Week 3

Week 3, de week dat het ziekenhuis eindelijk open ging voor patiënten!

Helaas was ik alleen op maandag vrij dus heb ik de opnames van de eerste patiënten niet mee kunnen maken.
In plaats van werken ben ik met een groepje ‘s ochtends de stad in geweest om stof te gaan kopen. Op het schip hebben we iedere vrijdag ‘funky Friday’ wat inhoud dat je een uniform aan mag trekken welk lekker gek is. Ik heb een hele mooie stof gevonden, zie hiervoor de foto’s. Na het kopen van de stof wilden we meteen naar de tailor toe om het in een uniform te veranderen maar helaas was de tailor dicht omdat het 2de pinksterdag was. Op het schip zelf werd hier overigens niets aan gedaan want het is in Amerika geen feestdag. Met de tuktuk 🛺 terug naar de het schip om hier lekker wat te eten. In de middag ben ik samen met een collega terug de stad in gegaan om te genieten ven een lekkere massage. De eerste massagesalon waar we heen wilden was ook gesloten dus op naar de volgende; gelukkig hadden we hier meer geluk. Genoten van een heerlijke massage en achteraf nog een biertje gedronken.

De volgende dag mocht ik eindelijk werken! Een avonddienst (inwerken) dus in de ochtend nog even vrije tijd. De tailor was open dus samen met een Frans sprekende collega ben ik heen geweest zodat zij het een en ander voor me kon vertalen. Het was goed dat zij met me mee ging want na 5 minuten was het idee uitgewerkt en wisten ze wat ze moesten doen, hoe handig! Hierna terug naar het schip om te lunchen en om te werken.
Het was geweldig om eindelijk met de patiënten te werken. Ik stond de eerste avond nog op B-ward (orthopedische kinderchirurgie) omdat mijn afdeling (Maxfax) nog niet open was. We hadden een paar opnames dus ik kon zien hoe het opname gesprek gaat en we hadden een paar kinderen welk terugkwamen van de OK na hun operatie. De meeste kinderen worden geopereerd aan hoepelbeentjes en hiervoor worden hun botten op 4 verschillende plaatsen gebroken! Je kunt je wel voorstellen hoeveel pijn dit doet en hoe van slag de kindjes zijn. Ook niet heel erg gek als je bedenkt dat het de 1ste keer is dat ze in een ‘normaal’ ziekenhuis zijn, dat er allemaal mensen rondlopen die niet dezelfde taal spreken en dat het ook nog eens een hoop witte mensen zijn! De kinderen die net terug zijn van OK hebben veel pijn en roepen (wanneer ze wakker zijn wat 90% van de eerste 2 dagen zo is) continu; MARARIIIIIIIII. Wat malagassische voor pijn is; 1 van de eerste worden die ik geleerd heb haha! Het is wel echt heel erg schattig om te zien allemaal.
Het is bizar hoeveel papierwerk we moeten doen. Onze hoofdtaak om te zorgen dat de kinderen geen pijn hebben, al hun medicatie krijgen en alle papieren rapportage mappen kloppen, ze hun oefeningen doen wanneer ze dit moeten doen (vaak in groepsvorm) en dat ze zich niet vervelen. Na veel informatie te hebben verzadigd zat om half 11 de avonddienst erop en ging ik lekker naar bed toe.

Woensdag heb ik eigenlijk niks gedaan. Heerlijk uitgeslapen, hardgelopen en een ijsje gehaald. In de avond hield de gipsmeester over een presentatie met heel veel foto’s wat leuk was om te zien zodat je ook weet hoe hun werken.

Donderdagochtend had ik mijn inwerkdienst voor de ochtend. Deze dienst begon ik op B-ward met D-ward patiënten en toen de 1ste patiënt naar OK toe was hebben we de 2 andere patiënten verhuisd naar D-ward. We zijn officieel open! Het is heel erg leuk om met de volwassen Maxfax patiënten te werken. We beginnen met de ‘kleine’ operaties waarbij tumoren in het hals/ hoofdgebied worden weggehaald. De meeste patiënten komen terug met een drain en met antibiotica. Spannend want in Nederland heb ik én al heel lang niet meer met volwassen patiënten gewerkt én nog nooit op een chirurgische afdeling gewerkt én nog nooit met drains gewerkt én nog nooit complexe wondzorg  gedaan. Gelukkig zijn alle ervaren collega’s erg toegankelijk en ben ik erg flexibel; een gouden combinatie om alles tot slagen te brengen. In de ochtenddienst bestaat het werk vooral uit de patiënten voorbereiden die naar OK moeten, zorgen dat de andere patiënten hun medicatie op tijd krijgen, zorgen dat ze uit bed komen, zorgen dat de rapportage mappen kloppen en het verzorgen van de drains/ wonden. Het is veel informatie maar gelukkig word ik goed begeleid. Aan het begin van de middag komen de patiënten alweer terug van de OK en zie ik hoe de drains werken. Daarnaast schrijf ik alle orders over in de rapportage map. Om 14.00 stad de avonddienst alweer voor ons neus en kunnen we overdragen. Van 14.30 tot 15.30 ga ik nog even met mijn begeleider zitten om alle vragen te beantwoorden en om mijn inwerkpapieren af te laten tekenen. Na 2 inwerkdiensten moet ik het vanaf morgen zelf gaan doen!
‘s Avonds is er een ‘small fair group market’, dit is een presentatie van allemaal groepjes die leuke dingen organiseren waaraan je mee kunt doen. Ik heb mijzelf ingeschreven voor Frans les, tennisles, ultimate frisbee en het begeleiden van de kidsclub (allemaal geen verplichtingen, gewoon wanneer je er zin in hebt). Super leuk dat er zoveel georganiseerd word!

De volgende dag heb ik mijn eerste ochtenddienst alleen. Het ging eigenlijk echt hartstikke goed. Sommige dingen die ik niet wist (wat natuurlijk ook niet kan na 2 inwerkdagen) kon ik vragen aan de ervaren collega’s.
Het is echt heel erg leuk en ik ben blij dat ik op de Maxfax afdeling geplaatst ben. Je ziet snel resultaat van de operatie omdat op dag 1 of 2 het verband al verwisseld word en de patiënten kunnen kijken hoe het eruit ziet. Dat is echt een super leuk moment om mee te maken want mensen zijn zo dankbaar als ze het resultaat zien. Gelukkiger kan je mij niet krijgen op dat moment.
‘s Avonds ben ik met een groepje uiteten geweest omdat het de laatste dag van iemand was. Na het avondeten zijn we naar een salsa plek geweest om even lekker wat te dansen. Hierna moesten we ons terug haasten naar het schip om de curfew van 21.00 te halen.

Het weekend was ik vrij (enige vrije weekend die aankomende 4 weken, ik werk heus wel eens!) en had ik een tripje naar een resort ‘Palmarium’ gepland staan. ‘S Ochtends om half 7 gingen we weg. Eerst een stuk met de tuktuk en daarna 3 uur met de boot over een kanaal welk de Fransen zelf gemaakt hebben om alle meren langs de kust met elkaar te verbinden. Vlak voor het resort stopten we bij een dorpje. Dit dorpje had aan de ene kant de rivier en aan de andere kant (4 minuten wandelen) de Indische oceaan. Het was een prachtig schoon dorpje. Nadat anderen wat geshopt hadden zijn we doorgegaan naar het resort. Het resort is echt prachtig, wit zand en aan het kristalheldere meer. Helaas kunnen we in zoet water niet zwemmen omdat er parasieten in zitten. Bizar om te zien hoe helder het water is terwijl bij de stad hetzelfde water nog net niet zwart is (dezelfde rivier). Het resort is gelegen in het bos en is omringd door 6 verschillende soorten Lemuren. 1 van de soorten laat zich de hele dag door zien en komt ook dichtbij het huisje. We lunchen met z’n allen wat en hebben daarna de tijd om te relaxen. Ik ga lekker bij een strandbedje liggen en lees het een na laatste deel van Harry Potter uit op de e-reader.
Na 3 uurtjes worden we verwacht voor de avondwandeling. We gaan opzoek naar de Ayeaye, de grootste nachtactieve lemur soort. We gaan eerst met de boot naar een andere plek toe en wandelen daar een stukje. Al snel spotten we het dier en wauw; wat een lelijk wezen 🤣. Hij is gewoon schattig omdat het zo lelijk is. Na een uur gaan we terug naar het resort om het diner te nuttigen. Heerlijk eten, goed gezelschap, lekker biertje! ‘s Avonds relax ik nog lekker wat en ga ik naar mijn hotelkamer waar ik heerlijk alleen slaap!
Totaal uitgerust zonder wakker te worden wordt ik om 7.15 wakker de wekker. Op naar het ontbijt. Na het ontbijt maken we een wandeling met een gids door het bos van het resort. Hier zien we alle 6 de soorten Lemuren. Het blijven indrukwekkende, prachtige beesten om te zien. Voldaan stappen we weer de boot op terug naar het schip.
Op het schip hebben we een heerlijke Mexicaanse avond met burritos. Daarna nog dutchies avond wat ook heel erg gezellig was.
Een druk weekend maar het was genieten!