Het loopt God nooit uit de hand

Lieve mensen,

Verder waar we vorige keer gebleven waren 😉 Het is een volle maand geweest wat betreft sociale activiteiten, maar ook op de operatiekamers. Ik schreef vorige keer al over de voorbereidingen van de vrouwenconferentie aan boord, die plaatsvond in het eerste weekend van oktober. Vrijdagavond hadden we een gezellige avond, gevuld met worship en snacks, en zaterdag gingen we erop uit naar een groot verblijf aan het strand voor verdere toerusting en om samen God te zoeken. Het was een prachtige dag, met tijd voor God, tijd voor elkaar, en tijd voor jezelf. Geslaagd dus!

De week erna was het geen tijd voor rust, maar tijd om ons voor te bereiden op de jaarlijkse schipversie van Master Chef! Louis en ik deden mee met een Senegalees drankje en een Senegalees dessert, waar we 150 samples van moesten maken, die door de vrijwilligers beoordeeld werden. We streden tegen verschillende families die meededen, Keniaanse vrijwilligers, Malagassiërs en meer. Voor het toetje gingen we er zelfs met de prijs vandoor! Maar bovenal was het een gezellige zaterdagavond die het Café zo vol liet stromen als het in geen tijden geweest is. We hebben ervan genoten, zoals je op de foto’s kunt zien. De dag erna hadden we weer een groep vanuit de kerk op visite aan boord. Dat zijn intensieve uurtjes voor ons (vergelijkbaar met een huiskamer vol visite), maar tegelijk een ervaring die zij nooit meer vergeten. Dus we doen het graag.

Door deze visites zijn we de afgelopen maanden ook een stuk hechter geworden met een stel van de jeugdleiders uit de kerk. Ze nodigden ons afgelopen weekend uit voor een diner in de stad, om tijd met elkaar door te brengen en om ons te bedanken voor het investeren in de gemeente. We gingen eerst langs bij vrienden uit de kerk, omdat de vrouw al maanden strikte bedrust heeft door haar zwangerschap. Hun zoontje van twee had in 2024 en 2025 operaties aan boord, voor een gespleten lip en gehemelte. Ze deelde het verhaal vanaf de ontdekking tijdens de zwangerschap, tot aan de verschillende organisaties waar ze geprobeerd hadden een operatie voor het jongetje te regelen. Wat zo speciaal was in haar verhaal, is dat haar vader haar voor de geboorte op het hart drukte: God heeft de oplossing al, ook al weten we het niet. De moeder heeft hier altijd in gebed op vertrouwd. Toen haar zoontje net geboren werd, een paar weken nadat haar vader deze woorden sprak, hoorde ze dat Mercy Ships zou komen. Haar man wilde andere opties proberen en de operatie sneller dan Mercy Ships kon, maar zij vertrouwde dat Mercy Ships Gods oplossing was voor hun zoontje. Andere opties faalden, en toen werd ze een keer ‘s nachts wakker werd met de sterke overtuiging dat ze naar het ziekenhuis moest gaan. Zonder te weten waarom, vertrokken beide ouders in pyjama. Toen ze aankwamen, bleek dat Mercy Ships die dag selecteerde. Normaal gesproken zou je een nummertje krijgen en lang moeten wachten, maar omdat er niet zoveel mensen waren, mocht iedereen naar binnen. Zo werd haar zoontje geselecteerd voor ‘september 2024’. Echter werd ze al in juli gebeld en het zoontje werd geopereerd. Wat een vreugde! Ze sprak over de speciale en liefdevolle manier waarop ze behandeld werden, en over hoe fijn het was dat de verpleegkundigen voor haar en haar zoontje baden tijdens elke stap. Wat zij niet wist, en waar wij het stukje van het verhaal konden invullen, was dat in september alle operaties gecanceld werden doordat overheidspapieren niet op tijd rond waren. Was haar afspraak niet vervroegd, dan had haar zoontje zijn operatie niet kunnen krijgen. Zo zie je maar weer: God weet wat Hij doet! Wij hebben het alleen vaak pas achteraf door, of we zijn ongeduldig 😉 Heb geduld en vertrouwen. Het loopt Hem niet uit de hand!

Ik hoop dat dit verhaal jullie ook aanmoedigt om getuigenissen met elkaar te delen, hoe klein ook. Je weet nooit waar iemand anders een ander deeltje van Gods prachtige plan kan invullen, of hoe jouw getuigenis het hart van de ander raakt. Getuigenis moet leiden tot het prijzen van onze God! Het is alleen al een getuigenis dat het regenachtige Toamasina een (grotendeels) droge morgen geeft op het moment dat wij voor een tijd van stilte en gebed 3 uur de natuur in gaan. Een mooie manier om je zaterdagochtend door te brengen, en ik verzeker je: het verfrist je gedachten, hart en ziel, en de drie uur vliegen voorbij! We hebben dit soort dingen nodig als mensen.

Op werk was het vreemd genoeg rustig de afgelopen maand, vandaar dat het misschien lijkt alsof we van weekend naar weekend leven. Dat is soms wel een beetje het geval hoor. Maar dat maakt de week niet minder belangrijk. Het werk dat we mogen doen hier is nog steeds alsof er dagelijks wonderen onder je handen gebeuren, en je moet er echt bewust voor kiezen om dat te zien. Het volgende gezegde komt de afgelopen maand opvallend vaak terug in mijn gedachten: “Er zijn slechts twee manieren om je leven te leven. De ene is alsof niets een wonder is. De andere is alsof alles een wonder is.” Dat is het. Doe mij dan maar liever optie 2. Want zelfs voor elke ademtocht is zo een unieke conditie nodig waarin je overleeft, dat kan alleen God zijn!

Met nog maar vijf weken operaties op de klok (waar blijft de tijd?), is het soms fijn om nieuwe energie in het team te krijgen. Je bent een beetje in het ritme en de sleur terecht gekomen, en dan is daar iemand met nieuwe ideeën. Dat gebeurde afgelopen maand voor de brandoefeningen. Een van de verpleegkundigen is nu verantwoordelijk geworden voor het trainen van het medische noodteam aan boord, en hij vraagt me dus bijna wekelijks om weer make up voor het ‘slachtoffer’ te doen. Voorheen deed ik een brandwondje hier en daar, maar zijn ideeën gaan een stapje verder, dus ik zit nu regelmatig een half uur iemand ‘op te maken’ zodat er getraind kan worden met originele scenario’s als een open botbreuk, schaafwonden, brandwonden etc. *de foto hieronder is dus nep 😉

Ik sluit deze blog af met het begin van het seizoen ‘afscheid nemen’. De eerste van vele laatste keren die de komende maanden zullen volgen. Een van onze Senegalese vriendinnen vertrekt volgende week naar de Global Mercy om daar verder te werken. We gingen er gisteren op uit om haar te bedanken, en gezellig met de groep te barbecueën, te zwemmen, en te kanoën. Het was een geslaagde dag, met opnieuw: een grijze lucht bij vertrek, de hele dag zon, en regen toen we met de auto de kade op reden. God is goed!

Liefs en zegen,
Louis & Denise

Gebedspunten:

• Dank voor vriendschappen die we hebben mogen opbouwen met mensen in de lokale kerk waar we deel van zijn, en een aantal dagwerkers over dit afgelopen jaar.
• Dank voor de patiënt bij wie deze week een tumor met de maat van een watermeloen succesvol verwijderd werd!
• Dank dat de nieuwe Africa Mercy (die gebouwd wordt in China) de drijftesten heeft doorstaan en nu in het water ligt.
• Bid voor bevestiging en praktische stappen in ons plan voor ‘na vrijwilligerswerk’. We zijn hoopvol en vertrouwen God, maar het zou zo fijn zijn als er dingen op papier komen 😉
• Bid dat de systeemovergangen die afgelopen maand plaatsgevonden hebben in de organisatie soepel zullen werken.
• Bid voor energie en volledige bezetting in de laatste 5 operatieweken hier in Madagaskar, en bid voor open deuren en wijsheid voor het team dat in Togo voorbereidingen treft voor volgend jaar.