Wonderlijk mooi

Lieve mensen,

September is alweer voorbij, en dat betekent dat het hier weer volop zomer is, terwijl bij jullie de zomeravondjes korter en korter beginnen te worden. De eerste helft van de maand konden wij er even lekker samen tussenuit, de tweede helft was vooral druk met sociale activiteiten.

We hadden een tiendaagse reis gepland door Madagaskar, met openbaar vervoer (lekker goedkoop, aangezien vliegen niet echt binnen budget viel ;)) Nu we hier een paar jaar geweest zijn en nog niet eens een tiende van het eiland gezien hebben, was het hoog tijd. Ik weet inmiddels ook veel beter wat onze patiënten moeten doorstaan onderweg naar het schip! Wat een lange busreizen. Madagaskar is enorm niet alleen in grootte, maar ook wat biodiversiteit betreft. De uitgestrekte landschappen veranderen zo’n beetje elke twee uur, en hoewel we veel ‘s nachts gereisd hebben, was er meer dan genoeg te ontdekken onderweg. Hieronder even een kaartje om te laten zien waar we geweest zijn. Het schip ligt bij het hartje aan de oostkust, en Mercy Ships zorgt voor een vlucht naar de hoofdstad in het midden.

Als mensen Madagaskar horen, denken ze vaak aan twee dingen: maki’s en baobab bomen. Die eerste hadden we hier al van het lijstje gestreept, maar nu kunnen we ook zeggen dat we de bomen bewonderd hebben. Het is grappig om te merken hoe de verschillende gebieden ook qua cultuur van elkaar verschillen. De westkust in het noorden is nog een stuk meer eilandstijl: rustig, vriendelijk en pluk de dag dan waar wij zitten, terwijl de stad juist is wat je doet denken aan menig Afrikaanse berghoofdstad, met veel verkeer, kleine steegjes, en meer zichtbare verschillen tussen rijk en arm. En een stuk kouder dan de rest van het land trouwens, brrr. Ik zou een reisgids moeten schrijven 😉

Als mensen Louis vragen wat z’n hoogtepunt van de reis was, zegt hij: ik heb ervan genoten om andere delen van het land te zien, maar mijn favoriete deel was tien dagen alleen met mijn vrouw door te brengen. Haha, je begrijpt het: ik ben enorm dankbaar voor hem. En het was een zegen om een soort verlate huwelijksreis te hebben, en elkaar in een andere, rustige setting nog beter te leren kennen. We zien keer op keer hoe Gods tijd en leiding volgen zegen brengt, op verschillende manieren. Hij is trouw aan Zijn woord en Hij voorziet in zoveel meer dan het strikt noodzakelijke. We helpen elkaar Gods hand te zien in alle dingen, van klein tot groot. En dat maakt je een zoveel dankbaarder mens. Echt.

Nou, toen we terug aan boord kwamen, was het werk aardig opgestapeld in onze mailboxen. Welkom terug 😉 Gelukkig vonden we snel onze draai weer en hadden onze beide afdelingen een uitje gepland met het team, dus er was ook tijd voor gezelligheid. Met Louis’ team gingen we naar een afgelegen plekje buiten de stad, met kano’s, een zwembad, en iets verderop het strand. We brachten samen de dag door, lekker relaxen, samen lunchen, en worshippen. Zijn dagwerkers zijn erg muzikaal, dus zelfs onderweg terug in de auto, over de hobbelige weg, werden er nog liedjes met de gitaar gezongen. De teamdag van het ziekenhuis was meer gericht op het bouwen van leiderschap en eenheid, dus iets meer te leren. Maar ook dat was leuk om collega’s eens in een andere setting te zien.

Deze laatste twee weken ben ik vooral druk bezig geweest met de vrouwenconferentie die we dit weekend organiseren voor al onze vrouwelijke vrijwilligers. Ik ben verantwoordelijk voor hoe de zaal eruit ziet, met thema en al, dus dat was aardig wat creatieve uurtjes en ontwerpen bedenken. Het moet morgen allemaal samenkomen, dus we gaan het zien! In ieder geval hebben we met wat vrijwilligers genoten van de schilder ochtendjes. Ojaa, en hieronder even een fotootje van een deel van de jeugdgroep van onze lokale gemeente, die we zondag op bezoek hadden voor een rondleiding aan boord.

Op werk was het tijd voor nieuwe mijlpalen: voor het eerst sinds Covid draaiden we vorige week weer met 4 operatiekamers onder volledige anesthesie (oogoperaties zijn alleen lokale verdoving)! Om dit te doen, heb je naast extra chirurgen ook extra anesthesisten, OK verpleegkundigen, en zaal verpleegkundigen nodig. Zoveel extra, dat het bijna niet meer in de bedden voor vrijwilligers past op dit schip. Daarnaast was het voor het eerst dit jaar dat een chirurg al zijn gescreende patiënten zelf kon opereren. Patiënten worden meestal op maandag aan de chirurg gepresenteerd voor de komende twee weken dat hij/zij aan boord zal zijn, en dan beslist de chirurg wie wanneer voor operatie mag. Meestal zijn er een aantal patiënten die nog langs de diëtist moeten, of extra testen, medicatie of een CT rapport nodig hebben. Daardoor blijven er bijna altijd een paar patiënten wat langer hangen en doet een andere chirurg de uiteindelijke operatie. Niet erg, maar het feit dat in dit specifieke blok elke patiënt klaar was voor operatie, is wel speciaal! De kleine dingetjes waarin God voorziet 😉

Zoals velen van jullie inmiddels weten, zijn dit onze laatste maandjes als vrijwilligers aan boord. Het doet je terugkijken, en vooruit kijken. Een gekke positie waarin we nog genieten van het leven in de kern van de missie, en tegelijk plannen maken voor 2027. Ik denk erover na van tijd tot tijd te blijven bloggen, omdat we in de nabije toekomst niet plannen in Nederland te komen wonen. Dat zal op een ander platform zijn, maar dat laat ik jullie voor de laatste blog zeker weten. Voor nu, verwacht over een maandje weer een update,

Liefs en zegen,
Louis & Denise

Gebedspunten:

• Dank dat het akkoord met de overheid getekend is en we dus de komende jaren met een klein team kunnen blijven om verder te werken aan het ontwikkelen van het zorgsysteem!
• Dank voor de mooie reis die we mochten maken en dat we er weer tegenaan kunnen voor de laatste maandjes.
• Dank voor hoe goed de patiëntenstroom loopt de afgelopen weken.
• Bid specifiek voor de patiënten die we niet kunnen helpen, dat zij toch iets van de liefde en hoop die in Jezus is mee hebben mogen nemen.
• Bid voor Mercy Ships wereldwijd nu de focus langzaam meer komt te liggen op lange termijn relaties met de verschillende landen. Bid voor creativiteit en fijngevoeligheid.
• Bid dat alle tijd geïnvesteerd in stages aan boord, lesgeven in het land, en andere trainingen zijn vruchten zal afwerpen en het zorgsysteem in Madagaskar een blijvende groei mag doormaken.