Naar een ander land
Met het raampje open rijden we door de polder. Bij elke gele of paarse bermbloem stoten we elkaar aan. Mooi hè. Alsof we het nu pas echt zien. Of meer waarderen, al dat mooie groen nadat we het hebben gemist.
Wonen dichtbij de evenaar betekent dat de seizoenen min of meer aan ons voorbij gaan.
Bij ons is het eigenlijk altijd drukkend heet. Met alleen het regenseizoen, dat rond mei begint en duurt tot november. Maar ook dan geeft de regen geen verlichting van de benauwdheid. Het is nog steeds even warm. En de avonden eindigen altijd om zeven uur, want dan is het donker. Kate kijkt ons dan ook ongelovig aan als we haar vertellen dat het nu echt bedtijd is, terwijl het nog hartstikke licht is buiten.
En zo zijn er meer verschillen met ‘thuis.’ Harper noemt elke vogel ‘kip,’ omdat we daar nu eenmaal veel van hadden rondlopen in Sierra Leone. En helaas wat minder vogels. De zwaluwtjes wel, in de avond cirkelen ze rondom het schip.
We hebben de afgelopen weken genoten van ons verlof. En wat zijn we blij met de aangeboden plekken waar we konden verblijven deze zomer.
Van een weekend landen bij opa en oma Bakker via een heerlijke week op de Lemeleberg, naar vakantie in Normandië, door naar onze lieve vrienden in Italië (check vooral ook hun website, zij doen prachtig zendingswerk in Verona) tot de schuurwoning bij broer en schoonzus. En dan vergeten we nog ons Tiny house in Dordrecht waar we tijdens de bruiloft van Jeanine en Florent konden aanbelanden.
Het waren veel koffers in- en uitpakken. Maar we zijn dankbaar dat de kinderen zo flexibel zijn dat ‘waar hun kussen is, hun thuis is,’ zoals kapitein Taylor ons vertelde. Een inspirerende man, die met zijn eind zeventig jaar op de teller, ons naar Ghana hoopt te varen begin augustus. Hij werkt al zijn hele werkzame leven bij Mercy Ships, diende daar altijd met zijn vrouw en gezin. Een voorbeeld in rotsvast geloof in een grote God.
En die hebben we zeker. We zijn op dit moment halverwege ons commitment na 1,5 jaar. We hebben echt de toekomst open staan. We ervaren dat dit onze plek is. Laurens geniet van het meebesturen van het schip. Het nadenken over grote thema’s zoals immigratie en importregelingen van een nieuw land zoals Ghana nu, past bij hem. Maar ook het last minute verzinnen van een oplossing.
Het hoogtepunt van de zomer was toch wel het concert van onze favoriete band Trinity op de GZB-dag waar we met broer Jurian en Annette en hun gezin waren. Of waren dat toch al die ijsjes die we op hebben met als favoriete smaak de vertrouwde straciatella. En het steppen op straat, of toch gewoon buiten spelen op de trampoline zonder smerig te worden van de stof in de haven? Er waren ook nieuwe baby’s om te kroelen, van vriendin Berdine’s Fosse tot neefjes Guus en Zion. En de beide oma’s genoten weer van snoetjes om te poetsen en wasjes mee te vouwen.
En nu gaan we naar een ander land. Zoals trinity zingt:
Als ik aan een land denk, denk ik niet aan Holland.
Naar een ander land.
Waar een stad is, is een mens om van te houden
Waar een kerk is, is een toren vol van hoop
Waar een weg is om te gaan, weet ik dat ik niet stil moet staan
Maar met het verlangen mee
Ghana staat op de planning van augustus 2026 tot juni 2027.
Bidden jullie mee ?
Geef een reactie