En daar was weer een week voorbij, ik kan niet anders dan elke week met bijna dezelfde opening beginnen. De tijd gaat zo snel en ik heb me nog geen seconde verveeld. Thuis voelt ver weg en al vraag ik me regelmatig af hoe het ‘thuis’ is, toch is de afleiding aan te groot om er lang bij stil te staan. Inmiddels ben ik ook alweer op de helft van mijn tijd aan boord en dat betekent dat de tijd langzaam gaat aftellen. En ik zeg langzaam, maar ik weet dat het ook nu weer zo voorbij zal zijn. Maar genoeg over tijd en tijdservaring, terug naar waar heb ik mijn tijd dan mee gevuld afgelopen week.
Dinsdag zijn we gestart met dubbele pead-surgery, oftewel twee volle programma’s met operaties voor kinderen in twee verschillende operatie kamers op één dag en dat voor de komende vier weken. Drukke boel dus, zoals ik eerder al schreef doen we bij kinderen op dit moment vooral de kleinere ingrepen en het verloop in het ziekenhuis is dus heel groot. Ondertussen is er ook veel plezier. Afgelopen week had ik nachtdienst met zo’n 10 kinderen op 1 afdeling, pre-op (dus nog een operatie nodig) en post-op (operatie al gehad). Ik kan je zeggen, tijd voor een dip is er niet met deze kids. Dinsdag waren de eerste om 5uur wakker. In de ochtend voor de operatie moet je bij alle kinderen controles doen, ze moeten zich douchen met een chloorhexidine scrub zodat ze goed schoon zijn voordat ze de operatie kamer ingaan. Volgens plan zou ik de eerste rond 6uur wakker maken, maar ze dachten er anders over. Om 5uur waren de eerste ogen open en zodra er één wakker is dan volgt de rest zeer snel. Ik probeerde het een beetje te stroomlijnen door eerst controles te doen en ze dan naar de douche te sturen, want er zijn maar 2 douche ruimtes dus allemaal tegelijk gaat niet. Maar sommigen waren me al voor en stonden al onder de douche. De volgende dag was het nog erger, om 4uur was de eerste jongen (10jaar) wakker. Hij liet duidelijk merken niet meer te gaan slapen, hij wilde douchen en zijn tanden poetsen, hij maakte zijn moeder wakker maar die had er nog niet zoveel zin in. Ik gaf hem een boek en later vroeg hij om een pen en ging hij een verhaaltje schrijven, nouja het werd een tekening. Zijn enthousiasme over de operatie die hij eindelijk zou krijgen maakte dat zijn concentratie kort was (of misschien is het altijd zo). Inmiddels waren alle andere ouders wakker en zaten te wachten op wat komen ging, aan de andere kant van de zaal had ik een aantal post-op patiënten waar ik nog wat medicatie moest uitdelen en controles moest doen en eigenlijk wilde ik dus heel graag dat de pre-op patiënten nog even bleven slapen. Ik legde uit dat ze echt nog ruim een uur mochten slapen en langzaam gingen ze terug naar bed. De jongen van 10jaar had er nog steeds geen zin in, tot zijn moeder duidelijk liet merken nog wel even te willen slapen. Het licht ging weer uit en uiteindelijk sliep hij door tot bijna half 7…Ik nam alles maar zoals het kwam, het is geen ingewikkelde zorg en de wonden bekijken, controles doen en medicatie geven kunnen soms heel snel gaan soms duurt het wat langer. Ik had het bijna opgegeven om een kind van 4jaar paracetamol te geven, hij hield zijn kaken op elkaar. Negeerde alle uitleg waarom het goed was om het wel in te nemen en begon te huilen en schreeuwen. Uiteindelijk nam hij de paracetamol (vloeibaar) al proestend toch in en viel weer in slaap. Om 6u moest ik hetzelfde doen maar nu ook nog met wat ibuprofen (2 spuitjes dus). Ik hield mijn hart vast, maar je geloofd het of niet, hij ging netjes zitten in bed. Dronk zonder problemen beide spuitjes leeg. Ik heb me even afgevraagd of ik het echt het goede kind voor me had of dat ik droomde, maar het klopte allemaal. Soms zijn kinderen niet in te schatten. Dat is ook meteen wat het leuk maakt. Diezelfde ochtend kroop er om 6uur `s morgens een kind op mijn schoot om mij te helpen wat papier werk in te vullen en met het lampje om mijn nek te spelen. Tussendoor kreeg ik een spontane knuffel en een kusje. Ook heb ik elke ochtend voordat de vroege dienst kwam een bal/ballon spelletje gespeeld. Echt wel een andere nacht dan thuis dus.
Minder goed nieuws is dat er afgelopen week waterpokken zijn geconstateerd in het Hope Centre. Hierdoor hebben we binnen het ziekenhuis een afdeling gemaakt met alle kinderen die in aanraking zijn geweest met deze kinderen en dus een grote kans hebben het ook te krijgen. Ouders weten vaak niet of kinderen waterpokken hebben gehad en dat maakt dat wij dus ook geen risico nemen. We proberen voordat de incubatie tijd voorbij is alle kinderen te opereren die in aanraking zijn geweest om een uitbraak binnen het ziekenhuis te voorkomen. Afgelopen week stond ik dus op de ‘chickenpox exposure ward’. De kids moesten op de afdeling blijven en mochten niet de gang op. De deuren bleven dicht, maar aangezien we niet heel veel ruimte hebben was het ook een uitdaging om iedereen binnen te houden. Tijdens mijn nachten is het gelukt :)….overdag was het moeilijker denk ik. Later in de week hoorden we dat er meer mensen ziek zijn in het HC. We hopen en bidden dat het niet ernstig is en het geen effect heeft op de geplande operaties. We hebben nog vier weken te gaan om operaties te doen. Dus heel veel ruimte om patiënten door te plannen naar een latere periode is er niet.
Donderdagmiddag stond ik op tijd op om present te zijn bij de drill. Vorige week hebben we een heel senario geoefend, deze week hadden we extra training tijdens de drill. Volgende week maandag komt er nog een losse EMT training voor de nieuwelingen (waaronder ik). Ik was de proefpersoon deze week dus werd op de stretcher gelegd waarna de mannen de stretcher moesten optillen en laten zakken. De eerste keer ging ik heel schuin omdat de hendels niet tegelijk werden ingeduwd, de tweede keer ging het beter. Ik hield me maar voor dat ik niet heel ver kon vallen en anders het medisch team direct in de buurt had, we hebben samen ook vooral gelachen.
Aan het eind van de dag of in de ochtend ga ik regelmatig even de stad in voor een ijsje, een rondje over de markt of gewoon een wandeling. In de avonden speel ik vooral spelletjes, op dit moment is codenames met engelse woorden favoriet. Een uitdaging voor mij maar gelukkig ook voorAmerikanen en Engelsen. Ook flip 7 en skyo komen regelmatig langs. Makkelijke spellen waarbij je een beetje risico moet nemen. Soms trek ik me lekker even terug met een boek.
Vandaag moest ik eigenlijk weer werken in de avond, maar rond 11u lieten ze weten dat het niet nodig was. In het weekend is het vaak rustig en stiekem hield ik er al een beetje rekening mee. Na de nachtdiensten van deze week is het ook fijn om iets meer vrije tijd te hebben. Samen met Martine maakte ik een fietstocht door de stad en langs de ‘boulevard’. We lunchten bij de Franse backery en dronken een smoothie bij het Libary café. Dat heeft gesmaakt, op naar een nieuwe week.





Geef een reactie