





Hello everyone,
‘Hello, how are you?’ I’m fine, thank you. Dit is wat we elke dag regelmatig tegen elkaar zeggen hier op het grote schip wat Mercy Ships heet. Mijn nieuwe thuis voor 3 maanden.
Ik ben inmiddels nu 4 dagen op het schip maar het lijkt echt al of ik er al 2 weken zit. En ik dacht misschien zijn jullie wel nieuwsgierig naar mijn ervaringen van afgelopen dagen.
Ik heb mijn eerste ‘day off’ oftewel mijn vrije dag vandaag. Dan is het even kijken hoe je die dag gaat invullen. Dit is toch anders dan dat je thuis in Nederland bent. Geen huishouden wat staat te wachten of ‘even’ de deur uitgaan.
Dat ik nog niet gewend ben aan mijn nieuwe leven hier bleek vanmorgen al wel, daar ik te laat was voor het ontbijt…oeps. Ik dacht echt ontbijt is van half 7 tot half 9. Maar natuurlijk is dat dom gedacht want afgelopen dagen zat ik toch voor half 7 al aan het ontbijt voor mijn dagdienst. Het begint dus al met nadenken over ontbijten. Niet tot 9 uur op mijn bed liggen zoals ik thuis vaak doe.
Hoe gek ook maar altijd als ik in Afrika ben dan ben ik toch wel een ochtendmens en vroeg wakker. Misschien toch teken dat ik hier moet blijven. Ook hier op het schip hoor je van allerlei geluiden en ben ik vroeg wakker. Is het niet andere die wakker worden die ik hoor dan is het wel mijn roommate die vroeg opstaat, versta wekker om half 6, om te gaan werken.
Ook het ventilatiesysteem hoor je continue. Wel een hele goede airco is er aan boord. Binnen is het kouder dan buiten. En het is soms zo koud dat lange mouwen wel een aanrader is. Maar ik hou van warmte dus zit graag buiten. Ook nu terwijl ik mijn eerste blog schijf. Met mijn kopje koffie die ik gehaald heb bij het café. De dame kent mijn naam al helemaal 😊. Kijkend over de haven en de containers ga ik proberen jullie mee te nemen naar mijn allereerste ervaringen aan boord van de Mercy Ships.
Zondagavond laat kwamen we aan op vliegveld van Ghana. Deze ervaringen hebben jullie al kunnen lezen op mijn polarsteps.
De eerste nacht was een kort nachtje. Ik lag al niet vroeg op bed maar ik kon toch niet gelijk slapen. ’s Ochtends ging de wekker alweer vroeg om na het ontbijt bij de verplichte maandagochtend meeting te zijn. Met elkaar wordt dan de week begonnen met gebed en zijn er de mededelingen onder andere ook van de kapitein. Ook moesten de degene staan die er voor het eerst of voor het laatst aanwezig waren bij de meeting.
Hierna had ik een korte kennismaking met alle nieuwe aangekomen nurses. Het was een hele kort introductie maar want de volgende dag volgde verder een oriëntatiedag.
We hadden de rest van de dag veelal vrij. Even bijkomen en koffer uitpakken. Dit was wel even fijn om alles een plekje te geven.
Nadat ik dit gedaan had hebben we de verdere dag beetje met elkaar doorgebracht als nieuw aangekomen nurses. Allemaal jonge meiden van rond de 25 jaar. Waar ik de enige uit Nederland ben. De rest komt uit Amerika, Engeland of Australië dus het was al een goede dag om gelijk aan de slag te gaan en gewend te raken aan communiceren in het engels. Er werd veel gekletst. Maar ondanks dat mijn engels wel aardig is en ik iets meer vertrouwen kreeg. Als die meiden onderling aan het praten zijn zo snel dan kan ik er soms niet veel van volgen.
We verkende het schip en gingen trap op, trap af, deur in, deur uit. Er moet een logica zitten in het schip maar als je er voor het eerst rondloopt dan weet je al heel snel niet meer waar je eigenlijk bent.
Ondertussen moesten we ook nog wel wat dingen regelen zoals langs de IT gaan omdat alle communicatie en nieuws komt via de app TEAMS en dit werkte bij mij niet helemaal goed en bij andere. Ook gingen we langs de Crew Bank om een pasje te laten maken en hier geld erop te laten zetten zodat we aan boord dingen konden kopen in de Ship Shop. Aan boord kan je niet betalen met contant geld. Zo vermaakte we ons wel.
Aan het einde van de middag hadden we een algemene oriëntatie. Hier kwamen vele mensen langs om te vertellen hoe alles gaat aan boord en de regels werden uitgelegd zoals van de security, veiligheid aan boord, hoe om te gaan met de mensen aan boord, kledingregels met betrekking tot respect voor ander cultuur enz. En daar we met 500 mensen aan boord wonen en werken van verschillende afkomsten en culturen is het wel fijn dat er aan de regels gehouden wordt zodat het leefbaar blijft. Helaas, voor ons of mij, wordt ons erg op het hart gedrukt dat we absoluut geen foto’s mogen maken vanaf het schip als we buiten staan. Het land Ghana is hier erg streng in en Mercy Ships is te gast in de haven en wil hierin niet teleurstellen. Ook mag ik helaas geen foto’s maken van het ziekenhuis zelf en de kids als ik aan het werk ben. Een echt inkijkje kan ik hierdoor helaas niet geven maar hopelijk kan ik toch iets vertellen en een indruk geven middels mijn blogs.
Na 2,5 uur, had ik een erg vol hoofd vol met informatie en om ook alles tot me te nemen in een andere taal zo op één dag dan kost dat wel heel veel van je zo aan het einde van de dag.
Na het avondeten even terugtrekken in mijn eigen kleine kamer. Dan is het ook wel stil en even wennen hieraan.
De volgende dag, dinsdag, was een hele dag oriëntatie over ons werk als verpleegkundige. We kregen onderwijs in hoe om te gaan met kinderen. Dit is toch wel anders dan als de kinderen gezond zijn. Kinderen die ziek zijn, zijn vaak angstig in een andere omgeving en na operatie erg pijnlijk. We kregen ook uitleg over hoe alles werkt en gaat. Zoals uitleg over medicatie en alles vast leggen. Hier komt geen computer werk aan te pas. Alles gaat op papier. Het is heeeeel veel documentatie. En heel veel checken. Alle medicatie wat gegeven wordt moet gecheckt worden zelfs een paracetamol. Dit zal even wennen zijn.
Als er tekenen zijn van dat het niet goed gaat moet je dit altijd doorgeven aan de charge nurse, de verpleegkundige van dienst. Deze verteld dan wat eventueel te doen of overlegd met de dokter. Wij leveren de zorg aan de patiënten maar de charge nurse loopt de visite met de dokter en regelt veel zaken.
Ook kregen we een rondleiding en een eerste blik van het ziekenhuis aan boord.
Deck 3 en 4 zijn te herkennen aan een witte vloer wat betekend dat je in het ziekenhuis bent.
Op deck 3 bevinden zich onder andere de operatiekamers en op deck 4 de verpleegafdelingen. Mooi om zo een eerste blik te krijgen in mijn nieuwe werkomgeving.
’s Avonds had ik nog een algemene verplichte tour door het schip. Zo kreeg je meer uitleg waar alles was en hoe het werkte zoals waar zijn de wasmachines en hoe die te gebruiken. En andere faciliteiten aan boord zoals waar kan je zien waar welke activiteiten te doen zijn. Ook is er een bibliotheek aan boord waar boeken gelezen kunnen worden.
Ondertussen merkte ik wel dat het toch wel erg wennen was een andere manier van leven op een schip. Ondanks dat het een groot schip is, is het toch een kleine wereld waarin je leeft. Je wilt ook graag de wereld buiten het schip leren kennen en even in de auto stappen en eropuit gaan zit er niet in. Er wordt genoeg georganiseerd zoals hardlopen in de vroege ochtend om 6.00 uur. Dit is fijn om te weten en om eventueel aan deel te nemen, en een mooie manier om nieuwe mensen te leren kennen.
Woensdag was mijn eerste dag werken. Gelijk een dagdienst. Welke begint om 7.00 uur. We ontbeten met elkaar, degene die ook dagdienst had van de new nurses, en we liepen hierna de 2 trappen af naar je ‘werk’. Geen lange reis of problemen met een brug.
We werden hartelijk welkom geheten. Iedereen heel vriendelijk. Ik wist al dat ik één inwerk dag kreeg en de volgende dag was zelf aan de slag en volledig meedraaien.
Met zo’n eerste dag komt er veel op je af. Een afdeling met 20 bedden wat later blijkt toch wel klein te zijn voor het aantal mensen wat er rondloopt over de gehele dag. Kinderen zijn altijd vergezeld met een ouder. Er lopen ‘day crew’ mensen rond die assisteren met de dagelijkse gang van zaken. Deze worden ook regelmatig gevraagd om te vertalen maar helpen met de verzorging van de kinderen als dit nodig is.
Het was confronterend om te zien wat er echt allemaal bij komt kijken in zo’n proces van operatie. Via internet zie je de foto’s van ervoor en erna en de geslaagde verhalen, maar nu ervaarde ik al wat voor impact dit heeft en vraagt van de kinderen. En wat voor een lange weg ze moeten gaan voordat het een succes verhaal is. Zulke kleine en jonge kinderen en zo’n ingrijpende operatie. Toen we arriveerde op de afdeling was er al genoeg geluid van huilende kinderen omdat er iemand zoveel pijn had. Zo kort na een operatie is de pijn er maar ook de discomfort van vaak beide benen in gips in zijn geheel tot bovenaan geeft ongemak. Elke beweging doet pijn. De eerste dagen hebben ze alleen maar strikte bedrust. Dus plassen en ontlasting krijgen gebeurd in bed op een po. Wat veel pijn kan veroorzaken. Of juist door de bedrust en morfine gebruik krijgen kinderen last van de darmen die niet op gang komen. Er komt zoveel bij kijken. En zo kreeg ik al een klein inkijkje en veel indrukken te verwerken op mijn eerste dag. En ondertussen alles goed onthouden daar ik de volgende dag zelf aan de slag mocht. Ze zijn erg lief en je staat nooit alleen. Maar je merkt wel dat de groep net begonnen is en sommige er ook nog maar kort zijn.
Ik zal later meer vertellen over hoe het eraan toe gaat tijdens een dienst.
We worden elke dag voorzien van eten en drinken. Ontbijt, lunch en diner kan ik nuttigen en hier heb ik 2 uur de tijd voor. Tussendoor als je trek heb kan je altijd een boterham pakken en koffie, thee en water in het restaurant. Zo kom je niets te kort aan boord.
Ik hoop zo een klein inkijkje gegeven te hebben over mijn eerste indrukken en dagen hier. Wie weet volgt er snel meer.




Geef een reactie