenten dat het moeilijk is positief. Opnieuw zo mooi en bijzonder om hier onderdeel van te mogen zijn voor de komende weken.





Geef een reactie