![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
Zo dan zijn er gewoon alweer 3 weken voorbij. Als ik het nu zegt lijkt het zo weinig maar voor mijn gevoel zit ik hier nu al 3 maanden. En dat is een goed gevoel. Ondertussen ben ik goed gewend aan mijn leven hier aan boord. Ik kreeg na mijn eerste blog nogal verontruste berichten dat het overkwam alsof ik het niet naar mijn zin zou hebben, maar dat wil ik even recht zetten. Ik ben graag eerlijk over mijn ervaringen en ga het niet mooier maken dan het is. De eerste dagen kwam er veel op me af en is het heel erg wennen aan alles en iedereen en moest ik mij weg hierin vinden.
Het leven hier is zo anders dan je thuis gewend ben. Laat ik beginnen bij het naar mijn werk gaan. Normaal moet ik driekwartier van tevoren weggaan om op tijd op mijn werk te komen. Vooral omdat je niet weet hoe druk het is bij de welbekende Algrabrug 😊. Nu ga ik me 5 minuten van tevoren omkleden en mn spullen pakken om 2 minuten van te voren 2 trappen af te gaan om naar mijn ‘werk’ te gaan. Eigenlijk ben ik er dan nog heel snel, voor je het weet loop je de afdeling op.
Ik heb inmiddels alle diensten hier gewerkt: dagdiensten, avonddiensten en zelfs nachtdiensten. Ik kom nu vanmorgen uit een reeks van 4 nachtdiensten. Vanmorgen even paar uurtjes geslapen. Nou ja geslapen, ja elk uur wel gezien. Altijd wel wat te horen overdag op zo’n schip. En ik heb oordoppen bij me maar die doe ik alleen in als ik echt niet kan slapen. Ik vind het namelijk best irritant slapen soms met oordoppen
Nu ik zo uit de nacht kom en nog een halve dag over heb dacht ik, ik ga jullie weer even op de hoogte stellen. Terwijl ik nu ook zit te wachten op mijn was die ik net aangezet heb. We hebben hier de ‘Crew Laundry’ waar 15 wasmachines en 15 drogers staan zodat iedereen zijn was kan doen. Want ja dat gaat ook gewoon door. En wordt niet voor me gedaan helaas. Alles zelf doen. Je gedeelde slaapkamer, badkamer en wc ook schoonhouden. Helaas moet ik die huishoudelijke taken hier ook doen.
Er werd me in het begin al verteld dat er in de ‘Crew Laundry’ de ruzies komen. Om gebruik te maken van de wasmachine en droger moet je jezelf inschrijven. Dan heb je een uur een wasmachine en hierna een uur de droger in gebruik. Dit om alles zo gestroomlijnd te laten werken. Dan denk je prima geregeld. Maar ja het komt weleens voor je dat je toch net te laat eraan denkt dat je tijd aangebroken is om je was erin te doen of dat je even bent vergeten dat je, je was erin gedaan had. Dan is de volgende de pineut en is de wasmachine soms niet klaar als die er na een uur is. Je begrijpt dat is natuurlijk niet zoals het hoort en niet leuk voor de ander. En heel de planning loopt dan niet meer goed. Je mag je was er alleen in doen als je op tijd bent en zeker weet dat de machine na een uur klaar is voor de volgende. Als je dus te laat bent en het niet gaat redden dan moet jeje beurt overslaan maar ja dat gebeurd natuurlijk niet. En je snapt wat er dan volgt… frustratie. Als de machine wel klaar is maar de was is er nog niet uitgehaald door de eigenaar mag je die was eruit halen en leg je ze in een wasmand met een kaartje van nummer van de wasmachine.
Ik ben helaas ook schuldig aan zon’n ruzietje. Ik had niet goed gekeken naar de tijd. Te snel wilde ik nog even een was draaien, afgelopen zaterdag, om weer schone handdoekken te hebben. En ik dacht dat er nog een gaatje was om 16.00 uur. Maar na een uur kreeg ik een standje of ik wel goed gekeken had want de machine waar ik mijn was ingedaan had was eigenlijk bezet. Had ik mijn naam bij 15.00 uur gezet. Met mijn slaaptekort van nachtdienst en te snel willen verkeerd gekeken. Ik heb me heel erg verontschuldigd en voelde me ook schuldig maar het was goed, ze kon het begrijpen. Oeps, ik probeer zo mijn best te doen 😊.
Maar ja even over mijn werk alhier. Daar zijn jullie vast benieuwd naar ook denk ik.
Ik werk op Ward C, zo wordt de kinderafdeling alhier genoemd. Hier komen de kinderen die ‘Pediatric Orthopaedic Surgery’s moeten ondergaan. De kinderen komen hier daar hun benen grote deformiteiten vertonen. Wat wil zeggen dat de kinderen abnormale verbuigingen hebben van benen. Hierdoor hebben ze hele erg O of X benen. Het komt hier in Afrika vaak voor door eenzijdig eten en hierdoor tekort aan Vitamine C en D. Waardoor ze broze en weke botten hebben. Hier in Afrika tillen ook kinderen veel op hun hoofd waardoor door de druk die de deformiteiten geeft. Ook is een genetische afwijkinen één van de oorzaken.
Vorige week waren de officiële laatste operaties van deze periode. En hierna, begin november, start er weer een nieuw programma bij ons op de unit. Waarschijnlijk wordt dit de plastische chirurgie en worden er kinderen geholpen nadat ze brandwonden hebben opgelopen.
Deze afgelopen weken zijn er veel dingen gebeurd en zie je in de praktijk hoe het allemaal in zijn werk gaat. Er is een meisje wat een uitdagende operatie was waar het been op maar liefst 8 plekken gebroken moest worden om het weer goed te krijgen. Er was grote kans op een compartment syndroom. Na een operatie is de kans op zwelling erg groot. Ook van de spieren in het been. Die kunnen dan zo erg gaan opzwellen en op een gegeven moment heeft de zwelling geen ruimte meer door het gips waardoor de spieren geen zuurstof meer krijgen. Hier moet je snel bij zijn want anders kan het grote gevolgen hebben wat leid tot afsterven van spieren en weefsel en zenuwbeschadiging. Bij dit meisje mag het, na 11 dagen alweer, toch nog steeds goed gaan. Helaas was dit voor 2 andere kinderen niet het geval. Eén jongen waar ik ook al een aantal keer voor heb gezorgd is vorige week voor de 5e keer geopereerd ivm compartiment syndroom als complicatie. Bij een compartiment syndroom moet er in de spier, het compartiment waar de zwelling zich bevind, gesneden worden om deze weer de zuurstof te geven die nodig is om te blijven functioneren. De spier wordt bloot gelegd en de wond blijft dan wel open om zo de zwelling de ruimte te geven en de tijd geven om te genezen. Zo is hij dus 2x terug geweest en vorige week eindelijk werd de wond gesloten. Nu zag ik hem vanmorgen vroeg een rondje lopen over de afdeling. Dit is het mooie om te zien na weken, het resultaat en dat die er eindelijk is.
Om zo’n compartiment syndroom snel eventueel te zien aankomen moeten we per dienst 3x de neurovasculaire checks uitvoeren. Hier kijk je in het algemeen naar de bloeddoorstroming door middel van voelen of de tenen warm zijn, er zwelling te zien is en of er gevoel ervaren wordt in de tenen door middel van oefeningen.
Ik ben als verpleegkundige vooral bezig met het delen van de pijnstilling. De eerste dagen op gezette tijden. 4x op een dag PCM en 3x op een dag Ibuprofen. Hiernaast krijgen ze 2 of 3 dagen lang 6x dgs morfinedrank. Zo proberen we een goede pijnspiegel op te bouwen zodat de pijn dragelijk wordt. Nu is dit helaas niet zomaar gedaan dus is het de eerste dagen echt niet leuk en dit heb ik al meerdere keren ervaren. Hoe je machteloos naast een bed staat van een kind dat huilt en schreeuwt van de pijn. Ik heb dan de medicatie gegeven die ik kan geven maar moet het toch de tijd geven om in te laten werken. Dit had ik in mijn eerste blog al verteld over mijn eerste ervaringen dat onze unit bekend staat als intens door de kinderen die huilen en gillen. Ondertussen ben ik dat wel meer aan ‘gewend’ maar je blijft je machteloos voelen en naast het bed staan omdat je even niets kan doen. Ook speelt mee dat de kinderen uit hun vertrouwde omgeving zijn gehaald. Ongemak ervaren doordat ze met 2 benen van boven tot beneden in het gips zitten en geen kant op kunnen.
Afgelopen nacht zei een meisje ‘cut it off’. Snij het weg. Ik dacht eerst in haar verdriet dat ze haar benen bedoelde maar ze wilde het gips eraf hebben. In ieder geval het gips weg van haar bovenbenen. Als ze dan zo in hun verdriet en boosheid zitten is er ook weinig contact mee te krijgen. We hebben dan mogelijkheden door afleiding te geven met een knuffel dat ligt geeft of een bol met licht wat op plafond ook weerkaats wordt zodat je een soort snoezel sfeer creëert. Wat ze hopelijk meer kalmeren. Het meisje van vannacht wilde heel graag een bolletje met licht naast haar in bed om naar te kijken en werd hier snel rustiger van. Al helpt zulk soort dingen de eerste nacht en dag niet veel dan wordt de pijn erg ervaren.
Ook kunnen we nog ijspacks geven wat voor 15 minuten op het gips gelegd kan worden om te koelen en pijn of ook jeuk, wat veel ervaren, wordt te verminderen. Naast de pijn hebben de kinderen ook veel last van jeuk en hebben hier ongemak van. Hiertegen kunnen we ook medicatie geven. Soms heeft het zo’n magisch effect dat ik het in mijn nachtdienst aan een jongen had gegeven die jeuk ervaarde en binnen 1 seconden rustig in bed ging liggen. Afgelopen nachten was het om 3.00 uur ‘Itchy time’ zoals we tegen elkaar zeiden. 3 kinderen wilde het snel achter elkaar hebben. Ze liggen dan onder de dekens toch te zweten waardoor het warm wordt onder het gips wat jeuk veroorzaakt.
Ik kan ook een ‘Day Crew’ vragen om mij te helpen bij het kind en met hem of haar te praten en zo proberen gerust te stellen. Of als een patiënt zijn of haar medicatie niet in wil nemen kunnen ze ook helpen. De Day Crew bestaat uit Ghanezen die dagelijks heen weer naar het schip komen om hier te werken en ons te ondersteunen in de kinderen met naar toilet helpen, eten en drinken verzorgen en de de vertalingen doen.
De eerste 3 dagen hebben de kinderen vaak strikte bedrust en mogen ze niets doen. Na 3 dagen mogen ze oefeningen gaan doen. Dit betekent 6x op een dag excercise oefeningen. 10x om de beurt been optillen. En 10x om de beurt het been een klein stukje zijdelings verplaatsen in bed. En nog 3 andere kleine oefeningen. Dit om eventueel trombose ook te voorkomen.
Na 3 dagen starten ze met ‘Modified bedrest’ dat wil zeggen dat ze uit bed mogen maar alleen in de rolstoel met de benen omhoog en naar toilet. Dit gebeurd door middel van tillen van de kinderen. Kleine kinderen lukt me wel alleen maar de wat grotere kinderen heb je toch 2 of 3 mensen nodig. Vooral als kinderen naar toilet moeten. Dit kan erg zwaar en belastend zijn. Maar zo komen ze toch uit hun bed en kunnen ze afleiding krijgen.
’s Ochtends zitten ze met z’n alle op kleden op de grond. Zo kan er met een bal of ballon gespeeld worden of krijgen ze een kleurplaat of een ander klein knutselwerk.
’s Middags is het veranda tijd. En gaan ze in de rolstoel even een half uur tot driekwartier even naar buiten op de veranda. Vaak als ze dan terug komen hebben ze wel vaak weer last van jeuk door de warmte van buiten. In de avond is er ‘Waka waka’ en gaan we met andere afdelingen achter elkaar in een treintje met muziek de gang op en dan komen de Afrikaanse dansmoves wel tevoorschijn.
Wel is er heel veel dankbaarheid van de moeders maak ook van de kinderen. Het is mooi om te zien als er na een week toch een lach op hun gezicht verschijnt als ze de eerste stappen weer proberen te zetten. Hier doen we het voor!!
Ondertussen ben ik alweer 2 keer op en neer gerend vanaf Deck5, waar ik slaap, naar Deck 9 om m’n was van wasmachine in droger te doen en weer op te halen.
Oja dat vergeet ik nog te zeggen. We kregen pas nog hoog bezoek aan boord van Mercy Ships. De president van Ghana kwam het schip bezoeken. Ik was die middag aan het werk en voor het einde van mijn dagdienst was het zover dat de gehele delegatie de afdeling op kwam. De president liep de kinderen en moeders langs die naast elkaar waren gaan zitten en wij als vrijwilligers kregen ook nog een zwaai van de president en binnen 5 minuten was hij weer weg.
Ik mag helaas geen foto’s maken van de kinderen dus kan geen echt beeld geven van mijn werk en de afdeling maar er zijn foto’s gemaakt tijdens bezoek van de president en die staan online dus zal er daarvan een paar uploaden.
Vanavond is er op een andere unit een gebed en zang bijeenkomst om de nieuwe patiënten te verwelkomen en een zegen te vragen over een nieuwe reeks aan algemene operaties bij kinderen en volwassenen wat sinds vandaag van start is gegaan.




Zo dan zijn er gewoon alweer 3 weken voorbij. Als ik het nu zegt lijkt het zo weinig maar voor mijn gevoel zit ik hier nu al 3 maanden. En dat is een goed gevoel. Ondertussen ben ik goed gewend aan mijn leven hier aan boord. Ik kreeg na mijn eerste blog nogal verontruste berichten dat het overkwam alsof ik het niet naar mijn zin zou hebben, maar dat wil ik even recht zetten. Ik ben graag eerlijk over mijn ervaringen en ga het niet mooier maken dan het is. De eerste dagen kwam er veel op me af en is het heel erg wennen aan alles en iedereen en moest ik mij weg hierin vinden.

Geef een reactie