Toekomstdromen
Tojoniaina, onder familie en vrienden bekend als Tojo, is een twintigjarige universiteitsstudent die een kalme vastberadenheid uitstraalt. Er spreekt zekerheid uit zijn bewegingen, of hij nou loopt of over zijn leven vertelt. Op het eerste gezicht is niet te merken dat hij met een oog moeite heeft om goed te zien. Maar dat is niet altijd zo geweest.
Toen hij ongeveer zeven jaar oud was, liep Tojo letsel aan zijn linkeroog op. De pijn ging over in een wazig zicht en een paar maanden later werd hij in een plaatselijk ziekenhuis met staar gediagnosticeerd. Op dat moment kon hij nog genoeg zien om met school verder te gaan en het leven ging door.
Maar naarmate de jaren verstreken verergerde de aandoening van de jongen.
“Rond mijn zestiende begon ik echt veel pijn te krijgen,” vertelt hij. “We gingen terug naar de dokter en hij vertelde ons dat er een operatie nodig was. Er was geen andere oplossing.”
Ondanks alles ging Tojo verder met zijn opleiding. Hij is binnen zijn familie de enige die zo ver is gekomen met zijn studie, iets wat zijn karakter en doorzettingsvermogen heeft gevormd.
Ooit droomde hij ervan om in zijn vaders voetstappen te treden en bij de marine te gaan. Maar zijn beperkte zicht gooide roet in het eten en hij werd afgekeurd.
“Ik kan niet bij het leger of de marine, want dan moet je een medische keuring ondergaan,” vertelt Tojo. “Ik heb de militaire toelatingstest afgelegd, maar ze zagen direct dat ik met een oog niet kon zien, dus ik kwam niet door de selectie.”
Een andere weg, maar dezelfde strijd
Tojo liet zich niet uit het veld slaan en sloeg een nieuwe weg in. Hij schreef zich bij de universiteit in voor de studie wiskunde en informatica.
Maar ook tijdens zijn studie bleef hij tegen obstakels aanlopen. Hij moest vaak urenlang naar een beeldscherm kijken of lessen volgen waarbij gebruik van een beamer werd gemaakt. Al snel werd deze belasting te groot.
“Als ik ergens te lang naar kijk, worden mijn ogen rood,” legt hij uit. “Als ik dan naar buiten ga, is mijn zicht wazig.”
Naast de fysieke pijn die hij voelde, begon dit alles zijn uitwerking op zijn toekomstbeeld te krijgen. “Ik doe nu zo mijn best, maar ik word in de toekomst misschien wel blind en dan zijn al mijn inspanningen voor niets geweest,” dacht hij.
“Ik kom vaak mensen met dezelfde aandoening tegen en bij sommigen is het heel ernstig. Daardoor begon ik me af te vragen of het mij ook zo zou vergaan,” aldus Tojo.
Toch zette hij door. Hij bleef lessen volgen, studeerde zo veel hij kon en paste zich zo goed mogelijk aan zijn situatie aan.
Het keerpunt kwam toen hij op de radio over Mercy Ships hoorde.
“Ik was zo blij, want ik wist dat mijn aandoening behandelbaar was en al sinds ik zo’n jaar of elf was koesterde ik de hoop dat ik op een dag behandeld zou worden.”
Lezen zonder problemen
Tijdens een operatie werd de staar in Tojo’s linkeroog verwijderd. Volgens dokter Elie Abbey was deze ingreep bijzonder complex vanwege het letsel dat hij indertijd aan dat oog had opgelopen.
“Zonder deze operatie zou zijn zicht steeds waziger zijn geworden,” vertelt dokter Abbey. “En na verloop van tijd zou hij volledig blind aan dat oog kunnen worden.”
In de weken na zijn operatie begon Tojo veranderingen te merken.
“Ik kan veel doen sinds ik geopereerd ben,” zegt hij. “Ik heb nu geen pijn meer als ik een langere tijd op mijn telefoon of ander scherm kijk.” Lezen en studeren werden veel minder belastend. “Ik ondervind geen problemen meer als ik een boek lees,” maakt Tojo duidelijk.
Vervolgcontroles bevestigden dat zijn zicht was verbeterd.
“Hij herkent gezichten en kan zich zelfstandig verplaatsen,” licht Ashleigh Wong (Australië), manager van het oogheelkundig team, toe.
Nieuw toekomstperspectief
Tojo keerde terug naar de universiteit en zocht zijn vrienden weer op. Met vernieuwd zelfvertrouwen en hoop pakte hij zijn studie weer op.
“Ik kan oprecht zeggen dat mijn leven enorm veranderd is,” deelt hij. “Vroeger schaamde ik me voor mijn oog, maar nu voel ik me vrij in het contact met mijn vrienden.”
Tojo overweegt om zich opnieuw bij de krijgsmacht aan te melden. “Ik denk dat ik deze keer wel toegelaten word,” zegt hij. “Ik ben ervan overtuigd dat mijn zicht geen probleem meer zal vormen.”
Tojo’s toekomst wordt niet langer bepaald door zijn beperkingen, maar juist door de mogelijkheden die voor hem openliggen.
Toegang tot veilige chirurgie kan iemands toekomst veranderen. Steun Mercy Ships en help mee om meer patiënten als Tojo hoop en genezing te brengen.
