Hartverwarmend

Lieve mensen,

Omdat we hier aan de andere kant van de evenaar zitten, is het winter! Kunnen jullie je het inbeelden na deze week? 😉 Dat betekent trouwens nog steeds meer dan 20 graden hoor, maar met de altijd blazende airconditioning aan boord, pak ik toch vaker een trui uit de kast. En omdat ik de hele dag op kantoor zit, ren ik regelmatig even naar boven voor een koffie om m’n handen aan op te warmen. En stiekem ook om even mensen te zien in plaats van mijn computerscherm. Het werk slokt mijn aandacht op dit jaar. Gelukkig heb ik de balans inmiddels wel weer een beetje gevonden en is er ook genoeg tijd voor de gemeenschap aan boord, en de lokale relaties die we afgelopen jaren opgebouwd hebben.

De belangrijkste daarvan is zeker met de lokale kerk die we ‘s zondags bezoeken. De voorganger is een van de meest energieke evangelisten die we ooit ontmoet hebben en heel christelijk Toamasina kent zijn naam geloof ik wel. Hij heeft meerdere scholen en kerken in de afgelegen dorpjes in de omgeving, leidt de gemeente wekelijks in aanbidding, preekt, is er niet vies van de misstanden aan te kaarten, heeft grote visies voor de toekomst, en spant zich onvermoeibaar in voor evangelisatie en het bijeen brengen van de verschillende kerken in de stad. Een voorbeeld: hij heeft eerst alle gemeenteleden geholpen met de wederopbouw van hun huizen na de cycloon, en nu gaan ze het kerkgebouw pas repareren. Wij ontkomen er ook niet aan betrokken te worden. Zo werden we onlangs het podium op geroepen om een nummer voor de gemeente te zingen, en waren Louis en ik afgelopen zondag op bezoek bij de jongerenkring om ons verhaal te delen en advies te geven over het huwelijk en relaties. Het is zo waardevol om deel te zijn van een kerk op deze manier. In Senegal hebben we dat beiden gemist en ook voor jullie in Nederland: besef je hoe gezegend je bent met de gemeente! Maak tijd voor elkaar en voor God, ook al is het leven nog zo druk.

Ook aan boord kunnen we over die druk meepraten. Ik ben lang niet de enige die een dubbele rol vervult in het ziekenhuis. Toch zijn we er ook voor elkaar om te zeggen: nu is het genoeg, we gaan nu lekker samen sporten. Of een filmpje kijken, of voor een massage (met Heilke die weer even aan boord is!). Het is belangrijk, juist omdat je op je werk woont, om regelmatig iets te doen dat niets met werk te maken heeft. En hoewel we misschien elke dag bij de maaltijd aan kunnen schuiven die al voor ons gekookt is, is het soms juist fijn om even zelf te koken. Ik zie de Zuid-Afrikaanse vrijwilligers en de Filipijnen bijna wekelijks met elkaar koken. Niet omdat het moet, maar omdat het iedereen even het gevoel van thuis geeft. Een groep Amerikanen is gestart met maandelijkse frisbee toernooien (waar ook wij met plezier aan deelnemen) en verschillende groepjes komen zondagavond met ‘hun land’ samen voor een kopje koffie onder het genot van “je eigen taal spreken”. Als mensen zoeken we van nature naar een veilige plek of gelijkgezinden. Dat maakt ons geen exclusief clubje, maar geeft ons de energie om de rest van de week inclusief te zijn!

Al moet ik zeggen dat het ook fijn blijft om een middagje in de cabin door te brengen met een boek, te naaien, of een rondje te wandelen of hard te lopen. De goede balans van alleen en samen. En die is voor iedereen uniek. Maar gebruik het nooit als excuus en durf op z’n minst één keer per week iets buiten je comfortzone te doen. Zeker als het gaat om de mensen om je heen.

Een vriendin die een paar weken geleden vertrok, herinnerde ons aan het belang van de ander zien, boven het nastreven van persoonlijke doelen uit. Zelfs als je overtuigd bent dat God je geroepen heeft tot een ‘taak’; vergeet de mensen niet die je pad kruisen op weg naar je doel. Neem de tijd voor ze. Uiteindelijk is uitdelen van wat God je gegeven heeft door de ander te dienen je levensdoel.

Over 9 dagen ben ik zes jaar aan boord van een Mercy schip(!) Toch leer ik steeds weer nieuwe dingen, of ga ik een stapje dieper. Bijvoorbeeld over verschillende culturen. Twee weken geleden had een Malagassisch gezin aan boord een hele avond georganiseerd om de verschillende etnische groepen van Madagaskar en hun kleding, muziek en gewoontes te presenteren. Het was een geweldige en leerzame avond, die mooi leidde tot afgelopen vrijdag:  hun Onafhankelijkheidsdag! Dat vierden we met de patiënten en de dagwerkers, uiteraard met een traditionele reidans! Louis en ik waren afgelopen week ook nog uitgenodigd voor het diner van onze middelbare schoolleerlingen die hun diploma haalden: 2 dit jaar! In Nederland kennen we dit absoluut niet, maar volledig volgens Amerikaanse gewoonte werd er gespeecht door beide vaders en mochten andere aanwezigen daar hun woordjes aan toevoegen. Zo mooi om te zien hoe binnen de gezinnen aan boord de kinderen echt geleerd wordt hun identiteit in Christus alleen te zoeken, en hoe de ouders dit voorleven. Beide tieners die afscheid namen, deden dit met de overtuiging dat God voor hen uitgaat en hen veilig het leven door zal leiden. Wat een zegen!

Om af te sluiten met een mooi moment van vandaag: elke morgen rond elf uur doen de verpleegkundigen een dansmoment met de patiënten. Met z’n allen gaan ze met een speaker de gang op en neer. Patiënten genieten altijd van dit moment. We hebben een dametje dat vorig jaar haar operatie niet kon ontvangen door de politieke onrust. Ze had een grote kaaktumor en ‘nee’ zeggen tegen haar viel iedereen zwaar. Vanochtend liep zij vrolijk dansend vooraan de stoet; zonder kaaktumor, en met een prachtig mooi gereconstrueerd gezicht. In de afgelopen jaren heb ik denk ik niemand gezien die zo kort na de operatie al zo een bijzonder mooi resultaat heeft! Haar hoofd mag kaalgeschoren zijn voor operatie, haar glimmende ogen spreken boekdelen.

Bedankt voor jullie onaflatende steun en gebed,
Louis & Denise

Gebedspunten:

• Dank dat Louis en ik allebei onze draai weer gevonden hebben in het leven aan boord en in Madagaskar.
• Dank voor al bijna 400 operaties dit jaar! De hoeveelheid is soms pittig, maar met goede samenwerking lukt het.
• Dank voor de verschillende activiteiten aan boord waarin we nieuwe mensen of andere groepen mensen beter leren kennen en mogen leren over hoe mooi God ieder uniek gemaakt heeft.
• Bid voor goede genezing en resultaten voor onze patiënten die te maken kregen met complicaties deze afgelopen maand.
• Bid voor eenheid in het ziekenhuisteam en energie om door de pittige weken heen te bijten, bid speciaal voor de vrijwilligers in de operatiekamer. Zij missen meerdere leiderschapsposities.
• Bid om rijke zegen op het werk van de voorganger die ik hierboven beschreef.
• Bid voor de kinderen in de community omdat zij aan het einde van dit schooljaar afscheid moeten nemen van sommige vriendjes. Dit valt hen soms erg zwaar.