Wanneer Musu de loopplank van de Global Mercy oploopt, is ze acht jaar. Ze heeft een mooie glimlach, maar ook een linkerarm die ze niet kan strekken. Die arm zit vast, naar haar lichaam toegetrokken door littekenweefsel dat in de loop van de tijd steeds strakker is geworden.
Contracturen zoals die van Musu zijn ernstige complicaties van brandwonden, waarbij littekenweefsel verdikt en de huid samentrekt, met bewegingsbeperkingen tot resultaat. In Musu’s geval zorgde dit niet alleen voor een vergroeiing van haar arm, maar ook voor een misvorming van haar pink. In landen als Sierra Leone, waar de toegang tot veilige, betaalbare en gespecialiseerde chirurgische zorg beperkt is, worden dit soort aandoeningen vaak niet behandeld.
Dokter John de Waal, de vrijwillig reconstructief plastisch chirurg uit Nieuw Zeeland die Musu geopereerd heeft, vertelt dat hij in zijn thuisland “deze brandwondcontracturen niet tegenkomt, omdat brandwonden snel worden behandeld en meestal niet zo ernstig zijn”’. Hij schrijft dit verschil toe aan de systemische problemen armoede, infrastructuur en gebrek aan opgeleid personeel.
Een ongeluk dat alles veranderde
Musu is een levenslustig en sociaal meisje dat bijna altijd een innemende glimlach op haar gezicht heeft. Ze komt uit een mooi, klein dorpje in het zuiden van Sierra Leone, een streek die bekendstaat om zijn landbouw. In dit dorpje zijn de inwoners erg betrokken op elkaar. Opgroeiende kinderen spelen samen buiten en de meeste maaltijden worden boven een houtvuur gekookt.
Toen Musu zes jaar oud was, gebeurde er tijdens het buitenspelen een ongeluk dat haar leven veranderde.
Haar oma was bezig om palmolie boven een houtvuur te koken om zeep te maken. Op een gegeven moment duwde een jongen haar per ongeluk en Musu kreeg de kokende olie over zich heen.
De strijd tegen littekens
Op het moment van het ongeluk was Musu’s moeder Mamie op de markt aan het werk. Ze kreeg een telefoontje van haar jongere broer. Hij zei: “Je dochter heeft een ongeluk gehad… ze kreeg kokende olie over zich heen.” Mamie haastte zich direct naar huis. “Toen ik mijn kind zag, voelde ik me echt slecht. Als moeder raakt dat je diep; zo is ze niet geboren.”
Mamie bracht Musu naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis, waar ze vervolgens drie maanden en zes dagen zijn gebleven. “Ze voerden meerdere behandelingen uit, maar er trad geen verbetering op,” vertelt ze.
Hierna zochten ze hulp bij een ander ziekenhuis, waar ze ook drie maanden bleven. Maar het was pas tijdens het verblijf in het derde ziekenhuis dat ze enige vooruitgang bemerkten.
De meeste wonden bevonden zich aan Musu’s linkerzijde, met littekens die zich vanaf haar gezicht tot aan haar hand uitstrekten.
Mamie nam haar dochter uiteindelijk mee naar huis en vond een verpleegkundige die de behandeling kon voortzetten. “Ze genas, maar ze kon haar (linker)arm niet meer strekken, omdat die vergroeid was,” aldus Mamie.
Ondanks alles bleef Musu optimistisch. “Mijn eerste indruk was dat Musu een heel lief meisje was, met een grote glimlach,” vertelt Louisa Dunne, vrijwillig afdelingsverpleegkundige (Australië).
“Musu heeft een sterke persoonlijkheid,” voegt ze eraan toe. “Ze is zo vrolijk en stralend en enthousiast. Ze heeft een hoop om voor te leven en een prachtige toekomst voor zich.”
Daar is Mamie het mee eens. “Ze is dapper. Ze houdt van haar vrienden en doet thuis graag allerlei kwarweitjes. Voor het ongeluk hielp ze me erg vaak.”
Maar na het ongeluk veranderde dat. “Als ik dingen heb om te verkopen en haar vraag om me te helpen, kan ze dat niet. Ze durft niet ver van huis te gaan, omdat mensen haar uitlachen. Ze schaamt zich,” deelt Mamie.
Ze merkt ook dat het ongeluk Musu’s ontwikkeling heeft vertraagd en dat vindt ze heel erg. “Zoals op school: ze zou niet in de tweede klas moeten zitten, maar in de vierde of vijfde.”
“Ze heeft in feite een arm die niet goed fuctioneert,” legt dokter de Waal uit. “Als ze dingen wil doen, moet ze voornamelijk op haar andere arm vertrouwen,” Ook vermoedt hij dat andere kinderen het haar moeilijk maken omdat haar arm er anders uitziet.
Naar school gaan en met andere kinderen omgaan werd Musu’s grootste uitdaging. “Ze wil graag met haar vrienden spelen. Maar als ze naar hen toegaat, eindigt het in huilen, omdat ze haar uitlachen,” vertelt Mamie. “Ze geven haar bijnamen als ‘Musu met één arm’ of ‘Musu met het korte armpje.’”
Het vrolijke meisje begon zich terug te trekken. “Ze liep niet meer onbevangen rond, zoals de andere kinderen dat doen,” zegt Mamie.
Zelfs de dagelijkse taken waren zwaar voor Musu. Kleding wassen betekent dat je de kleren hard over een zelfgemaakte houten plank moet schrobben. Water halen houdt in dat je bij de waterput met de hendel water omhoog moet pompen en de bak met water naar huis moet dragen, vaak op je hoofd.
Een telefoontje biedt nieuwe hoop
Op een dag was Mamie haar haar aan het vlechten toen ze een telefoontje kreeg van een van haar zussen die bij het staatsziekenhuis werkt. Ze vertelde Mamie over Mercy Ships en de gratis operaties die ze aanbieden. In eerste instantie reageerde Mamie sceptisch, maar haar zus stelde haar gerust en moedigde haar aan om Musu snel te laten registreren.
“Ik was blij toen ik hoorde dat ze mijn kind konden opereren,” vertelt Mamie. “Musu was ook heel blij, ze vroeg me of ik dacht dat ze haar hand konden herstellen. Ik zei haar dat we alles aan God moesten overlaten.”
Volgens dokter de Waal zou Musu’s toekomst zonder operatie veel zwaarder zijn. “Ze zou in het nadeel zijn ten opzichte van haar leeftijdsgenoten,” legt hij uit. “Ze zou minder aankunnen en met meer uitdagingen geconfronteerd worden. Dus het leven zou moeilijker voor haar zijn.”
Op 15 november 2024 werd Musu aan boord van de Global Mercy geopereerd. De operatie duurde ongeveer drie uur. Voor haar moeder was dit niet alleen een medische doorbraak, het versterkte ook haar geloof in het bestaan van God. “God is degene die alles in de hand heeft. Als Hij “ja” zegt, is het ja, en als Hij “nee” zegt, is het nee,” benadrukt ze.
Beweging brengt genezing
Na de operatie volgde een intensief revalidatietraject. Musu kreeg thermoplastische spalken aangemeten die ervoor zorgden dat haar armgewrichten zich strekten en voorkwamen dat het littekenweefsel opnieuw samentrok. Haar therapie omvatte ook praktische oefeningen, die slim als spelletjes werden vermomd.
“Ik vond haar erg moedig,” zegt Karen Simpson, vrijwillig handtherapeut (Australië). “Ze dwong zichzelf om door te gaan. Ze deed de dingen die ik haar vroeg te doen, ook al was dat een beetje pijnlijk.”
Zelfs op moeilijke dagen kwam ze vastberaden naar therapie. “Ze amuseerde zich. En tijdens oefeningen die ze leuk vond om te doen maar die haar ook moeite kostten, was de blijdschap van haar gezicht af te lezen,” merkt Karen op.
Op de afdeling kwam Musu’s vrolijke karakter duidelijk naar voren. “Ze was zo’n blij en vrolijk meisje en ze hielp de verpleegkundigen op de afdeling,” vertelt Louisa. “Ze hielp altijd mee met de jongere kinderen. Ooit had ze een stethoscoop rond haar nek en liep ze mee met de rondes. We hadden een hoop plezier.”
Plannen voor de toekomst
Na bijna negen weken mocht Musu het schip verlaten. “Ik voelde me erg goed toen we naar huis gingen,” zegt Mamie, terwijl haar gezicht oplicht. “Want het kind dat ik mee naar huis nam, was niet hetzelfde kind dat ik mee naar het schip nam.” “We arriveerden met zorgen en vertrokken met blijdschap,” voegt ze er al zingend aan toe.
De littekens blijven, maar Musu kan haar linkerarm en hand weer gebruiken. Ze kan haar arm weer strekken, dingen vastpakken en taken uitvoeren waartoe ze voor de operatie niet in staat was.
Dat is op school ook goed merkbaar. “Ze komt nu regelmatig naar school en loopt onbevangen rond. Ze is levendig en speelt met haar vrienden. Ik ben blij voor haar,” aldus haar leerkracht Samuel Fatorma. Hij vertelt dat Musu nu veel blijer is en het goed doet op school.
Dankzij de succesvolle operatie en het daaropvolgende herstel heeft Mamie weer hoop voor de toekomst van haar dochter. “Ze vertelde me dat ze verpleegkundige wil worden en ik heb haar gezegd dat ik haar daarin zal steunen.”
Mamie koos ervoor om hun verhaal te delen in de hoop dat het mensen zal inspireren om Mercy Ships te steunen, zodat meer kinderen net als Musu een levensveranderende operatie kunnen ontvangen.
