Blog

Akwaaba, Hello, Hallo

Anja Lakerveld
Mercy Ships Akwaaba, Hello, Hallo
  1. Jaja ik spreek straks niet alleen Engels maar ook Twi. Dit is de taal die naast Engels vaak gesproken wordt door de lokale bevolking. Nu ik hier al wat langer ben en het allemaal vertrouwd voelt, probeer ik toch wel wat woordjes te leren en terug te spreken naar mijn patiënten. Al blijft het nu alleen maar bij begroeten of ‘dankjewel’ zeggen. Dat alleen al vinden ze vaak helemaal leuk. Nou ja, dat denk ik want, ze liggen helemaal in een deuk als ik van de week vaak ‘Medaase’ terug antwoordde als ze mij bedankte ergens voor al was het maar nadat ik voor de zoveelste keer in korte tijd de controle’s gedaan had. Hier zeg je dan dankjewel terug in plaats van ‘graag gedaan’. Dan denk ik of ze lachen me keihard uit om mijn uitspraak of ze vinden het heel erg leuk. Ik denk klein beetje het eerste en vooral wel het laatste. Ze vinden het leuk als je interesse toont in hun taal en leven.

Sommige probeerde me veel meer te leren, maar om het te onthouden is een tweede voor me. Ik bedenk me, ik moet gewoon voor een paar dagen één woord kiezen om dat steeds te herhalen. Dus deze week was het ‘Medaase’ en volgende week misschien wel ‘Et te sen’ dat betekent ‘Hoe gaat het?’

 

Ik zit hier inmiddels alweer op de helft van mijn tijd in Ghana. En ik zou vandaag avonddienst hebben, maar het komt elk weekend wel voor dat er één of twee personen een bericht krijgen met dat ze vrij zijn. Dit komt omdat er in het weekend geen operaties zijn, en er in de dagdienst vaak patiënten ontslagen worden naar huis of naar de LCU.

Nu was ik toch aan de beurt. En toch wel lekker. Aan mijn rooster heb ik gemerkt dat er de afgelopen 2 weken veel verpleegkundige naar huis zijn gegaan. hierdoor hadden vele een vol rooster deze 2 weken. Nu maar even tijd vrij maken om een blog te maken. Al vind ik het erg moeilijk wat nu te vertellen want er gebeurd zoveel.

 

Nu ook deze afgelopen 2 weken heb ik niet op de afdeling orthopedie gestaan. 2 weken terug zijn de laatste operaties gedaan en hierna volgde in de daaropvolgende dagen een gestage leegloop van de afdeling naar de LCU. De LCU is een afdeling op het schip waar de kinderen maar ook volwassenen heengaan als ze officieel niet meer in het ziekenhuis hoeven te verblijven maar ze kunnen nog niet naar huis omdat vooral voor de orthopedie kinderen ze vaak terug moeten komen voor vervolg afspraken en controle’s. Ze wonen te ver weg om steeds heen en weer te komen dus verblijven ze eerst op de afdeling LCU en hierna gaan ze naar het Hope Centre. Het Hope Centre is een gebouw van wat Mercy Ships gebruikt als onderkomen voor de mensen om daar te verblijven. Of voor de operatie of erna.

 

Er was wel begonnen met de ‘General Surgery’ oftewel ‘Algemene operaties’. Hier worden de operaties gedaan van liesbreuken, orchidopexie (niet goed ingedaalde testikel), hydrocelectomie (het verwijderen van vocht bij het scrotum) en het verwijderen van lipomen (goedaardig gezwel van vetcellen). Dit gebeurd bij kinderen maar ook bij volwassenen.

Eerst stond ik een paar dagen op Ward A wat ook de kinderafdeling is. Toen deze afdeling geopend werd ’s avond en de eerste patiënten gekomen waren, was er een oproep om bij elkaar te komen met zingen en gebed. Hier eindigde ik mijn vorige blog mee. Ik ben hierheen gegaan. Eerst werd er één of twee liederen gezongen uit een liedboek en hierna wilde een local zelf een nummer zingen. Het was zo mooi om te zien en ontroerend wel hoe vol passie ze zingen tot lofprijzing van God. Ook al gaat het zo anders dan je in Nederland gewend bent. Hier hoort dat dansen, zingen en klappen in hun cultuur. En helemaal niet te uitbundig maar recht uit het hart, God danken voor Mercy Ships.

 

Ik vond het leuk om later op die afdeling ook te gaan werken. Eerst wel spannend natuurlijk. Weer andere dingen en ik wist moet ik opnames en ontslagen nu gaan doen. Want hier gaat het zo snel, binnen 1 of 2 dagen worden ze al ontslagen. De turn over is heel erg groot. De eerste keren waren er 10 opnames dus de volgende dag zijn er dan ook 10 operaties op de afdeling. Met zo’n grote turn over ben je wel lekker bezig dan. Vooral omdat je na de operatie veel bezig bent controle’s (ademhaling, bloeddruk, hartslag, temperatuur meten). Dit moet de eerste 4 keer elk half uur en hierna nog 4 keer elk uur. Als je meerdere OK’s hebt dan ben je dus van de één naar de ander aan het gaan om steeds dezelfde controle’s te herhalen. Ook hoort bij het uitwerken van een OK het uitwerken van de voorgeschreven pijnmedicatie. Dit moet allemaal wel op de goede manier gebeuren en vast gelegd worden. Wat wil zeggen op vaste tijden en de PCM op basis van het gewicht. Dus een man van 60kg kan gewoon 750mg PCM krijgen per keer. Terwijl je in Nederland gewoon vanaf 16 jaar ofzo al 1000mg per keer inneemt. Echt verbazingwekkend in eerste instantie. De één krijgt wel ibuprofen standaard bij en een ander niet.

Sowieso is het Amerikaanse systeem van werken erg wennen voor ons/mij als nuchtere Nederlander. Het heeft ons de wenkbrauwen regelmatig gefronst hoe het allemaal moet. Alleen al kijkend naar de controles’s doen. In Nederland zijn we veel meer gewend om klinisch te redeneren en vooral naar de patiënt te kijken. Hoe ligt hij/zij erbij? Dit zegt al heel veel over de situatie van een patiënt.

Dit gaf in het begin nog wel eens de nodige frustratie vooral omdat je ook hier heb dat de één het wat strenger ziet dan de ander. Dat verschilt dan weer niet met Nederland.

Ook het werken met een ‘Charge Nurse’ is zo anders. Als er veranderingen zijn bij een patiënt moet dit via de charge nurse gaan en deze overlegd met de arts. En bij sommige artsen moet je niet als bijdehandte Nederlander dingen gaan voorstellen, want dat wordt niet helemaal verwacht dat een verpleegkundige zegt wat te doen, hoorde ik van een situatie van iemand. Hahaha dat komt niet goed soms bij ons hoor in Nederland dan in de ziekenhuizen. Want daar vertellen de verpleegkundige wat we gaan doen aan de dokter veelal 😊.

Maar ja inmiddels zijn we dat ook gewend en moet ik er veelal om lachen hoe het gaat en doen we braaf wat er verwacht wordt. Soms klein beetje op mijn eigen manier. Want ik ga niet elk half uur of uur een minuut een AH tellen. Als de patiënt rechtop in bed zit en vrolijk zit te praten en te eten of te drinken. Nee hoor als de meneer of mevrouw of het kind gewoon rustig ligt en geen ongemak heeft is hij goed, mij niet bellen.

 

Er wordt op deze afdelingen wat afgekleurd. Vooral in het weekend is het rustiger en heb je meer tijd voor de kinderen en volwassen patiënten. Veelal worden de kinderen en de volwassenen bezig gehouden door de Day Crew die aanwezig is. Ze zitten dan aan een lange tafel op de afdeling te kleuren of spelletje te doen. De eerste dagen dat ik op Ward A was, was er een meisje die helaas een dag langer moest blijven en deze was heel rustig alleen maar aan het kleuren. Ze sprak niet maar liet in haar hele houding zien dat ze de aandacht leuk vond. Mijn collega had een kleurplaat in gekleurd en vroeg aan het meisje of ze haar naam wilde schrijven op die kleurplaat. Vol trots schreef ze haar naam op. Later waren we beide bezig in de verpleegpost en kwam het meisje weer binnen en had ze voor ons allebei een kleurplaat gekleurd. Heel lief. Ik probeerde haar duidelijk te maken dat ik deze in mijn kamer zou ophangen en dat ik het heel lief vond dat ze dit gekleurd had voor mij. Ze heeft wat afgekleurd die dag.

Zelf vond ik het ook erg rustgevend even om zo bezig te zijn. Je hoort het weleens van mensen dat ze het geweldig vinden, maar ik ervaarde het nu ook. Misschien toch als ik straks thuis ben een kleurboek aanschaffen als therapie om soms even je hoofd rust te geven.

Ook is het een mooi gezicht, van de week ook, als je van die volwassen mannen aan een tafel ziet zitten in hun operatiekleding en dan te zien kleuren. Dat zal je denk alleen maar hier zien. Ze doen het ook allemaal.

 

Oja vergeet ik het bijna weer. Ik hoor alleen maar dat iedereen wil weten hoe mijn collega’s zijn. Schijnt ook belangrijk te zijn, vooral mijn collega’s zijn bang dat ze heel snel ingeruild worden denk ik 😊. Nee veelal zijn mijn nieuwe collega’s leuk en heel erg aardig. Wel was het ook, en daar kom ik weer, wennen aan het ‘overdreven’ enthousiasme van de Amerikanen. Alles is ‘Great’ and en ik doe zo goed mijn best en dan in de overtreffende trap. Natuurlijk ben ik de beste dat weet ik ook wel, maar als het gepaard gaat met teveel enthousiasme dan geloof ik het niet. Nee hoor de meeste bedoelen het echt goed hoor en dat zit gewoon in hun aard. Ik moet er tegenwoordig gewoon heel erg stiekem in mezelf om lachen. Wij Nederlanders zijn natuurlijk veel te stug en rustiger van aard.

Van de week was het na een avonddienst helemaal gezellig. Ik zat eerst te praten met een nederlandse collega in het restaurant na onze leuk dienst en toen kwamen er steeds meer meiden bij van andere wards. Het werd een hele gezellige tijd nog. Eén van de verpleegkundige vind het geweldig om Nederlandse woorden te leren. Op haar telefoon kreeg ik een hele lijst te zien welke woorden ze al geleerd had. Wat hebben we gelachen om de uitspraken. Wij zijn maar rare mensen met onze harde ‘G’ en harde ‘R’. Vinden ze allemaal erg lastig.

 

Maar ja dan heb je deze week met een collega ook 3 hele leuke en gezellige avonddiensten gedraaid en dan ging ze vandaag ook nog weg. Zo is hoe het hier gaat. Elke dag is anders met de mensen met wie je praat of omgaat. Of het komt door het werken of je werkt net met elkaar en dan gaat er toch weer iemand weg.

Elk weekend, en vooral op zaterdagmiddag om 17.00 uur, is het grote afscheid nemen van een aantal vrijwilligers. De ene keer een grotere groep dan een andere keer. Vanmiddag de 2 collega’s ook gedag gezegd. En ondanks dat ik weinig met ze gewerkt heb is het jammer dat hun tijd erop zat.

 

Ja en zo gaat de tijd door en heb ik nog 6 weken te gaan. Toch nog maar erg genieten van alles. Ook van de momenten van vanavond die rustiger verloopt dan alle andere. Even tijd voor jezelf is ook erg belangrijk heb ik geleerd. In het begin was ik veelal bezig met contacten maken. Maar ik wil het niet forceren en het kost ook veel energie. Het komt zoals het komt.

Eigenlijk dacht ik aan het einde te zijn van mijn blog. Maar als ik dan door mijn foto’s ga om te zien wat ik er eventueel bij kan voegen. Dan wil ik eigenlijk nog iets vertellen wat diepe indruk op me heb gemaakt en de tranen dan echt wel in je ogen staat en je dan echt beseft waarom je het hier doet. Tuurlijk het zou heel leuk zijn om nieuwe vriendschappen op te doen, maar het allerbelangrijkste is dat er levens veranderende operaties hier plaats vinden. En dit werd maar al te duidelijk ongeveer 3 weken geleden nu alweer. Dat was in één van de laatste weken van de orthopedie. Er is een wat ouder meisje geopereerd en deze operatie was ook voor de arts een grote uitdaging. Zo’n operatie hadden ze hier nog niet gehad. Eén been van het meisje was zo krom gebogen dat haar gehele onderbeen op hele korte afstand was van de grond als ze liep. Er was grote kans op na de operatie op een compartiment syndroom. Daar waren we met z’n alle erg alert op. Het mocht heel voorspoedig gaan met haar. En het moment dat ze haar eerste stappen zette ga ik nooit meer vergeten. Iedereen kwam erbij en er werd gezongen, gedanst en zo begeleidde we haar over de afdeling en liep ze gelijk een rondje. Tranen werden er gevloeid van de dokter, van verpleegkundige en ook van haar eigen broer. En natuurlijk kon ik mijn ogen ook niet droog houden.

Ook hield Pip, de teamleidster van orthopedie nog een presentatie over de operaties en liet de voorbeelden zien van vorige seizoenen in Sierra Leone. Het was heel ontroerend en zo een eye opener weer waar we het voor doen. Ik heb het al eerder gezegd, het is een hele lange weg die de kinderen moeten gaan. En het is echt een intense periode als je daar werkt en de kinderen te volgen. Ik heb het nu 4 weken mogen doen. Maar in die 4 weken heb ik kunnen zien hoe de kinderen veranderen als ze kunnen lopen. Dan zie je ze opbloeien. Ook dat meisje die ik in mijn vorige blog beschreef die net geopereerd was en zo aan het huilen en gillen was. Heel soms haalde ze ook m’n irritatie naar boven want ze was erg van het commanderen soms. Ze heeft ook een tijdje in isolatie gelegen daar ze COVID had. En steeds maar weer bellen om ijs te wisselen om op het gips te leggen. Maar toen ik haar zag lopen was dit zo mooi om te zien en is het een ander meisje ook.

Vanaf volgende week ga ik waarschijnlijk weer terug naar Ward C want daar beginnen de plastische chirurgie operaties. Ik ben heel benieuwd.

9 reacties op “Akwaaba, Hello, Hallo”

  1. Marleen van der Wijngaard avatar
    Marleen van der Wijngaard

    Prachtig An, je zo van waarde voelen.
    Dat missen we in het rijke westen wel.
    Moeilijk voor jou ook om je aan de dokter te moeten “onderwerpen”.
    Gods zegen toegewenst over de tweede helft van je werk.
    En geniet vooral van je werk en je collegas

  2. Helma avatar
    Helma

    Wat weer een mooi verhaal Anja , zo leuk dat je ons daar in mee neemt .
    Geniet van die mooie ervaring dat nemen ze niet meer af .
    Helma

  3. Jannie Suurland avatar
    Jannie Suurland

    Wat doe prachtig werk en met liefde doet
    Geniet zo van wat er over vertelt
    Fijne succes de aankomende weken

  4. Johan Dane avatar
    Johan Dane

    Beste Anja,
    Mooi dat we zo een inkijkje krijgen in het werk dat je aan boord mag doen voor de verre naasten. De indrukken die je er zelf door opdoet en de ervaringen met andere culturen zowel van de mensen aan boord als van degenen die geholpen worden. De ontroering als je mag zien wat de resultaten zijn zoals je ze beschrijft van het oudere meisje nadat ze de bijzonder ingrijpende en moeilijke operatie ondergaan had. Dan ervaar je waar je allemaal voor mag doen en de Heere er ook de eer van mag ontvangen.

  5. Gabrielle 't Hart avatar
    Gabrielle ‘t Hart

    Wat mooi weer om het te lezen Anja, wat doe je je werk vol passie. Geniet er ook maar van het gaat zo snel. Wat zullen de mensen blij met je zij daar.

  6. D. den Braber avatar
    D. den Braber

    Ha, Anja, we lezen met veel plezier je blog.
    Wat een prachtig werk mag je daar doen, en wat kun je je indrukken mooi verwoorden?
    We krijgen een inzien in een voor ons onbekende wereld.
    Hartelijke groet fam. den Braber

  7. Rina van der Vlist avatar
    Rina van der Vlist

    Mooie blog weer Anja. Waardevol wat je mag betekenen voor je medemensen. Van harte Gods zegen de komende tijd nog. Liefs

  8. Annet den Breejen avatar
    Annet den Breejen

    Zo mooi om te lezen hoe je werkdag eruitziet en hoe het met je gaat. Prachtig werk met prachtig resultaat!
    Ennnnn wat goed dat je af en toe gewoon je mond kan houden 😉

  9. Sander avatar
    Sander

    Leuk om hier en op Polar Steps te lezen over je belevenissen. Veel plezier nog de komende weken; geniet van je werk, ontmoetingen en de warmte in Afrika!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Bekijk alle blogs

Benieuwd naar mijn avontuur aan boord? Lees hier al mijn blogs.