“Van aangezicht tot aangezicht”

Lieve mensen,

Op 9 juli was het 6 jaar geleden dat ik de reis vanuit Nederland naar de Africa Mercy voor de eerste keer maakte. Zes jaar van dienen, voorbij gevlogen. Ook het begin van deze maand lijkt langer geleden dan ooit. Maar dat komt omdat er enorm veel gebeurd is afgelopen twee weken. Het begon met een week waarin onze hoofd/nek/hals chirurgen vijf operaties van een volledige dag uitvoerden. Met andere woorden: operaties waar een stuk van de kaak uitgehaald wordt om de tumor te verwijderen, waarvoor vervolgens het hele gezicht op kunstige manier ‘opnieuw gevormd’ wordt. Aan het einde van deze week, lagen twee patiënten op de intensive care, en bleek dat een vrijwilliger die we hard nodig hadden, onverwacht niet kon komen. De druk op de intensive care en het pre-operatieve team was hoog, aangezien we meer wachtende patiënten hadden in het HOPE Center, die nu niet geholpen konden worden, simpelweg omdat andere patiënten urgente zorg nodig hadden.

De patiënten die hun operatie al gehad hadden, werden meerdere keren teruggenomen naar de OK en liggen nu gelukkig een stuk stabieler. De intensive care is weer leeg. Het is alsof we toen ‘tijd’ hadden voor de volgende schok. Afgelopen maandagochtend hoorden we dat een geliefde collega, die net een maand eerder vertrokken was na vijf jaar dienen, plotseling overleden is. Hij was een veertiger, allemansvriend en alleskunner, iemand die enorm veel impact gemaakt heeft in onze gemeenschap. (Binnen een dag was er een WhatsApp groep met meer dan 400 leden om herinneringen te delen.) En hoewel hij niet meer aan boord was, sloeg dit nieuws in als een bom. Overal door het schip was rouw en gemis voelbaar. Langzaam aan daalde het besef in en kwam er ruimte voor herinneren, naast het verdriet. Donderdagavond mochten we een herdenkingsdienst voor hem houden, ons verdriet, en onze dankbaarheid in de handen van God leggen. Het surrealisme maakt langzaam plaats voor gewenning, maar het litteken zal zichtbaar blijven. Het managementteam in Texas heeft toegezegd een herdenkingsbordje te plaatsen bij de apotheek van het nieuwe schip; dat was ‘zijn’ afdeling.

Leven en dood liggen dicht bij elkaar. Er is maar een ademtocht die dat verschil maakt. Waar de een de ogen sluit, opent een ander. Zijn leven heeft velen het zicht terug gegeven, of dat nu fysiek of spiritueel was. En toch, ik weet dat hij nu scherper ziet dan ooit tevoren. Hij ziet nu ‘van aangezicht tot aangezicht’.

Deze maand mocht ik een kleine glimp opvangen van hoe dat moet voelen. De manager van oogheelkunde nodigde me uit te komen kijken bij de momenten waarop het verband van de ogen van hun patiënten voor de eerste keer wordt afgenomen. Onze staarpatiënten zijn nagenoeg blind, vaak al voor jaren. Een dag na hun operatie komen zij op afspraak om het verband te verwijderen. De verzorgende wordt tegenover hen op de stoel gezet, en de dagwerkers van het oogheelkunde team krijgen de eer om het verband te verwijderen en het gezicht van de patiënt voorzichtig te wassen. Als dat klaar is, vragen ze de patiënt zijn/haar ogen te openen. En ik zal eerlijk zeggen, niet elke reactie is uitbundig, niet elk oog heeft meteen het zicht terug, en bij kinderen doet het licht hen vaak meer pijn. Maar wat ik mocht zien in het gezicht van een oude man, dat is hoe ik het me voorstel wanneer we God zullen ontmoeten ‘van aangezicht tot aangezicht’. Eerst twijfelend, knipperend, onderzoekend, herkennend, glimlachend, verwonderd, dan stralend! – Ik was blind, maar nu kan ik zien!

Er is een weg van genezing te gaan, patiënten komen een aantal weken na de operatie nog één keer terug voor het ‘feest van het zicht’ (sorry dit klinkt toch echt beter in het Engels). Ik mocht de viering voor de kinderen bijwonen en hoorde moeders getuigen over hun zorgen en angsten, hoe ze die overwonnen en tegen alle adviezen van dorpelingen in hun kind toevertrouwden in onze zorg. Ik mocht de dankbaarheid in hun stralende gezichten zien, met trotse kinderen aan hun zij, die stonden alsof ze de wereld aankunnen met hun stoere zonnebrillen 😉 We dankten God, hoorden het verhaal van de blinde Bartimeüs (Markus 9), en zongen samen van Gods goedheid en de wonderen die Hij doet onder onze handen. Want ja, dit moment liet me weer diep beseffen dat ondanks onze medische kennis elke geslaagde operatie een wonder is uit Gods hand. Hij weet als geen ander hoe we in elkaar zitten. Want Hij maakte hemel en aarde door te spreken, en ons, mensen, blies Hij zelfs zijn eigen adem in.

Er was nog een speciaal moment deze maand dat me herinnerde aan Zijn grootheid. Vanuit een specifieke plaats in Madagaskar brengen we onze patiënten naar het schip met behulp van de vliegtuigjes van de MAF. Er waren twee mannen die terug naar huis moesten, en een groepje nieuwe patiënten om op te pikken. Het vliegtuig zou niet vol zijn. Dus, kreeg ik de gelegenheid mee te vliegen! Naast het feit dat je mensen thuis mag brengen en het eerste welkom bent voor nieuwe patiënten, was het ook enorm gaaf om het land een keer vanuit een laag vliegend vliegtuigje te mogen zien. Het weer was perfect, en met een Nederlandse piloot werd het meer een gezellig gesprek dat we anders tijdens de koffie gehad hadden, alleen dan nu op 2000 meter hoogte via een koptelefoon met noise cancelling, op de zitplaats van de copiloot. Het werk van de MAF is dit jaar essentieel voor onze missie, maar zij ondersteunen wereldwijd vele andere missies door transport te verzorgen waar niemand anders kan gaan. Hier een kleine video voor geïnteresseerden: https://www.youtube.com/watch?v=p58T2malzXE.

Het begint een lange update te worden, dus ik ga afronden. Maar niet zonder te benadrukken dat, hoewel de laatste weken een stempel gedrukt hebben op deze maand, we onze zegeningen tellen en dankbaar zijn voor het leven aan boord. De mix van culturen en gewoontes vormt ons nog steeds (naar het beeld van Jezus). Zowel professioneel als in momenten van ontspanning kunnen we ons ei kwijt. We kwamen gezellig met de Senegalezen samen voor een lunch, organiseerden een Nederlandse aanbiddingsdienst in een van de kerkdiensten, en mochten vorige week deel zijn van de verkopers op de markt die twee keer per jaar aan boord georganiseerd wordt. Kortom, een community om dankbaar voor te zijn.

Zegen,
Louis & Denise

Gebedspunten:

• Dank voor het geslaagde oogprogramma deze field service en voor alle patiënten die blind waren, en nu weer zien!
• Dank dat Mercy Ships de relatie met de Malagassische overheid steeds een stukje mag verdiepen, en bid dat ons werk hier door mag gaan, ook als het schip aan het eind van dit jaar vertrekt.
• Dank voor de troost die we als wereldwijde gemeenschap bij elkaar mogen vinden in moeilijke tijden.
• Bid voor de familie en vrienden van onze overleden vriend, voor troost en dankbaarheid voor zijn leven.
• Bid voor onze patiënten die een langer herstelproces hebben dan verwacht, en bid ook voor degenen die we daardoor mogelijk niet kunnen helpen.
• Bid voor Gods bescherming voor het team van Louis’ afdeling dat vandaag start aan een wekenlange reis door het land voor verschillende trainingen van medisch personeel.
• Bid voor Gods openbaring en open deuren voor ons als we op zoek zijn naar waar God een plek voor ons heeft voorbereid.